• எஸ்.வி.ராஜதுரை

பகுதி 1: பிரெஞ்சு மாணவர்கள் போராட்டம்: அரசின் கொடூரமும் ஊடகப் பொய்களும்
பகுதி 2 : ஐரோப்பா எரிகிறது.. வீதிகளில் லட்சக்கணக்கான மக்கள்.. ஆட்சியாளர்களை உலுக்கும் போராட்டங்கள்!

பிரான்சில் சமீபத்தில் நடந்த உயர்நிலைப் பள்ளி மற்றும் மாணவர் போராட்டங்களின் எளிய நோக்கம், கல்விக்கு அதிக வளங்களைப் பெறுவதே ஆகும். பிரான்சின் கல்வி கற்பிக்கும் பள்ளிகள், கல்லூரிகள், பல்கலைக் கழகங்கள் ஆகியவற்றில் ஏற்பட்டுள்ள நெருக்கடியானது கடுமையான ஆசிரியர் பற்றாக்குறை, மாணவர்களின் கற்றல் திறன் குறைந்து வருதல், தொடக்கப் பள்ளிகள் முதல் பொதுப் பல்கலைக்கழகங்கள் வரை பரவியுள்ள பெரும் நிதிப் பற்றாக்குறைகள் ஆகியவற்றால் வரையறுக்கப்படுகிறது. பிரான்சில் உள்ள அரசு  வழங்கும் கல்வி, வளர்ந்த நாடுகளில் மிகவும் ஏற்றத்தாழ்வான ஒன்றாக உள்ளது: ஏழ்மையான பகுதிகளில் உள்ள பள்ளிகளில் வளங்கள் மிகவும் குறைவாக இருப்பதால், கல்வி அமைப்பு சமத்துவமின்மையை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது. மிகவும் ஏழ்மையான சுற்றுப்புறங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்கள், பணியாளர் பற்றாக்குறையால் மிக அதிகமாகப் பாதிக்கப்படுகின்றனர்.

2017-ஆம் ஆண்டு முதல், பிரெஞ்சு மாணவர்கள் ஒரு மாணவருக்கான கல்வி நிதி ஒதுக்கீட்டில், முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் 20% என்ற பேரழிவுகரமான வீழ்ச்சியைச் சந்தித்துள்ளனர். பிரெஞ்சு இடதுசாரிப் பொருளாதார நிபுணர் தோமஸ் பிக்கெட்டி கூறியது போல், “2017 மற்றும் 2026-க்கு இடையில் உயர்கல்விக்கான பெயரளவு நிதி ஒதுக்கீடு 13.3 பில்லியன் யூரோவிலிருந்து 15.5 பில்லியன் யூரோவாக (+17%) உயர்ந்தது என்று அரசாங்கம் நேர்மையற்ற முறையில் சில சமயங்களில் பெருமை பேசுகிறது. அது உண்மைதான். ஆனால் அதே காலகட்டத்தில் பணவீக்கம் 22% ஆக இருந்தது. அதாவது   உயர் கல்விக்கான ஒதுக்கீட்டின் உண்மை மதிப்பைக் கருத்தில் கொண்டால்  நிதி ஒதுக்கீடு 5% குறைந்துள்ளது. இதனுடன், மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 2.6 மில்லியனிலிருந்து 3 மில்லியனுக்கும் மேலாக, அதாவது 15% அதிகரித்துள்ளது. இதன் விளைவாக, ஒரு மாணவருக்கான நிதி ஒதுக்கீடு சுமார் 20% குறைந்துள்ளது.

பிக்கெட்டி குறிப்பிடுவது போல: “நடைமுறையில், இதன் பொருள் என்னவென்றால், இலட்சக்கணக்கான இளைஞர்கள் தங்கள் உயர்நிலைப் பள்ளி பட்டயங்களைப் பெறுவதற்காகக் கடினமாக உழைக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களை உயர்கல்விக்கு வரவேற்பதற்கு எதுவும் திட்டமிடப்படவில்லை. தொழில்நுட்ப மற்றும் தொழிற்கல்விப் பிரிவுகளில் உயர்நிலைப் பள்ளிப் பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கை கணிசமாக அதிகரித்தது, ஆனால் அவர்களுக்கான உயர்கல்வித் திட்டங்களான பல்கலைக் கழக தொழில் நுட்ப நிறுவனம் (Institut Universitaire de Technology) , மேல்நிலை தொழில்நுட்ப வல்லுநர் சான்றிதழ் கல்வி நிறுவனம் (Brevet de Technicien Supérieur ) ஆகியவற்றிலுள்ள இடங்கள் அந்த வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, பலர் மிக அதிகமான மாணவர்களும் குறைந்த செலவுமுள்ள பல்கலைக்கழகத் திட்டங்களில் சேர்க்கப்படுகிறார்கள், அவை பெரும்பாலும் அவர்களின் தேவைகளுக்கும் விருப்பங்களுக்கும் முற்றிலும் பொருத்தமற்றவையாக உள்ளன. நிலைமையை மேலும் மோசமாக்கும் விதமாக, இந்த அமைப்பை மாற்றுமாறு மாணவர்கள், குடும்பங்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அழைப்பு விடுத்தபோதிலும், உயர்கல்வியில் இடப் பற்றாக்குறையானது மிகுந்த வெளிப்படைத்தன்மையின்றியும், உயர்கல்விக்கான முதல் ஆண்டுக்கான விண்ணப்பங்களைப் பெறுவதற்காக அமைக்கப்பட்டுள்ள  தளத்திற்குள் (Parcoursup) நுழைய  முடியாத அல்காரித  முறையிலும் நிர்வகிக்கப்பட்டு வருகிறது.”

பிரெஞ்சு தேசியக் கல்வி அமைப்பின் ஊதியத் தரவுகளின் அடிப்படையில், பொருளாதார நிபுணர் அஸ்மா பென்ஹெண்டா (Asma Benhenda) மேற்கொண்ட ஆய்வின்படி, பாரிஸ் அல்லது ஓட் சென் (Hauts-de-Seine) போன்ற சலுகை பெற்ற பகுதிகளில் ஒப்பந்த அல்லது தொடக்கநிலை ஆசிரியர்களின் விகிதம் வெறும் 10% மட்டுமே என்று தெரியவந்துள்ளது. தலைநகரைச் சுற்றியுள்ள சென் சான் டினி (Seine-Saint-Denis) மற்றும் வை த மான் (Val-de-Marne )போன்ற ஏழ்மையான மாவட்டங்களில் இந்த எண்ணிக்கை 50% ஆக உயர்கிறது. முன்னுரிமைக் கல்விக்காக வழங்கப்படும் (சொற்பமான) ஊக்கத்தொகைகளைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்ட பிறகும் கூட, மிகவும் ஏழ்மையான பகுதிகளில் ஒரு மேல்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியரின் சராசரி சம்பளம், மிகவும் செல்வந்தப் பகுதிகளை விட சுமார் 20% குறைவாக உள்ளது.

பிரெஞ்சு ஆசிரியர்களின் சம்பளம், மேம்பட்ட பொருளாதாரங்களின்  –  அதாவது பொருளாதாரக் கூட்டுறவு மற்றும் வளர்ச்சி (Organisation for Economic Co-Operation and Development) என்ற அமைப்பிலுள்ள 39 நாடுகளிலுள்ள ஆசிரியர்களின்  சராசரி ஊதியத்தைவிடத் தொடர்ந்து குறைவாகவே உள்ளது. 15 ஆண்டு  அனுபவமுள்ள பிரெஞ்சு ஆசிரியர், சராசரியை விட 20% குறைவாக, 40,000 யூரோவுக்கும் குறைவாகவே சம்பாதிக்கிறார். ஜெர்மனியில்  அண்மையில் ஆசிரியர் பயிற்சியை முடித்துவிட்டு ஆசிரியர் பணியைத் தொடங்கியுள்ளவர்கள், தங்களின் பிரெஞ்சு சகாக்களை விட இரு மடங்கு அதிகமாக சம்பாதிக்கின்றனர். இருப்பினும், பிரெஞ்சு ஆசிரியர்கள் நீண்ட நேரம் கற்பிப்பதையும், ஐரோப்பாவிலேயே மிக மோசமான மாணவர்-ஆசிரியர் விகிதங்களில் சிலவற்றையும் சமாளிக்க வேண்டியுள்ளது. இதன் விளைவாக, முன்னெப்போதும் இல்லாத எண்ணிக்கையில் ஆசிரியர்கள் இத்தொழிலை விட்டு வெளியேறுகின்றனர்.

ஆசிரியர்  பற்றாக்குறையைப் போக்குவதற்காக, அரசாங்கம் 2022-ல் “ஒப்பந்த” ஆசிரியர்களை (வழக்கமான பதவிக்கால முறைக்கு மாறாக நியமிக்கப்படுபவர்கள் , அரசு ஊழியர்களாகக் கருதப்படுவார்கள்) பணியமர்த்தும் ஒரு திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. அப்படி அமர்த்தப்பட்ட பலருக்கும் கற்பித்தல் அனுபவம் இல்லாதபோதிலும், அவர்களுக்கு நான்கு நாள்கள் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டது. எதிர்பார்த்தபடியே, போதுமான பயிற்சி அல்லது மேற்பார்வை இல்லாததால், பலர் ஆறு மாதங்களுக்குள் வேலையை விட்டு விலகினர்.

வேலையை விட்டு விலகுபவர்கள் ஆசிரியர்கள் மட்டுமல்ல. மேற்பார்வையாளர்கள், தொழில் வழிகாட்டி ஆலோசகர்கள், பள்ளி மருத்துவர்கள் மற்றும் செவிலியர்கள் போன்றோரின் பற்றாக்குறையால், மாணவர்களுக்குத் தேவையான பள்ளி ஆதரவு சேவைகளை வழங்குவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாகிவிட்டது. பிரான்சின்  அரசமைப்பின்படி நியமிக்கப்பட்டுள்ள, சுயேச்சையாக இயங்குகின்ற உரிமைப் பாதுகாவலரான க்ளெய்ர் ஹெடோன் (Claire Hedon) , தகுதிவாய்ந்த பணியாளர்கள் மற்றும் பொருத்தமான வசதிகளின் பற்றாக்குறையால், மாற்றுத்திறனாளி குழந்தைகளில் கிட்டத்தட்ட கால் பகுதியினர் பள்ளிக்குச் செல்வதே இல்லை என்று கடந்த ஆண்டு எச்சரித்தார்.

அரசுப் பள்ளிகள் மெதுவாகச் சிதைந்து வருவதால், வசதியான குடும்பங்கள் தனியார் கல்வியை நாடுவதில் ஆச்சரியமில்லை. பல அரசாங்க அமைச்சர்கள் உயர்தர தனியார் பள்ளிகளுக்குச் செல்வதால், அவர்களில் சிலருக்கு மட்டுமே அரசுப் பள்ளி அமைப்பில் நேரடி அனுபவம் உள்ளது. ஆயினும், கட்டணம் செலுத்தும் இந்தப் பள்ளிகள் பொது நிதியுதவியையும் பெறுகின்றன. இதற்கிடையில், பிரெஞ்சு பொதுப் பல்கலைக்கழகங்கள் சுமார் 8 பில்லியன் யூரோ பற்றாக்குறையுடன் போராடி வருகின்றன, இது கிட்டத்தட்ட அனைத்து 75 பொது நிறுவனங்களையும் பற்றாக்குறை வரவு செலவுத் திட்டங்களுக்குத் தள்ளியுள்ளது.

சென்-டெனிஸில் உள்ள ஒரு மழலையர் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியை கிறிஸ்டின் ரெனோன் (Christian Renon) , 2019-ஆம் ஆண்டின் தனது பணியிடத்தில் தற்கொலை செய்துகொண்டார். பள்ளி நிர்வாகக் குழுவிற்கு அவர் அனுப்பிய கடிதத்தில் தான் , அவர் “மிகவும் சோர்வடைந்திருந்ததாகக்” குறிப்பிட்டிருந்தார். மேலும், சீர்குலைந்து அழுகிப் போன ஒரு அமைப்பின் குறைபாடுகளையும், போதுமான வளங்கள் இல்லாததையும் அவர் விவரித்திருந்தார். இந்தத் துயரச் சம்பவம், அதிகாரிகளை ஆழமான மறுமதிப்பீட்டிற்குத் தள்ளியிருக்க வேண்டும். பிரெஞ்சுக் குடியரசுத் தலைவராக தான் இரண்டாம் முறை பதவி வகிக்கும் காலத்தில் கல்விக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதாக மக்ரோன் (Immanuel Macron)  உறுதியளித்தார். ஆனால், எதுவும் நல்லவிதமாக மாறவில்லை, மாறாக மோசமாகவே மாறியுள்ளது.

பிரான்சில் மாணவர்கள், ஆசிரியர்கள் (மற்றும் பெற்றோர்கள்) முதன்மையாகக் கவலைப்படுவது கல்வியைப்பற்றிதான். ஆனால், பிரான்சில் அடிப்படைப் பொதுச் சேவைகள் சீரழிந்து வருவதில் கல்வி என்பது ஒரு அம்சம் மட்டுமே. பிரான்சில் ஒரு காலத்தில் சுகாதார அமைப்பு இருந்தது. அது ஐரோப்பா ஒருபுறமிருக்கட்டும், உலகமே பொறாமைப்படும் அளவிற்கு இருந்தது. ஆண்டு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 11.5% என்ற அளவில் அதன் செலவினங்கள் இருந்தன. இதன் விளைவாக,  மக்களின் சராசரி ஆயுட்காலம் ஐரோப்பிய ஒன்றிய மக்களின்  சராசரியை விட மிக அதிகமாக இருந்தது. ஆனால் கடந்த சில பத்தாண்டுகளாக, பிரெஞ்சு மக்களின் வயதுகூடி, அதன் விளைவாக அவர்களுக்கு சுகாதார ஆதரவு தேவைப்படுவதால், சுகாதார சேவைக்கான தேவை அதிகரித்துள்ள நிலையில், அரசாங்கத்தின் சுகாதாரச் செலவினங்கள் வெகுவாகக் குறைக்கப்பட்டுள்ளன. 2008-க்கு முன்பு, சுகாதாரச் செலவினம் ஆண்டுக்கு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 0.3% என்ற அளவில் அதிகரித்து வந்தது. 2009-க்குப் பிறகு, சுகாதாரச் செலவின வளர்ச்சியின் விகிதம் பாதியாகக் குறைந்து, ஆண்டுக்கு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் வெறும் 0.17% ஆக உள்ளது. அதேவேளை, பிரான்சில் மக்கள் தொகையில் 65 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களின் விகிதம் இதே காலகட்டத்தில் 40% உயர்ந்துள்ளது. இது சுகாதாரச் செலவின உயர்வை விட பத்து மடங்குக்கும் அதிகமாகும். இதன் விளைவாக, ஆயுட்காலம் உயர்வது கிட்டத்தட்ட நின்றுவிட்டது. அனைத்து முக்கிய முதலாளித்துவப் பொருளாதாரங்களைப் போலவே, சராசரி பிரெஞ்சுக் குடும்பங்களின் வாழ்க்கைச் செலவு கடுமையாக உயர்ந்துள்ளது. குறிப்பாக, குறிப்பிடத்தக்க பணவீக்க உயர்வை ஏற்படுத்திய பெருந்தொற்றுக்கால (கோவிட்) பொருளாதார மந்தநிலை முடிவுக்கு வந்ததிலிருந்தும், தற்போது நடந்துகொண்டிருக்கும் ஈரான் போரினால் ஏற்பட்ட எரிசக்தி பற்றாக்குறையாலும் இது மேலும் மோசமடைந்துள்ளது. சராசரி பிரெஞ்சுக் குடும்பங்களுக்கான விலை நிலவரங்கள், வெறும் நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்ததை விட இப்போது சுமார் 18-20% அதிகமாக உள்ளன. மேலும் ஈரான் போரினால் மீண்டும் உயரத் தொடங்கியுள்ளன. உண்மை ஊதியம் (real wages)[1]   -பணவீக்கத்திற்குப் பிறகு – ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்ததை விட 2.4% மட்டுமே உயர்ந்துள்ளன. மேலும் ஊதிய  அளவுகள்  பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு இருந்ததை விட இன்னும் குறைவாகவே உள்ளன. வாங்கும் சக்தி  (Pouvoir d’achat) தொடர்ந்து குறைந்து வருகிறது.

வரி மற்றும் சலுகைகளைக் கணக்கில் கொண்ட பிறகு, பிரெஞ்சுக் குடும்பங்களின் சராசரி செலவிடக்கூடிய வருமானத்தின் (Gross Domestic Income) வளர்ச்சி, இந்த நூற்றாண்டின் முதல் மூன்று தசாப்தங்களில் கீழ்நோக்கிய போக்கில் இருந்து, மக்ரோன் தலைமையிலான ஆட்சியில் ஆண்டுக்கு 1%க்கும் குறைவாகக் உள்ளது.

2024-ஆம் ஆண்டில், பிரான்சின் பெருநகரப் பகுதிகளில் சாதாரண வீடுகளில் வசிக்கும் 9.8 மில்லியன் மக்கள் பண வறுமைக் கோட்டிற்குக் (மாதத்திற்கு 1,337 யூரோக்கள்) கீழே வாழ்ந்து வந்தனர். 1996-க்குப் பிறகு, வறுமை விகிதம் அதன் மிக உயர்ந்த மட்டத்தில் (15.4%) உள்ளது. வேலையற்றோர் மற்றும் ஒற்றைப் பெற்றோர் குடும்பங்களே வறுமையால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட குழுக்களாகத் தொடர்ந்தன.

பிரான்சில் வருமானம் மற்றும் செல்வத்தில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகள் அமெரிக்காவில் உள்ளதைப் போல மிகக் கடுமையாக இல்லாவிட்டாலும், அவை இன்னும் கோரமானவையாகவே உள்ளன. உண்மையில், கடந்த 40 ஆண்டுகளில் ஏற்றத்தாழ்வு மோசமடைந்துள்ளது. 1983-ல், அதிக வருமானம் ஈட்டுபவர்களில் முதல் 1% பேர் மொத்த தனிநபர் வருமானத்தில் 7.5%-ஐயும், 10% பேர் 30%-ஐயும், மற்றும் கீழ்மட்ட 50% பேர் வெறும் 21.4%-ஐயும் பெற்றனர். 2022-ஆம் ஆண்டளவில், முதல் 1% பேர் 12.7%-ஐப் பெற்றனர் (60%-க்கும் அதிகமான அதிகரிப்பு), அதே நேரத்தில் முதல் 10% பேரின் பங்கு 34.8%-ஆக உயர்ந்தது மற்றும் கீழ்மட்ட 50% பேரின் பங்கு 20.3%-ஆகக் குறைந்தது. செல்வ ஏற்றத்தாழ்வு (நிகர தனிநபர் செல்வம்), அனைத்து முக்கிய பொருளாதாரங்களிலும் வழக்கம் போல், மிகவும் மோசமாக உள்ளது. 1983-ல், பிரான்சில் உள்ள மொத்த தனிநபர் செல்வத்தில், முதல் 1% செல்வந்தர்கள் 15.9%-ஐயும், முதல் 10% செல்வந்தர்கள் 50%-ஐயும், கடைசி 50% செல்வந்தர்கள் வெறும் 8.9%-ஐயும் கொண்டிருந்தனர். 2022-க்குள், அந்த ஏற்றத்தாழ்வுகள் இன்னும் மோசமடைந்தன. முதல் 1% செல்வந்தர்கள் இப்போது 24%-ஐக் கொண்டிருந்தனர் (60%-க்கும் அதிகமான அதிகரிப்பு), முதல் 10% செல்வந்தர்கள் 57.7%-ஐக் கொண்டிருந்தனர், மேலும் கடைசி 50% செல்வந்தர்களின் தனிநபர் செல்வப் பங்கு வெறும் 5.1%-ஆகக் குறைந்தது (48% சரிவு).

பணி ஓய்வு பெறுதலும்  ஓய்வூதியமும் உழைக்கும் மக்களுக்கு முக்கியப் பிரச்சினைகளாகும். ஓய்வூதியங்கள் என்பவை ‘நலத்திட்ட’ பலன்கள் அல்ல, மாறாக முதுமையில் கண்ணியமான வாழ்க்கையை வழங்குவதற்காக, தற்போதைய ஊதியத்திலிருந்து பங்களிப்புகளாகக் கழிக்கப்படும் ‘தள்ளிவைக்கப்பட்ட’ ஊதியங்களாகும். பிரெஞ்சுத் தொழிலாளர்கள், நியாயமான ஓய்வு வயதில் ஓய்வூதியம் பெறுவதற்காகப் பல பத்தாண்டுகளாக போராடி வருகின்றனர். பிரான்ஸ் தனது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 14%-ஐ ஓய்வூதியங்களுக்காக ஒதுக்குகிறது. இது ஐரோப்பாவிலேயே மிக உயர்ந்த விகிதங்களில் ஒன்றாகும். மேலும், தனது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 5%-ஐ செலவழித்து, முன்னேறிய தலைநகர் நாடுகளில் மிகக் குறைந்த அரசு ஓய்வூதியத்தை வழங்கும் இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகளை விட இது கணிசமாக அதிகமாகும். ஆனால், தொழிலாளர்கள் மற்றும் அவர்களது முதலாளிகளிடமிருந்து பெறப்படும் பங்களிப்பு விகிதங்கள் (தள்ளிவைக்கப்பட்ட ஊதியங்கள்), அதற்கேற்ப 28 சதவீதமாக அதிகமாக உள்ளன.

கடந்த சில பத்தாண்டுகளாக , பிரெஞ்சு வணிக நிறுவனங்களும் அடுத்தடுத்து வந்த அரசாங்கங்களும், தொழிலாளர்களிடமிருந்தும் ஊழியர்களிடமிருந்தும் அதிகரித்த பங்களிப்புகளைப் பெறுதல், உண்மையான மதிப்பில் குறைக்கப்பட்ட ஓய்வூதியங்கள் ஓய்வு பெறும் வயதை நீட்டித்தல் ஆகியவற்றின் மூலம் இந்த ஓய்வூதிய உரிமைகளை மாற்றுவதற்கு அதிக முயற்சி செய்து வருகின்றன. மக்ரோன் நிர்வாகம் உள்ளிட்ட அனைத்து  அரசாங்கங்களின் வாதம் என்னவென்றால், வயதானவர்கள் அதிகரித்து வரும் ஒரு சமுதாயத்தால் இனி இந்த ‘தாராளமான’ ஓய்வூதியங்களை வழங்க முடியாது என்பதுதான். ஓய்வூதிய அமைப்பு ‘கட்டமைப்புப் பற்றாக்குறைகளை’ எதிர்கொள்கிறது, அதாவது தற்போது வழங்கப்படும் ஓய்வூதியத் தொகைகள் பங்களிப்புகளை விடத் தொடர்ந்து அதிகமாக உள்ளன என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

2022-ல் இம்மானுவேல் மக்ரோன் மீண்டும் தேர்தலில் போட்டியிட்டபோது, ​​நாட்டின் ஓய்வூதிய அமைப்பின் தொடர்ச்சியான நிலைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்த ஓய்வு பெறும் வயதை உயர்த்த வேண்டியிருக்கும் என்று வாக்காளர்களிடம் கூறினார். ஓய்வு பெறும் வயதை 62-லிருந்து 64-ஆக  உயர்த்தும் மாற்றத்தை அவர் வலுக்கட்டாயமாகச் செயல்படுத்தினார். ஆனால், ஓய்வு பெறும் வயதை உயர்த்துவதும், ஓய்வூதியங்களை உண்மையான மதிப்பில் குறைப்பதும், பிரெஞ்சு மக்கள் ஓய்வு பெறும்போது அவர்களின் வாழ்க்கைத்தரத்தை கணிசமாகப் பாதிக்கும்.

மீண்டும், ஐரோப்பாவின் பல நாடுகளைப் போலவே, பிரான்சும் ஆழமான வீட்டுவசதி நெருக்கடியை சந்தித்து வருகிறது. சமூக வீட்டுவசதி ஒதுக்கீட்டுக்காக விண்ணப்பித்தவர்களில்  20 லட்சம்  பேரின் கோரிக்கைகள் நிலுவையில் உள்ளன; அவர்களின் தேவைகள் ஒருபோதும் பூர்த்தி செய்யப்படாது. அதிகரித்து வரும் வாடகை விகிதம் விலைகள், பணவீக்கம் மற்றும் பொருளாதார அழுத்தம் ஆகியவை குடும்பங்களை முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு விளிம்பிற்குத் தள்ளுகின்றன. நெரிசல் மிகுந்த நகரங்கள் முதல் விண்ணை முட்டும் வாழ்க்கைச் செலவுகள் வரை, லட்சக்கணக்கான மக்களுக்கு இந்த நிலைமை தாங்க முடியாததாகி வருகிறது. பிரான்ஸ் முழுவதும் வீட்டுவசதி நெருக்கடி தொடர்வதால், இலட்சக்கணக்கான பிரெஞ்சு குடிமக்கள் இப்போது தங்கள் கார்களில் வாழ நிர்பந்திக்கப்படுகிறார்கள்.

நிலைமை கட்டுப்பாட்டை மீறிச் செல்கிறது

சுருக்கமாக, பிரான்சின் பொதுச் சேவைகளான சமூகப் பராமரிப்பு, சாலைகள், போக்குவரத்து, இளைஞர் வசதிகள், குப்பை சேகரிப்பு, கழிவுநீர் மற்றும் குடிநீர் வழங்கல் போன்றவை பல பத்தாண்டுகளாக மோசமடைந்து வருகின்றன. இந்தச் சேவைகள் இனி ‘கட்டுப்படியாகாது’ என்று ஒவ்வொரு அரசாங்கமும் பதிலளிக்கிறது. மேலும், பொதுத்துறை கடனில் ஏற்பட்டுள்ள பெரும் உயர்வும், தொடர்ச்சியான வருடாந்திர வரவு-செலவு பற்றாக்குறையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்று அவர்களின் பிரதான பொருளாதார ஆதரவாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். கடந்த 15 ஆண்டுகளில், பொதுக் கடன் விகிதம் (மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் கடன்) கணிசமாக உயர்ந்துள்ளது. பிரான்சின் பொதுக் கடன் 2026-ஆம் ஆண்டின் மத்தியில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 119%-ஐ எட்டியது, மேலும் இது 2027-ல் 121.7%-ஆக அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

சிக்கனமே மக்ரோன் அரசாங்கத்தின் செய்தியாகும்: வேறு மாற்று இல்லை என்று பொதுமக்களிடம் கூறப்படுகிறது. 2025-ல் 5.1% ஆகவும், 2026-ல் 5.4% ஆகவும் இருந்த பொதுப் பற்றாக்குறையை, 2027-ல் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 5% ஆகக் குறைப்பதை இந்த வரைவு வரவு-செலவுத் திட்டம் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இதற்கு 43 பில்லியன் யூரோ மதிப்பிலான புதிய நடவடிக்கைகள் தேவைப்படுகின்றன. அவை இல்லாமல், அடுத்த ஆண்டு பற்றாக்குறை சுமார் 6.5% ஆக உயரும் என்று அரசாங்கம் மதிப்பிடுகிறது. இந்த ‘புதிய நடவடிக்கைகள்’ பின்வருமாறு: 2027-ஆம் ஆண்டுக்குள் மாற்று ஏற்பாடுகள் இன்றி 3,000 அரசுப் பணியிடங்களை நீக்குதல்; 1,500 அரசுப் பணியிடங்களை ஒழித்தல்; அரசாங்கத்தின் சுகாதாரச் செலவினங்களுக்கு 5 பில்லியன் யூரோ உச்சவரம்பு நிர்ணயித்தல்; வேலையின்மை காப்பீடு மற்றும் ஓய்வூதியத் திட்டங்களில் குறைப்புகள்; உற்பத்தித்திறனை அதிகரிப்பதற்காக இரண்டு தேசிய விடுமுறை நாட்களை (வெற்றி நாள் மற்றும் ஈஸ்டர் திங்கள்) நீக்குதல்; மேலும் பிராந்திய மற்றும் உள்ளூர் செலவினங்களில் மீண்டும் குறைப்புகள்.

நிச்சயமாக, பொதுச் செலவினங்களில் குறைக்கப்படாத ஒரு பகுதி உள்ளது: அது பாதுகாப்பு. 2025 பாஸ்டில் தினத்தில்[2], பிரான்சின் இராணுவ வரவுசெலவுத் திட்டம் திட்டமிடப்பட்ட காலத்திற்கு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாகவே, 2027-ஆம் ஆண்டுக்குள் 64 பில்லியன் யூரோவை எட்டும் என்று மக்ரோன் அறிவித்தார். குறிப்பாக, இந்த ஆண்டு 3.5 பில்லியன் யூரோவும், 2027-ல் மேலும் 3 பில்லியன் யூரோவும் சேர்க்கப்படும். 2035-ஆம் ஆண்டுக்குள்   நேட்டோவின் உறுப்பு நாடுகளின் பாதுகாப்புச் செலவினங்களை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 5% ஆக (இராணுவச் செலவுகளுக்கு 3.5% மற்றும் உள்கட்டமைப்புக்கு 1.5%) உயர்த்துவதற்கான உறுதிமொழியை நிறைவேற்றுவதற்காக இவை அனைத்தும் செய்யப்படுகின்றன.பிரான்ஸ்,  ‘ரஷ்ய அச்சுறுத்தலை’ தீவிரமாகக் கருதும் ஒரு முக்கிய நேட்டோ உறுப்பினர் என்ற முறையில், இந்த இலக்கை அடைய மேக்ரான் உறுதியளித்துள்ளார்.

பிரான்சின் “முதன்மையான முன்னுரிமை, தனது நிதியைச் சீரமைக்கும் திறன் குறித்து முதலீட்டாளர்களுக்கு உறுதியளிப்பதாக இருக்க வேண்டும்” என்று பிரான்சின் முக்கிய செய்தி ஊடகமான ‘லெ மோந்த்’ கருதுகிறது. எனவே, நிதிச் சந்தைகளே ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. ஆனால், இந்த வரம்பு மீறிய பொதுச் செலவினம் மற்றும் கடன் பற்றிய பேச்சுக்கள் அனைத்தும், பிரெஞ்சு அரசாங்கங்கள் மற்றும் நிதிச் சந்தைகளில் உள்ள ‘பத்திரக் கண்காணிப்பாளர்களால்’ நடத்தப்படும் ஒரு போலிக் காட்சியாகும். இவர்கள் பிரெஞ்சு அரசாங்கப் பத்திரங்களை விற்று, அரசாங்கங்கள் மற்றும் குடும்பங்கள் ஆகிய இரு தரப்பினருக்கும் கடன் வாங்கும் செலவை அதிகரிக்கின்றனர்.

எப்போதும் பொருள்படுத்தப்படாதது என்னவென்றால், பிரான்சின் நிதி அல்லாத தனியார் துறை கடன், உண்மையில் பொதுத்துறை கடனை விட மிக அதிகம் என்பதுதான். முந்தையது 2026-ல் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 134.2%-ஐ எட்டியது, இது யூரோ மண்டலத்தின் சராசரியை விட 30% அதிகமாகும். தனியார் துறைதான் (ரியல் எஸ்டேட் மற்றும் நிதி ஊகக் கடன்களுடன்) மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியதாக உள்ளது. மேலும், முதலாளித்துவ அமைப்பில் ஒரு நிதிச் சரிவு ஏற்படும்போது, ​​தனியார் வங்கிகள் அல்லது முக்கிய கடன் வழங்குநர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டியது பொதுத்துறைதான். முதலாளித்துவ பொருளாதார மந்தநிலைகளின் போது, ​​அரசாங்கம் வேலையின்மைக்கான உதவித்தொகைக்காக அதிகமாகச் செலவு செய்யவும்  வரிகள் மூலம் குறைவாக வருவாய் ஈட்ட வேண்டும், அதனால் அரசாங்க நிதிப் பற்றாக்குறைகள்  மேன்மேலும் அதிகரித்து வருகின்றன.

பிரான்சின் பொதுக் கடனின் வரலாறு, முதலாளித்துவப் பொருளாதார  மந்தநிலைகள் மற்றும் நிதி நெருக்கடிக் காலங்களில்தான் பொதுக் கடன் மிக அதிகமாக உயர்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. அதன்பிறகு, சேவைகள் மற்றும் ஓய்வூதியங்களைக் குறைத்து, வரிகளை உயர்த்துவதன் மூலம் இந்தக் கடனைக் குறைக்குமாறு கடன் பத்திரதாரர்கள் மற்ற அனைவரையும் கோருகின்றனர். 1980-82 மந்தநிலைக்குப் பிறகு, வேகமான பொருளாதார வளர்ச்சியும் சிக்கன நடவடிக்கைகளும் 1987-ஆம் ஆண்டுக்குள் கடன் விகிதம் அதிகரிப்பதைத் தடுத்தன. பின்னர், 1991-93-ஆம் ஆண்டின் அடுத்த பொருளாதார மந்தநிலை, பொருளாதார மீட்சி (மற்றும் மேலும் பல சிக்கன நடவடிக்கைகள்) இறுதியில் கடன் விகிதத்தில் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுப்பதற்கு முன்பு, கடன் அதிகரிப்பை மீண்டும் துரிதப்படுத்தியது. பின்னர், உலகளாவிய நிதிச் சரிவும் அதைத் தொடர்ந்த பெரும் பொருளாதார மந்தநிலையும் கடன் விகிதத்தில் 20% அதிகரிப்புக்கு வழிவகுத்தன. 2010-களில் ஏற்பட்ட மெதுவான வளர்ச்சியுடைய நீண்ட பொருளாதார மந்தநிலையின் போது மேற்கொள்ளப்பட்ட கடுமையான சிக்கன நடவடிக்கைகள், பெருந்தொற்று மந்தநிலை கடன் விகிதத்தை மீண்டும் உயர்த்துவதற்கு முன்பு, அதன் மேலும் எந்த உயர்வையும் இறுதியில் தடுத்தன. முதலாளித்துவத்தில் ஏற்பட்ட பல நெருக்கடிகளின் தாக்கம் இல்லாமல் இருந்திருந்தால், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் அரசாங்கத்தின் கடன் விகிதம் பெரிய அளவில் உயர்ந்திருக்காது என்பதையே இது காட்டுகிறது. ஒவ்வொரு தொகுதி சிக்கன நடவடிக்கைகளும், தனியார் துறையில் ஏற்பட்ட வீழ்ச்சிகளால் முதலில் உருவான பொதுக் கடன் விகிதத்தைக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. அங்கு கடன் தொடர்ந்து அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

பிரான்சின் வாங்கும் திறனின் நெருக்கடிக்கு உண்மையான காரணம் அதன் குறிப்பிடத்தக்க பொருளாதார மந்தநிலையே ஆகும். 21ஆம் நூற்றாண்டில், பிரான்ஸ் குறைந்த அளவிலான உண்மை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி வளர்ச்சியை அடைந்துள்ளது: கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளாக இது சீராக சரிந்து வருகிறது. இப்போது 2020களில், இந்த வளர்ச்சி  கிட்டத்தட்ட நின்றும் விட்டது.

ஓய்வூதியங்களை எடுத்துக் கொண்டால், பிரான்சின் பொருளாதார வளர்ச்சி தற்போதைய சராசரியான 1.5% ஐ விட ஆண்டுக்கு 1% புள்ளி அதிகமாக இருந்தால், அது அரசாங்க வருவாயில் ஆண்டுக்கு 30 பில்லியன் யூரோக்களை ஈட்டி, 2035 ஆம் ஆண்டில் 40 பில்லியன் யூரோக்களாக உயரும். தற்போதைய பங்களிப்பு விகிதங்களில், அது ஓய்வூதிய பங்களிப்புகளிலிருந்து ஆண்டுக்கு கூடுதலாக 10 பில்லியன் யூரோக்களை ஈட்டி, கணிக்கப்பட்ட பற்றாக்குறைகளை எளிதாக சரிசெய்யும். “பொருளாதாரம் போதுமான அளவு வேகமாக வளரவில்லை என்பதுதான் அடிப்படைப் பிரச்சினை,” என்கிறார் மெர்சரின்[3] உலகளாவிய பொருளாதாரத் தலைவர் ரூபர்ட் வாட்சன் (Rupert Watson) “ஓய்வூதியதாரர்களுக்கு வழங்கப்படுவது பிரச்சினைக்குக் காரணம் அல்ல – பொருளாதார வளர்ச்சியின் பற்றாக்குறைதான் பிரச்சினைக்குக் காரணம்.”

மற்ற ஜி7 நாடுகளின்[4]  பொருளாதாரங்களைப் போலவே, இந்த மந்தநிலை பலவீனமான முதலீட்டு வளர்ச்சியால் ஏற்படுகிறது. உற்பத்தி சார்ந்த முதலீட்டு வளர்ச்சி குறைவது பொதுவாக தொழிலாளர் உற்பத்தித்திறன் தேக்கமடைவதற்கு வழிவகுக்கிறது, பிரான்சும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. உண்மையில், மூலதனம், உழைப்பு ஆகிய இரண்டின் மொத்த உற்பத்தித்திறன் இப்போது முழுமையாகக் குறைந்து வருகிறது.

முதலீடு மற்றும் உற்பத்தித்திறன் வளர்ச்சியில் ஏற்படும் எந்தவொரு ஒப்பீட்டுத் தேக்கநிலைக்கும் பின்னால், பிரெஞ்சு மூலதனத்தின் இலாபத்தன்மை குறைந்து வருவது உள்ளது. பிரெஞ்சு மூலதனத்தின் இலாபவிகிதம் 21 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் (யூரோவின் வருகையின் போது) கடுமையாகக் குறையத் தொடங்கியது; பெரும் பொருளாதார மந்தநிலைக்குப் பிறகு வேகம் பெற்றது. பெருந்தொற்று மந்தநிலையின் போது ஏற்பட்ட வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, சராசரி இலாப விகிதம் இப்போது வரலாறு காணாத குறைந்தபட்ச அளவை நெருங்கியுள்ளது.

என்ன செய்வது? ஏப்ரல்-மே 2027-ல் பிரான்ஸ், குடியரசுத் தலைவருக்கான தேர்தலையும் நாடாளுமன்றத்திற்கான தேர்தலையும் நடத்துகிறது. தற்போதைய கருத்துக் கணிப்புகளின்படி, மரைன் லெ பென் (Marine Le Pen) தலைமையிலான ‘நேஷனல் ராலி’ கட்சி ( National Rally), அதிபர் தேர்தலின் முதல் சுற்றில் பெரும் முன்னிலையில் உள்ளது. இக்கட்சி பிற நாடுகளைச் சேர்ந்த மக்கள் குடியேறுவதை எதிர்க்கும் இனவெறிக் கட்சி. அடுத்த ஏப்ரலில் குடியரசுத் தலைவர் பதவிக்கான தேர்தலில் மரைன் லெ பென் வெற்றி பெற்றால்,  அவர் கொண்டு வரப் போகும் பொருளாதாரத் திட்டத்தின் முக்கிய அம்சம் என்ன? நிதி சிக்கன நடவடிக்கைதான்! 2032-ஆம் ஆண்டுக்குள் அரசாங்கச் செலவினங்களை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 50%-க்கும் குறைவாகக் கொண்டுவருவதற்காக, பொதுச் செலவினங்களில் 136 பில்லியன் யூரோவைக் குறைக்கப் போவதாகவும், பல்வேறு அரசு உடைமைகளைத் தனியார்மயமாக்கப் போவதாகவும் சில அரசு நிறுவனங்களை மூடப்போவதாகவும் அவர் உறுதியளித்துள்ளார். மேலும், ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திற்கு பிரான்ஸின் பங்காகக் கொடுப்பதை நிறுத்துவதும் கடன் நெருக்கடியைத் தீர்க்கும் என்று ‘நேஷனல் ராலி’ கட்சி கூறுகிறது.

இடதுசாரி ‘லா பிரான்ஸ் இன்சௌமிஸ்’ (La France Insoumise ) கட்சியும் அதன் வேட்பாளர் ழான்-லூக் மெலன்ஷானும் (Jean-Luc Mélenchon), குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலின் முதல் சுற்றில் இரண்டாம் இடத்தைப் பிடித்து, லெ பென்னுடன் நேரடிப் போட்டியில் நுழையக்கூடும். அரசாங்கக் கடன் நெருக்கடி என்று அழைக்கப்படுவதைத் தீர்ப்பதற்கான மெலென்ஷானின் நடவடிக்கை, அதிக பொதுச் செலவினங்களுக்கு வழிவகுக்கும் வகையில், அரசாங்கத்தின் ஒரு பகுதியாக உள்ள மத்திய வங்கியிடமிருந்து வாங்கிய கடன்களில்  ஒரு பகுதியை இரத்து செய்வதாகும். ஆனால், அது அரசாங்கக் கடனின் பெரும்பகுதியை (82%) பத்திரக் கண்காணிப்பாளர்களின் (Bond Vigilands) தயவில் விட்டுவிடும். மேலும் மெலன்ஷோன் வெற்றி பெற்றால், அவர்கள் முதல் வாய்ப்பிலேயே பிரெஞ்சு அரசாங்கப் பத்திரங்களை விற்றுவிடுவார்கள். பொதுச் சேவைகளுக்கான செலவினங்களை அதிகரிக்க, மூலதனம் மற்றும் பெரும் செல்வந்தக் குடும்பங்கள் மீதான வரிகளை அதிகரிக்கப் போவதாக  மெலன்ஷோன் கூறுகிறார். இயல்பாகவே, இது பெரும் வணிக நிறுவனங்கள், பத்திரக் கண்காணிப்பாளர்கள் மற்றும் ஐரோப்பிய மத்திய வங்கி ஆகியவற்றால்  முற்றிலும் வெறுக்கப்படும்.

 அரசாங்கம் அறிவித்துள்ள சலுகைகளும் தொடரவிருக்கும் போராட்டங்களும்

பிரதமர் செபாஸ்டியன் லெகோர்னுவும் (Sébastien Lecornu), குடியரசுத் தலைவர்  இம்மானுவேல் மக்ரோனும் தலைமை தாங்கும்  அரசாங்கம் ஒரு தொகுப்புத் திட்டத்தை முன்வைத்துள்ளது: அதன்படி  உயர்நிலைப் பள்ளி வகுப்புகள் ஒவ்வொன்றிலும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை 28 ஆகக் கட்டுப்படுத்துதல்; ஆசிரியர் பணியிடங்களை அதிகரித்தல், உள்கட்டமைப்புக்காக 5 பில்லியன்  யூரோ கடன்கள் (உயர் நிலைப் பள்ளிகளுக்கு 4 பில்லியன் யூரோ ,பல்கலைக்கழகங்களுக்கு 1 பில்லியன் யூரோ),  2028 ஆம் ஆண்டுக்குள் பல்கலைக்கழக மாணவர் சேர்க்கை முறையைச் சீர்திருத்துவதற்கான திட்டங்கள் ஆகியவை அடங்கும்.

ஆனால், இந்த நடவடிக்கைகள் தங்களின் கோரிக்கைகளின் மிகச் சிறு பகுதியை மட்டுமே பூர்த்தி செய்வதாக மாணவர் சங்கங்கள் வாதிடுகின்றன ( அவர்கள் எதிர்பார்ப்பது  கூடுதல் ஆசிரியர்களை நியமித்தல்,  விரிவான கட்டடப் பழுதுபார்ப்பு மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களில் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர் சேர்க்கைக்கு  பல ஆயிரம் இடங்களை உருவாக்குதல் ஆகியவை மாணவர்களின் கோரிக்கைகளில் அடங்கும். இக்கோரிக்கைகளை முன்வைத்து அக்டோபர் 31, நவம்பர் 5 ஆகிய நாள்களில் நாடு தழுவிய பேரணிகள் நடத்தப் போவதாக மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் அறிவித்துள்ளனர்.

குறிப்புகள்

[1]  அரசாங்க அல்லது தனியார் துறையைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்கள், ஊழியர்கள், அலுவலர்கள், அதிகாரிகள் ஆகியோருக்கு, நாளொன்றுக்கோ, மாதமொன்றுக்கோ  பணமாகப் பெறும் ஊதியம் பெயரளவு ஊதியம் (Nominal Wages) ஆகும். பெயரளவு ஊதியத்தை வரையறுப்பதற்கான மற்றொரு வழி, நடப்பு ரூபாய் மதிப்பில் அளவிடப்படும் ஊதியம் ஆகும். நடப்பு ரூபாய் மதிப்பு என்பது, பணவீக்க விகிதங்கள் ஒரு நபரின் வருமானத்தை எவ்வாறு பாதிக்கும் என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், அந்த வருமானத் தொகையைக் குறிக்கிறது. ஆனால் உண்மை ஊதியம் (real wages) உண்மை ஊதியம், அல்லது சரிக்கட்டப்பட்ட (adjsuted) ஊதியம் என்பது, தற்போதைய பணவீக்க விகிதத்தைக் கணக்கில் கொண்ட பிறகு ஒருவர் பெற எதிர்பார்க்கும் ஊதியத் தொகையாகும். எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு நபரின் பெயரளவு ஊதியம் ரூ.12000 ஆக இருந்தால், அவரது உண்மை ஊதியம் தற்போதைய பணவீக்க விகிதத்தைப் பொறுத்து அந்தத் தொகைக்கு அதிகமாகவோ அல்லது குறைவாகவோ இருக்கும். இந்தச் சூழ்நிலையில், குறைந்த பணவீக்க விகிதத்தின் காரணமாக, அதிக பணவீக்கக் காலத்தில் ஒரு நபருக்கு ரூ 12000 மாத  ஊதியம் கிடைப்பதை விட, தற்போதைய  ஊதியமான ரூ 12000        அவருக்கு அதிக வருமானத்தைப் பெற்றுத் தரும்.

[2] பாஸ்டில் நாள்: பிரான்ஸின் தேசிய நாள்- ஒவ்வோராண்டும் ஜூலை 4ஆம் நாள்  கொண்டாடப்படுகிறது.  1789ஆம் ஆண்டு ஜூலை 4இல் புரட்சியாளர்கள் பாரிஸ் நகரில் இருந்த பாஸ்டில் சிறையை உடைத்து கைதிகளை விடுவித்தனர். அந்த நாளே பிரெஞ்சு புரட்சியின் தொடக்கமாகக் கருதப்படுகிறது. அந்தப் புரட்சிதான் பிரான்ஸின் ஜனநாயகக் குடியரசை உருவாக்கியது.

[3] மெர்செர் :  நிதி முதலீடு ஆலோசனை நிறுவனம்; இதன் தலைமையகம் அமெரிக்காவில் உள்ளது

[4]  ஜி 7 நாடுகள்: பொருளாதார வளர்ச்சி பெற்றுள்ள நாடுகள் எனச் சொல்லப்படும் கனடா, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, இத்தாலி,ஜப்பான், பிரிட்டன், அமெரிக்கா ஆகியன.

கட்டுரையாளர்