மனசு உடைந்தால் தனிமை ஏன்? கஷ்ட காலத்தில் மனிதர்களை ஒதுக்குவதன் உளவியல்!

மனரீதியாக நாம் கடுமையான போராட்டங்களைச் சந்திக்கும்போது, அதாவது அதீத கவலை, மனச்சோர்வு (Depression) அல்லது பதற்றம் (Anxiety) நம்மைச் சூழ்ந்துகொள்ளும்போது, உண்மையில் நமக்கு மற்றவர்களின் ஆதரவுதான் தேவைப்படும். ஆனால், ஆச்சரியப்படும் விதமாக அந்தச் சமயத்தில்தான் நாம் நமக்கு நெருக்கமானவர்களை நம்மை விட்டுத் தள்ளி வைக்கவோ அல்லது யாரிடமும் பேசாமல் தனிமைக்குள் முடங்கவோ முயற்சிப்போம்.

மெசேஜ்களுக்குப் பதிலளிக்காமல் இருப்பது, அழைப்புகளைத் தவிர்ப்பது என நம்மை நாமே ஒரு கூட்டுக்குள் பூட்டிக்கொள்வோம். நாம் ஏன் கஷ்ட காலத்தில் நமக்குக் கைகொடுக்க வரும் மனிதர்களையே தூக்கி எறிகிறோம்? இதன் பின்னணியில் இருக்கும் சில முக்கிய உளவியல் காரணங்கள் இதோ.

பாரமாக மாறிவிடுவோம் என்ற பயம்

மனப்போராட்டங்களில் இருக்கும்போது நமக்குள் எழும் முதல் எண்ணம், “நம்முடைய கவலைகளைச் சொல்லி மற்றவர்களுடைய நிம்மதியைக் கெடுக்கக் கூடாது” என்பதுதான். நம்மை ஆழமாக நேசிக்கும் மனிதர்களுக்கு நாம் ஒரு சுமையாக (Burden) மாறிவிடுவோமோ என்ற தேவையற்ற குற்ற உணர்ச்சி நமக்குள்ளே பிறக்கும். நம்முடைய பலவீனமான பக்கத்தைக் காட்டி அவர்களை வருத்தப்பட வைக்கக் கூடாது என்ற எண்ணத்திலேயே பலரும் தங்களை மற்றவர்களிடமிருந்து துண்டித்துக் கொள்கிறார்கள்.

தீர்ந்துபோகும் மன ஆற்றல்

மற்றவர்களுடன் பேசுவது, பழகுவது, ஏன் ஒரு சாதாரண மெசேஜிற்குப் பதிலளிப்பது கூட ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு மன ஆற்றலைக் (Mental energy) கோரும் விஷயமாகும். மன உளைச்சலில் இருக்கும்போது அந்த குறைந்தபட்ச ஆற்றல் கூட நம்மிடம் இருப்பதில்லை.

• முகமூடி அணிவதன் சோர்வு: வெளியில் செல்லும்போது நாம் ‘நன்றாக இருக்கிறோம்’ என்று பொய் புன்னகையை (Masking) உடுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும். இந்தத் தற்காலிக முகமூடியை அணிவதற்கு உடலிலும் மனதிலும் தெம்பு இல்லாததால், மனிதர்களை எதிர்கொள்வதை விடத் தனிமையில் இருப்பதே எளிதாகத் தோன்றும்.

நிராகரிப்புக்கு முந்தைய சுய பாதுகாப்பு

நமது மனம் மிகவும் உடைந்திருக்கும் நிலையில், மற்றவர்கள் நம்மைக் கேலி செய்துவிடுவார்களோ அல்லது நமது நிலையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் நிராகரித்துவிடுவார்களோ (Fear of rejection) என்ற அதீத பயம் இருக்கும்.

தற்காப்பு வியூகம்: “அவர்கள் நம்மைப் புரிந்து கொள்ளாமல் நம்மை விட்டு விலகுவதற்கு முன்னால், நாமே அவர்களை விட்டு விலகிவிடுவோம்” என்ற ஒரு தவறான தற்காப்பு வியூகத்தை (Self-protection mechanism) நம்முடைய ஆழ்மனது கையில் எடுக்கிறது. இது காயம்பட்ட மனதிற்கு ஒரு தற்காலிகப் பாதுகாப்பைத் தருவது போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் இது தனிமையை மேலும் அதிகமாக்கும்.

மூளையின் அதீத சுமை

மன அழுத்தத்தின் உச்சத்தில் இருக்கும்போது நமது மூளையால் எதையும் தெளிவாகப் பகுத்தறிய முடியாது. அந்த நேரத்தில் யாராவது வந்து “ஏன் இப்படி இருக்கிறாய்?”, “இதிலிருந்து வெளியே வா” என்று அன்பாகக் கூறினாலும் கூட, அது மூளைக்கு ஒரு பெரிய அறிவுரையாகவும் பாரமாகவும் (Overwhelm) மட்டுமே தெரியும். கேள்விகளுக்கும் விளக்கங்களுக்கும் பதில் சொல்லும் மனநிலை இல்லாததால், அமைதியைத் தேடி மனித நடமாட்டமில்லாத இடத்திற்கு மனம் ஓடத் துடிக்கும்.

மனதில் நிறுத்த வேண்டிய உண்மை: உங்களது கஷ்ட காலத்தில் தற்காலிகமாகத் தனிமையைத் தேடுவது உங்களை மீட்டெடுக்க உதவலாம். ஆனால், அதுவே நிரந்தரப் பழக்கமாக மாறும்போது அது மனச்சோர்வை இன்னும் ஆழமாக்கிவிடும். உங்களை உண்மையாக நேசிக்கும் மனிதர்களுக்கு நீங்கள் ஒருபோதும் சுமையல்ல, அவர்களது அன்பை ஏற்றுக்கொள்வது பலவீனமும் அல்ல!

நன்றி: ஸ்ரீவித்யா மாரியப்பன், எழுத்தாளர் மற்றும் தொடர்பாடல் நிபுணர்