இன்றைய டிஜிட்டல் உலகில் குழந்தைகள் தங்களது பெரும்பாலான நேரத்தை ஸ்மார்ட்போன், டேப்லெட் மற்றும் டிவியின் முன்னாலேயே கழிக்கிறார்கள். இதனால் குழந்தைகளின் கவனிப்புத் திறன் குறைவதுடன், அவர்களின் சமூகத் திறன்களும் (Social skills) பாதிக்கப்படுகின்றன. இதனை மருத்துவ உலகில் Screen Time Addiction என்று அழைக்கிறார்கள். குழந்தைகளிடம் இருந்து மொபைல் போனைப் பிடுங்குவது அல்லது திட்டுவது அவர்களின் கோபத்தை அதிகரிக்குமே தவிர, இந்த பழக்கத்தை மாற்றாது.
விளையாட்டு மற்றும் முறையான வாழ்வியல் மாற்றங்கள் மூலம் குழந்தைகளின் இந்த மொபைல் அடிமைத்தனத்தை இயற்கையான முறையில் மாற்றுவதற்கான 5 சிறந்த பாசிட்டிவ் பேரண்டிங் வழிகளை இங்கு விரிவாகப் பார்ப்போம்.
1. முன்னுதாரணமாக இருங்கள் (Be a Role Model)
குழந்தைகள் நாம் சொல்வதைக் கேட்பதை விட, நாம் செய்வதைப் பார்த்துதான் அதிகம் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். வீட்டிற்கு வந்த பிறகும் பெற்றோர்களாகிய நாமே எந்நேரமும் போனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால், குழந்தைகளும் அதையே தான் செய்வார்கள். எனவே, குழந்தைகளுடன் இருக்கும்போது மொபைல் போன் பயன்படுத்துவதை முதலில் நீங்கள் குறைத்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் புத்தகங்கள் வாசிப்பது அல்லது வீட்டு வேலைகள் செய்வதைக் காணும்போது அவர்களும் மாறத் தொடங்குவார்கள்.
2. திரை இல்லாத மண்டலங்களை உருவாக்குங்கள் (Screen-Free Zones)
வீட்டில் சில குறிப்பிட்ட இடங்களையும் நேரங்களையும் ‘திரை இல்லாத பகுதியாக’ அறிவித்து அதனை உறுதியாகப் பின்பற்றுங்கள். உதாரணமாக, உணவு உண்ணும் மேஜை மற்றும் படுக்கை அறைக்குள் மொபைல் போன்களை அனுமதிக்கக் கூடாது என்ற விதியை உருவாக்குங்கள். தூங்குவதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பே வீட்டில் உள்ள அனைவரும் மொபைல் போன்களைப் பயன்படுத்துவதை நிறுத்திவிட வேண்டும். இது குழந்தைகளின் தூக்கத்தின் தரத்தையும் மேம்படுத்தும்.
3. ஈர்க்கக்கூடிய மாற்று வழிகளை வழங்குங்கள் (Engaging Alternatives)
குழந்தைகளிடம் இருந்து போனைப் பிடுங்கும்போது அவர்களுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் ‘போரடிக்கிறது’ என்று அடம் பிடிப்பார்கள். அந்தத் தருணத்தில் அவர்களுக்கு மாற்று வழிகளை உருவாக்குங்கள். அவர்களுடன் சேர்ந்து புதிர்கள் (Puzzles) போடுவது, பலகை விளையாட்டுகள் (Board games) விளையாடுவது, வண்ணம் தீட்டுவது அல்லது மாலை நேரத்தில் பூங்காக்களுக்கு அழைத்துச் சென்று ஓடிவாடி விளையாட வைப்பது போன்ற செயல்கள் அவர்களின் கவனத்தை போனில் இருந்து எளிதாகத் திசைதிருப்பும்.
4. நிலையான திரை நேரக் கட்டுப்பாடு (Consistent Time Limits)
உலக சுகாதார அமைப்பின் (WHO) வழிகாட்டுதலின்படி, 2 முதல் 5 வயது வரை உள்ள குழந்தைகளுக்கு ஒரு நாளைக்கு 1 மணி நேரத்திற்கு மேல் திரை நேரம் இருக்கக் கூடாது. குழந்தைகளுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தை (உதாரணமாக மாலை 6 முதல் 7 மணி வரை) மட்டும் போன் பார்க்க அனுமதித்து, அந்த நேரம் முடிந்தவுடன் போனைத் தானாகவே ஒப்படைக்கும் பழக்கத்தை ஏற்படுத்துங்கள்.
5. தொழில்நுட்பத்தை புத்திசாலித்தனமாகப் பயன்படுத்துங்கள் (Educational Content)
குழந்தைகள் போன் பார்க்கும் அந்தச் சிறிய நேரத்திலும் வெறும் தேவையற்ற கேம்களையோ அல்லது கார்ட்டூன்களையோ மட்டும் பார்க்க விடாமல், புதிய திறன்களை வளர்க்கும் பயன்பாடுகளைப் பயன்படுத்த ஊக்குவியுங்கள். கோடிங் (Coding) கற்பது, புதிய மொழிகளைக் கற்றுக்கொள்வது அல்லது அறிவியல் சோதனைகளைப் பார்ப்பது போன்ற அறிவு சார்ந்த விஷயங்களுக்கு அந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்தப் பழக்குங்கள்.
திரை நேரத்தைக் குறைப்பதற்கான சாதுரியமான பேச்சு மாற்றங்கள் (Parenting Communication Shifts)
குழந்தைகளைக் கட்டுப்படுத்த கோபமான வார்த்தைகளைத் தவிர்த்து, சாதுரியமாகப் பேச சில உதாரணங்கள்:
- தவறான அணுகுமுறை: “இப்பவே போனை வைக்கலைனா இன்னைக்கு உனக்கு டிவியே கிடையாது, போனை உடைச்சிடுவேன்.”
- சரியான மாற்றம்: “செல்லம், இன்னும் 5 நிமிஷத்துல உன்னோட போன் டைம் முடிய போகுது. அதுக்கப்புறம் நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து புதுசா ஒரு டிராயிங் வரையலாம், ஓகேவா?”
- தவறான அணுகுமுறை: “எப்பப் பார்த்தாலும் போன் தான், உனக்கு படிப்பே ஏறாது.”
- சரியான மாற்றம்: “நீ போன் பார்க்கிறதை விட நேர்ல என்கூட விளையாடும்போது ரொம்ப சமத்தாவும் சுறுசுறுப்பாவும் இருக்கிறடா.”
“என் குழந்தை அழுகையை நிறுத்த வேண்டும் அல்லது அவன் அமைதியாகச் சாப்பிட வேண்டும் என்பதற்காக நானே அவனிடம் போனை கொடுத்துப் பழகினேன்” என்று பல பெற்றோர்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். உங்களது அவசர வேலைகளுக்காகக் குழந்தைகளுக்கு ‘டிஜிட்டல் அமைதி மாத்திரையாக’ (Digital Pacifier) போனை கொடுத்துவிட்டு, பின்னர் அவர்கள் அதற்கு அடிமையான பின் குழந்தைகளைக் குறை கூறுவது நியாயமில்லை. போன் பார்க்கும்போது மூளையில் சுரக்கும் ‘டோபமைன்’ (Dopamine) என்ற மகிழ்ச்சி ரசாயனம், குழந்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் போனை தேட வைக்கும். இந்த அடிமைத்தனத்தை மாற்ற உங்களது நேரத்தையும் பொறுமையையும் குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்க வேண்டுமே தவிர, குறுக்கு வழிகளை அல்ல!
