கச்சத்தீவு: காலந்தோறும் பழிசுமக்கும் திமுக- கலைஞர் தந்த ’கடைசி விளக்கம்’!

Kachchathivu (Katchatheevu Kachativu): Kalaignar’s ‘Last Explanation: கச்சத்தீவு விவகாரம் தமிழ்நாடு சட்டசபையில் மீண்டும் விவாதிக்கப்பட்டது. வழக்கம் போல கச்சத்தீவை மத்திய அரசுதான் கொடுத்தது என்றாலும் அன்றைய முதல்வர் கலைஞர் தலைமையிலான திமுக அரசு, எதிர்க்கவில்லை; ஒத்துழைத்தது என்கிற வாதத்தையே ஆளும் தவெக அரசும் முன்வைத்தது.

காலந்தோறும் சர்ச்சைக்குரிய விவகாரமாக நீடிக்கும் கச்சத்தீவின் வரலாறுதான் என்ன? கச்சத்தீவை தாரை வார்த்தது யார்? அன்றைய கலைஞர் அரசு செய்தது என்ன?

இந்தியா–இலங்கை நடுவே இருக்கும் ஒரு சிறிய தீவு, தமிழக அரசியலில் அரை நூற்றாண்டாகப் பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்துகிறது. கச்சத்தீவின் முழு வரலாற்றையும் ஆதாரங்களுடன் அறிந்துகொள்வோம்.

கச்சத்தீவு எங்கே இருக்கிறது?

தமிழ்நாட்டின் ராமேஸ்வரத்துக்கும் இலங்கையின் யாழ்ப்பாணப் பகுதிக்கும் இடையிலுள்ள பாக் நீரிணையில் கச்சத்தீவு அமைந்துள்ளது. தற்போது இந்தத் தீவு இலங்கையின் எல்லைக்குள் இருக்கிறது.

எவ்வளவு பெரிய தீவு?

கச்சத்தீவு சுமார் 285 ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்ட சிறிய தீவு. குடிநீர், விவசாய நிலம், நிரந்தரக் குடியிருப்பு போன்றவை இல்லாததால் மக்கள் தொடர்ந்து வசிக்க இயலாத இடமாக உள்ளது.

மக்கள் வசிக்காத தீவு

கச்சத்தீவில் கிராமங்களோ நிரந்தர மக்கள் குடியிருப்புகளோ இல்லை. மீனவர்கள் ஓய்வெடுக்கவும், வலைகளை உலர்த்தவும், தேவாலயத் திருவிழாவில் பங்கேற்கவும் இந்தத் தீவைப் பயன்படுத்தி வந்தனர்.

புனித அந்தோணியார் தேவாலயம்

கச்சத்தீவிலுள்ள புனித அந்தோணியார் தேவாலயம் இந்தியா மற்றும் இலங்கையைச் சேர்ந்த கத்தோலிக்க மீனவர்களின் முக்கிய வழிபாட்டுத் தலமாகும். ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் திருவிழாவில் இரு நாடுகளிலிருந்தும் பக்தர்கள் பங்கேற்கின்றனர்.

தமிழக மீனவர்களின் பாரம்பரியப் பயன்பாடு

ராமேஸ்வரம் பகுதி மீனவர்கள் கச்சத்தீவில் ஓய்வெடுத்தல், வலைகளை உலர்த்துதல், சங்கு சேகரித்தல் மற்றும் அருகிலுள்ள கடற்பகுதிகளில் மீன்பிடித்தல் போன்ற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டனர்.

தீவைவிடக் கடல் முக்கியம்

கச்சத்தீவின் நிலப்பரப்பைவிட அதைச் சுற்றியுள்ள மீன்வளம் நிறைந்த கடற்பகுதியே முக்கியமானது. அதனால்தான் இது வெறும் தீவு உரிமைப் பிரச்சனையாக இல்லாமல் மீனவர்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சனையாகவும் இருக்கிறது.

கடலில் எல்லை எதற்காக?

மீன்பிடித்தல், கப்பல் போக்குவரத்து, பாதுகாப்பு, எண்ணெய் மற்றும் கனிம வளங்களை நிர்வகிக்க நாடுகளுக்கு இடையே கடல் எல்லை அவசியம். அந்த எல்லையே எந்த நாட்டுக்கு என்ன உரிமை என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.

சர்வதேசக் கடல் எல்லைக் கோடு

இந்தியா–இலங்கை கடற்பகுதியைப் பிரிக்கும் சர்வதேசக் கடல் எல்லைக் கோட்டின் எந்தப் பக்கத்தில் படகு இருக்கிறது என்பதே மீனவர்கள் கைது மற்றும் மீன்பிடி உரிமையைத் தீர்மானிக்கிறது.

அன்றைய கடலில் எல்லைக் கோடு இல்லை

இன்றையதைப் போன்ற துல்லியமான சர்வதேசக் கடல் எல்லைகள் பழங்காலத்தில் இல்லை. தமிழகம் மற்றும் இலங்கையைச் சேர்ந்த மீனவர்கள் பாக் நீரிணையில் பல தலைமுறைகளாகப் பயணம் செய்து மீன்பிடித்து வந்தனர்.

இரு தரப்புக்கும் வரலாற்றுத் தொடர்புகள்

கச்சத்தீவுடன் ராமநாதபுரம் மீனவர்களுக்கும், இலங்கையின் வடக்குப் பகுதி மீனவர்களுக்கும் வரலாற்றுத் தொடர்புகள் இருந்தன. இதனால் இந்தியாவும் இலங்கையும் வெவ்வேறு வரலாற்று ஆதாரங்களை முன்வைக்கின்றன.

சேதுபதி மன்னர்களின் உரிமை என்ற வாதம்

கச்சத்தீவு ராமநாதபுரம் சேதுபதி மன்னர்களின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டது என்று தமிழகத் தரப்பு வாதிடுகிறது. ராமநாதபுரம் ஜமீன் பதிவுகள் இதற்கான ஆதாரங்களாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.

சங்கு மற்றும் மீன்பிடி உரிமைகள்

கச்சத்தீவு பகுதியில் சங்கு சேகரித்தல், மீன்பிடித்தல் மற்றும் கடல் வளங்களைப் பயன்படுத்துதல் தொடர்பான குத்தகை மற்றும் வரி ஆவணங்கள் இருந்ததாக இந்தியத் தரப்பு கூறுகிறது.

இலங்கை முன்வைக்கும் வாதம்

கச்சத்தீவு வரலாற்றாக யாழ்ப்பாணம் மற்றும் அப்போதைய சிலோன் நிர்வாகத்துடன் தொடர்புடையது என்று இலங்கை வாதிடுகிறது. தீவின் புவியியல் அமைவிடமும் நிர்வாகத் தொடர்புகளும் அதன் ஆதாரங்களாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.

காலனித்துவ ஆவணங்களில் குழப்பம்

போர்ச்சுகீசிய, டச்சு மற்றும் பிரிட்டிஷ் கால வரைபடங்கள் ஒரே முடிவை வழங்கவில்லை. சில ஆவணங்கள் தமிழகத் தொடர்பையும், சில ஆவணங்கள் சிலோன் தொடர்பையும் காட்டுவதாக இரு தரப்பும் வாதிடுகின்றன.

1921 கடல் எல்லைப் பேச்சுவார்த்தை

1921-ல் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவுக்கும் சிலோனுக்கும் இடையே மீன்பிடிப் பகுதிகளைப் பிரிப்பது தொடர்பாகப் பேச்சுவார்த்தை நடந்தது. கச்சத்தீவின் நிலை குறித்து கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டதால் இறுதியான இறையாண்மை குறித்த முடிவு உருவாகவில்லை.

மீன்பிடி எல்லையும் நாட்டின் உரிமையும் வேறு

மீன்பிடிப் பகுதிகளை நிர்வாக வசதிக்காகப் பிரிப்பதும், ஒரு தீவின் இறையாண்மையை நிரந்தரமாக மாற்றுவதும் ஒன்றல்ல. 1921 பேச்சுவார்த்தையை கச்சத்தீவு உரிமைக்கான இறுதித் தீர்ப்பாகப் பார்க்க முடியாது.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகும் தீராத சர்ச்சை

இந்தியாவும் இலங்கையும் சுதந்திரம் பெற்ற பின்னரும் கச்சத்தீவு மீதான உரிமைச் சர்ச்சை தொடர்ந்தது. இரு நாடுகளும் கடல் எல்லையை அதிகாரப்பூர்வமாக நிர்ணயிக்காததால் மீனவர்களின் பாரம்பரியப் பயணம் தொடர்ந்தது.

1954 வரைபடம்

1954-ல் இலங்கை வெளியிட்ட ஒரு வரைபடத்தில் கச்சத்தீவு இலங்கைப் பகுதியாகக் காட்டப்படவில்லை. அசல் வரைபடமும் அதன் நிர்வாகப் பின்னணியும் இணைக்கப்பட்டால்தான் இதை முழுமையான ஆதாரமாகப் பயன்படுத்த முடியும்.

எல்லையை முடிவு செய்ய விரும்பிய அரசுகள்

1970-களில் இந்தியாவும் இலங்கையும் கடல் எல்லையை நிரந்தரமாகத் தீர்மானிக்க விரும்பின. பாதுகாப்பு, மீன்பிடி, கப்பல் போக்குவரத்து மற்றும் கடலடி வளங்கள் இதற்கான முக்கிய காரணங்களாக இருந்தன.

வெளியுறவு யாருடைய அதிகாரம்?

இந்திய அரசியலமைப்பின்படி வெளியுறவு, சர்வதேச ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் வெளிநாடுகளுடன் கடல் எல்லையை நிர்ணயித்தல் ஆகியவை மத்திய அரசின் அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டவை.

முதலமைச்சரால் எல்லையை மாற்ற முடியுமா?

ஒரு மாநில முதலமைச்சரோ மாநில அரசோ தனியாக சர்வதேச ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டு நாட்டின் எல்லையை மாற்ற முடியாது. மத்திய அரசுதான் இந்தியாவின் சார்பில் வெளிநாடுகளுடன் ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ள முடியும்.

முடிவு எடுத்தது யார்?

1974 ஒப்பந்தத்தை இந்திரா காந்தி தலைமையிலான மத்திய அரசும், சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான இலங்கை அரசும் மேற்கொண்டன. தமிழ்நாடு அரசு ஒப்பந்தத்தின் ஒரு தரப்பாக இருக்கவில்லை.

கலைஞரிடம் தெரிவிக்கப்பட்ட தகவல்

மத்திய அரசின் நிலைப்பாட்டை விளக்குவதற்காக வெளியுறவுச் செயலர் கேவல் சிங், முதலமைச்சர் கலைஞரைச் சந்தித்ததாக ஆவணங்கள் கூறுகின்றன. தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது என்பதும் ஒப்புதல் பெறப்பட்டது என்பதும் ஒன்றல்ல.

தமிழகத்தின் ஆவணங்கள்

கச்சத்தீவு இந்தியாவுக்குச் சொந்தமானது என்பதை வலியுறுத்தும் சேதுபதி மன்னர்களின் ஆவணங்கள், ஜமீன் பதிவுகள் மற்றும் வரலாற்று வரைபடங்களைத் தமிழக அரசு மத்திய அரசுக்கு அனுப்பியதாக திமுக தரப்பு கூறுகிறது.

சர்வதேச நீதிமன்ற வாதம்

கச்சத்தீவு உரிமையை சர்வதேச நீதிமன்றத்தில் இந்தியாவால் நிரூபிக்க முடியும் என்று கலைஞர் வலியுறுத்தியதாகத் திமுக ஆவணங்கள் கூறுகின்றன.

மத்திய அரசின் இறுதி நிலைப்பாடு

வரலாற்று ஆவணங்கள், புவியியல் அமைவிடம், சட்ட வாதங்கள் மற்றும் இருதரப்பு உறவுகளை ஆராய்ந்ததாகக் கூறிய மத்திய அரசு, கச்சத்தீவை இலங்கைப் பக்கத்தில் வைக்கும் கடல் எல்லைக்கு ஒப்புக்கொண்டது.

ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான தேதிகள்

1974 ஜூன் 26 அன்று கொழும்பிலும், ஜூன் 28 அன்று புதுடெல்லியிலும் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. அதனால்தான் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களில் ‘26/28 ஜூன் 1974’ என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

உண்மையில் கையெழுத்திட்டவர்கள்

இந்திரா காந்தியும் சிறிமாவோவும் நேரடியாக ஒப்பந்த ஆவணத்தில் கையொப்பமிட்டதாகச் சொல்லக் கூடாது. அவர்களது அரசுகளின் சார்பில் அதிகாரம் அளிக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் ஒப்பந்தத்தை மேற்கொண்டனர்.

முதல் பிரிவு என்ன சொல்கிறது?

1974 ஒப்பந்தத்தின் முதல் பிரிவு இந்தியா–இலங்கை இடையிலான கடல் எல்லையின் அட்சரேகை மற்றும் தீர்க்கரேகைப் புள்ளிகளை வரையறுத்தது. அந்தப் புள்ளிகளை இணைத்த கோடுதான் புதிய எல்லையாக அமைந்தது.

கச்சத்தீவு எந்தப் பக்கம் சென்றது?

புதிய எல்லைக் கோடு வரையப்பட்டபோது கச்சத்தீவு இலங்கைப் பக்கத்தில் அமைந்தது. இதன் மூலம் அந்தத் தீவின் மீதான இலங்கையின் கட்டுப்பாட்டை இந்தியா ஒப்பந்தத்தின் வழியாக ஏற்றுக்கொண்டது.

4-வது பிரிவு

எல்லையின் அந்தந்தப் பக்கத்தில் உள்ள கடல், தீவுகள், கடலடி மற்றும் அதன் கீழுள்ள பகுதிகள் மீது அந்தந்த நாட்டுக்கு இறையாண்மையும் தனிப்பட்ட நிர்வாக அதிகாரமும் இருக்கும் என்று 4-வது பிரிவு கூறுகிறது.

5-வது பிரிவு

இந்திய மீனவர்களும் பக்தர்களும் முன்பைப் போல கச்சத்தீவுக்குச் செல்லலாம்; அதற்காக இலங்கை பாஸ்போர்ட் அல்லது விசா கேட்காது என்று 5-வது பிரிவு கூறுகிறது.

5-வது பிரிவு சொல்லாதது என்ன?

கச்சத்தீவுக்குச் செல்லும் அனுமதியை 5-வது பிரிவு தருகிறது. ஆனால் அதைச் சுற்றியுள்ள இலங்கைக் கடற்பகுதியில் இந்திய மீனவர்கள் மீன்பிடிக்கலாம் என்று வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடவில்லை.

வலை உலர்த்தும் உரிமை எழுதப்பட்டுள்ளதா?

வலை உலர்த்துதல், ஓய்வெடுத்தல் போன்ற பாரம்பரியப் பயன்பாடுகள் குறித்து அரசுகள் பின்னர் விளக்கம் அளித்துள்ளன. ஆனால் இந்தச் செயல்கள் 5-வது பிரிவில் தனித்தனி வார்த்தைகளால் பட்டியலிடப்படவில்லை.

6-வது பிரிவின் குழப்பம்

இரு நாடுகளின் கப்பல்களும் மற்றொரு நாட்டின் கடற்பகுதியில் பாரம்பரியமாக அனுபவித்த உரிமைகளைத் தொடரலாம் என்று 6-வது பிரிவு கூறியது. இந்தப் பொதுவான மொழி பல்வேறு சட்ட விளக்கங்களுக்கு இடமளித்தது.

ஆலோசனையும் ஒப்புதலும் ஒன்றல்ல

தமிழக முதலமைச்சரிடம் மத்திய அரசு ஆலோசனை நடத்தியிருக்கலாம். ஆனால் தமிழ்நாடு அரசு சர்வதேச ஒப்பந்தத்திற்கு சட்டபூர்வமாக ஒப்புதல் அளித்தது என்று அதிலிருந்து முடிவு செய்ய முடியாது.

ஜூன் 29 அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டம்

ஒப்பந்தம் வெளியானதும் 1974 ஜூன் 29 அன்று கலைஞர் அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டத்தைக் கூட்டினார். கச்சத்தீவு இந்தியாவின் ஒரு பகுதி என்றும் முடிவை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினார்.

தமிழக சட்டப்பேரவைத் தீர்மானம்

1974 ஆகஸ்ட் 21 அன்று கலைஞர் தலைமையிலான அரசு, கச்சத்தீவு ஒப்பந்தத்தை மத்திய அரசு மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்று தமிழக சட்டப்பேரவையில் தீர்மானம் கொண்டுவந்தது.

நாடாளுமன்றத்தில் திமுக எதிர்ப்பு

ஒப்பந்தம் நாடாளுமன்றத்தில் முன்வைக்கப்பட்டபோது தமிழகத்தின் கருத்து ஏற்கப்படவில்லை என்று திமுக உறுப்பினர்கள் இரா.செழியன், எஸ்.எஸ்.மாரிசாமி உள்ளிட்டோர் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர்.

திமுக அரசு கலைப்பு

அவசரநிலைக் காலத்தில் 1976 ஜனவரி 31 அன்று கலைஞர் தலைமையிலான திமுக அரசு மத்திய அரசால் கலைக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர்தான் இரண்டாவது கடல் எல்லை ஏற்பாடு இறுதி செய்யப்பட்டது.

1976 மார்ச் ஒப்பந்தம்

1976 மார்ச் 23 அன்று இந்தியாவும் இலங்கையும் மற்றொரு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டன. இது மன்னார் வளைகுடா மற்றும் வங்காள விரிகுடாவில் இரு நாடுகளின் கடல் எல்லையை விரிவாக நிர்ணயித்தது.

1974க்கும் 1976க்கும் உள்ள வேறுபாடு

1974 ஒப்பந்தம் பாக் நீரிணைப் பகுதியில் எல்லையை நிர்ணயித்தது. 1976 ஒப்பந்தம் மன்னார் வளைகுடா, வங்காள விரிகுடா மற்றும் பிரத்யேகப் பொருளாதார மண்டல உரிமைகளை விரிவாக வரையறுத்தது.

பிரத்யேகப் பொருளாதார மண்டலம்

இந்த மண்டலத்தில் கடல் நீர் நாட்டின் நிலப்பரப்பாக மாறாது. ஆனால் அங்குள்ள மீன், எண்ணெய், எரிவாயு மற்றும் கனிம வளங்களை ஆராய்ந்து பயன்படுத்த அந்த நாட்டுக்கு சிறப்பு உரிமை கிடைக்கும்.

மீன்பிடிக் கட்டுப்பாடு

1976 ஏற்பாட்டின்படி இந்திய மீனவர்கள் இலங்கைக் கடற்பகுதியிலும், இலங்கை மீனவர்கள் இந்தியக் கடற்பகுதியிலும் சம்பந்தப்பட்ட நாட்டின் வெளிப்படையான அனுமதி இல்லாமல் மீன்பிடிக்கக் கூடாது.

தமிழக மீனவர்களுக்கு ஏற்பட்ட மாற்றம்

பல தலைமுறைகளாக ஒரே கடற்பரப்பைப் பயன்படுத்திய தமிழக மீனவர்களுக்கு புதிய எல்லை நடைமுறைகள் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின. பாரம்பரிய மீன்பிடிப் பகுதி சர்வதேச எல்லையால் பிரிக்கப்பட்டது.

வாட்ஜ் பேங்க் என்றால் என்ன?

வாட்ஜ் பேங்க் கன்னியாகுமரிக்குத் தெற்கே அமைந்துள்ள வளமிக்க கடலடிப் பகுதியாகும். இது மீன்வளம், பெட்ரோலியம் மற்றும் கனிம வள வாய்ப்புகளுக்காக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

இந்தியாவுக்குக் கிடைத்த உரிமை

வாட்ஜ் பேங்க் இந்தியாவின் பிரத்யேகப் பொருளாதார மண்டலத்துக்குள் இருப்பதாக 1976 ஏற்பாடு உறுதிப்படுத்தியது. அதன் உயிருள்ள மற்றும் உயிரற்ற வளங்கள் மீது இந்தியாவுக்கு இறையாண்மை சார்ந்த உரிமைகள் கிடைத்தன.

இலங்கைக்கு மூன்றாண்டு அனுமதி

இந்திய உரிமம் பெற்ற அதிகபட்சம் ஆறு இலங்கைக் கப்பல்கள், ஆண்டுக்கு 2,000 டன் வரம்பில் மூன்று ஆண்டுகள் வாட்ஜ் பேங்கில் மீன்பிடிக்க இடைக்கால அனுமதி பெற்றன.

கச்சத்தீவுக்கு மாற்றாக வாட்ஜ் பேங்கா?

‘கச்சத்தீவைக் கொடுத்து வாட்ஜ் பேங்கை வாங்கினோம்’ என்று நேரடி பரிமாற்றமாகச் சொல்வது துல்லியமல்ல. ஒரே தொடர் கடல் எல்லை நிர்ணயத்தில் இரு பகுதிகளின் நிலையும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது.

இலங்கை உள்நாட்டுப் போரின் தாக்கம்

இலங்கை உள்நாட்டுப் போர் நடந்த காலத்தில் வட இலங்கை மீனவர்களின் கடல்சார் நடவடிக்கைகள் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன. அந்தக் காலத்தில் தமிழக விசைப்படகுகள் தொலைதூரப் பகுதிகளுக்குச் செல்வது அதிகரித்தது.

விசைப்படகுகளும் கடலடித் தாழ்வாரமும்

தமிழகத்தின் இழுவைமடி மீன்பிடி முறை கடலடித் தாவரங்கள் மற்றும் சிறிய மீன்களைப் பாதிக்கிறது என்று இலங்கைத் தமிழ் மீனவர்கள் குற்றம்சாட்டுகின்றனர். இது எல்லைப் பிரச்சனையை வாழ்வாதார மோதலாகவும் மாற்றியுள்ளது.

இலங்கைத் தமிழ் மீனவர்களின் பார்வை

இது இந்தியா–இலங்கை அரசுகளின் மோதல் மட்டுமல்ல. தமிழக மீனவர்களும் இலங்கைத் தமிழ் மீனவர்களும் ஒரே கடல்வளத்தை நம்பியிருப்பதால் இரு தரப்பினரின் வாழ்வாதாரத்தையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

கைது மற்றும் படகு பறிமுதல்

எல்லையைத் தாண்டியதாகக் கூறி தமிழக மீனவர்கள் கைது செய்யப்படுவதும், அவர்களது படகுகள் பறிமுதல் செய்யப்படுவதும் தொடர்கிறது. இதனால் மீனவர் குடும்பங்கள் கடன் மற்றும் வருமான இழப்பை எதிர்கொள்கின்றன.

மதத் தொடர்பு தொடர்கிறது

அரசியல் மற்றும் மீன்பிடிப் பிரச்சனைகள் இருந்தாலும் புனித அந்தோணியார் திருவிழா இரு நாடுகளின் தமிழ் மீனவர்களையும் இணைக்கிறது. இந்தியப் பக்தர்கள் குறிப்பிட்ட நடைமுறைகளின் கீழ் கச்சத்தீவுக்குச் சென்று வருகின்றனர்.

1982 வரைபட மாற்றம் என்ற வாதம்

எம்.ஜி.ஆர் ஆட்சிக்கால ராமநாதபுரம் மாவட்ட வரைபடத்தில் கச்சத்தீவு தமிழக எல்லைக்குள் காட்டப்படவில்லை என்பதும் ஒரு தகவல்.

தீர்மானங்களும் நீதிமன்ற வழக்குகளும்

1991-ல் ஜெயலலிதா அரசு கச்சத்தீவை மீட்கத் தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. 2008-ல் ஜெயலலிதாவும், 2013-ல் கலைஞர்–டெசோ அமைப்பும் ஒப்பந்தங்களின் செல்லுபடியை எதிர்த்து நீதிமன்றத்தை அணுகினர்.

2024 அரசியல் சர்ச்சை

மத்திய அரசின் முடிவு கலைஞருக்கு முன்கூட்டியே தெரியும் என்று பாஜக குற்றம்சாட்டியது. ‘தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது வேறு; ஒப்புதல் அளித்தது வேறு’ என்று திமுக பதிலளித்தது.

தீர்வு என்ன?

இரு நாடுகளின் மீனவர்களுக்கும் பாதுகாப்பான மீன்பிடி ஏற்பாடு, கைது செய்யப்பட்டவர்களை விரைவாக விடுவித்தல், படகுகளை மீட்கும் நடைமுறை, ஆழ்கடல் மீன்பிடிக்கு மாற்றம் மற்றும் தொடர்ச்சியான இருதரப்புப் பேச்சுவார்த்தை தேவை.

முடிவுதான் என்ன?

கச்சத்தீவு முடிவை எடுத்தது மத்திய அரசு; கலைஞர் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடவில்லை. 1974 ஒப்பந்தம் தீவுக்குச் செல்ல அனுமதித்தது; 1976 ஏற்பாடு மீன்பிடியைக் கட்டுப்படுத்தியது. மையப் பிரச்சனை மீனவர்களின் பாதுகாப்பும் வாழ்வாதாரமும்தான்.

2016-ல் கலைஞர் தந்த ‘கடைசி’ விளக்கம்

கச்சத் தீவு பற்றி ஜெயலலிதாவின் கருத்துக்கு மறுப்பு என்ற தலைப்பில் திமுகவின் அதிகாரப்பூர்வ நாளேடான முரசொலியில் (22.06.2016) கலைஞர் எழுதிய கடிதம். கச்சத்தீவு பிரச்சனையில் நீண்ட காலமாக கலைஞர் பல்வேறு விளக்கங்களை தந்திருந்தாலும் தாம் மறைவதற்கு 2 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தந்த இதுதான் ‘கச்சத்தீவு பற்றிய கலைஞரின் கடைசி விளக்கம்’.

உடன்பிறப்பே,

“கச்சத் தீவு” பற்றித் தமிழகச் சட்டப்பேரவையில் நேற்றையதினம் (20-6-2016) பிரச்சினை ஏற்பட்டு, முதலமைச்சர் ஜெயலலிதா, கச்சத் தீவு பற்றிப் பேச கருணாநிதிக்கு அருகதை இல்லை என்று ஆவேசமாக முழங்கியிருக்கிறார். 1991ஆம் ஆண்டிலிருந்து அவர் இதே கதையைத் தொடர்ந்து பேரவையிலும், வெளியிலும் பல முறை கூறி, அதற்கு நான் அவ்வப்போது விளக்கமும் அளித்து விட்டேன். தூங்குபவர்களை எழுப்ப முடியும்,தூங்குவது போல நடிப்பவர்களை எப்படி எழுப்ப முடியும்? இருந்தாலும் இப்போது அவர் “கச்சத் தீவு” பற்றியும், என்னைப் பற்றியும் பேசியிருப்பதால், மீண்டும் அது பற்றிய விளக்கத்தை ஒரு முறை அளிக்கிறேன்.

உதாரணமாக, 22-3-2009 அன்று ஜெயலலிதா வெளியிட்ட அறிக்கையில், “கச்சத் தீவை இந்தியா இலங்கைக்குத் தாரை வார்த்தபோது அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்காமல் கைகட்டி, வாய் பொத்திக் கொண்டிருந்தவர்தான் தற்போது தமிழகத்தில் முதலமைச்சராக இருக்கிறார்” என்றார். உடனடியாக நான், “கச்சத் தீவை இந்தியா தாரை வார்த்தபோது அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்காமல் நான் இருந்ததாகச் சொல்கிறாரே, நான் தெரிவித்த எதிர்ப்பை ஆதாரபூர்வமாக எடுத்துச்சொன்னால் – எழுதியது தவறு என்று மன்னிப்புக் கேட்க ஜெயலலிதா தயாராக இருக்கிறாரா?’ என்று எனது அறிக்கையில் கேட்டேன்.

15-8-1991 அன்று ஜெயலலிதா முதலமைச்சராக இருந்து கோட்டையிலே சுதந்திர தின விழாவினைக் கொண்டாடிய போது ஆற்றிய உரைக்கு அனைத்து ஏடுகளும் கொடுத்த தலைப்பே,

“கச்சத் தீவை மீட்க ஜெயலலிதா சபதம்” என்பதுதான். “கச்சத் தீவைத் திரும்பப் பெற மத்திய அரசுடன் வாதாடவும், தேவை ஏற்பட்டால் போராடவும் இந்த அரசு தயாராக உள்ளது. இது எங்கள் தேர்தல் அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்ட ஒரு வாக்குறுதியாகும். இந்த மண்ணின் ஒரு பகுதியைத் திரும்ப மீட்கும் சூளுரையாக இதனைத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன்” என்று 1991ஆம் ஆண்டு முழங்கிய ஜெயலலிதா, 1991 முதல் 1996 வரையிலும் – பிறகு 2001 முதல் 2006ஆம் ஆண்டுவரையிலும், 2011 முதல் இதுவரையில் பதினைந்து ஆண்டு காலம் முதலமைச்சராக இருந்தபோது கச்சத் தீவை ஏன் மீட்கவில்லை? 1991ஆம் ஆண்டு அவர் செய்த சபதம் என்னவாயிற்று? அதற்காக அவர் மத்திய அரசை எதிர்த்து நடத்திய போராட்டங்கள் எத்தனை? அவ்வப்போது மத்திய அரசுக்குக் கடிதம் எழுதியதைத் தவிர, வேறு என்ன கிழித்தார்? இதைத்தான் பேரவையில் நேற்று, கழக உறுப்பினர் தம்பி பொன்முடி கேட்டிருக்கிறார். உடனே முதலமைச்சர் ஜெயலலிதா எழுந்து நின்று, கச்சத் தீவு பற்றி பேச கருணாநிதிக்கு அருகதை இல்லை என்று ஆவேசமாகச் சொன்னாராம்!

“கச்சத் தீவைத் திரும்பப் பெற மத்திய அரசுடன் வாதாடவும், தேவை ஏற்பட்டால் போராடவும் இந்த அரசு தயாராக உள்ளது. இது எங்கள் தேர்தல் அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்ட ஒரு வாக்குறுதியாகும். இந்த மண்ணின் ஒரு பகுதியைத் திரும்ப மீட்கும் சூளுரையாக இதனைத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன் என்று 1991ஆம் ஆண்டு முழங்கிய ஜெயலலிதா, 1991 முதல் 1996 வரையிலும் பிறகு 2001 முதல் 2006ஆம் ஆண்டுவரையிலும், 2011 முதல் இதுவரையில் பதினைந்து ஆண்டு காலம் முதலமைச்சராக இருந்தபோது கச்சத் தீவை ஏன் மீட்கவில்லை? 1991ஆம் ஆண்டு அவர் செய்த சபதம் என்னவாயிற்று? அதற்காக அவர் மத்திய அரசை எதிர்த்து நடத்திய போராட்டங்கள் எத்தனை? அவ்வப்போது மத்திய அரசுக்குக் கடிதம் எழுதியதைத் தவிர வேறு என்ன கிழித்தார்?

தனது ஆட்சிக் காலத்தில் கச்சத் தீவைத் திரும்பப் பெறுவதற்காகப் பல்வேறு முயற்சிகளை மேற்கொண்டேன் என்று அறிக்கை விடும் ஜெயலலிதா, பதினைந்து ஆண்டுக்காலம் ஆட்சியிலே இருந்தபோது – கச்சத் தீவை மீட்கும் பிரச்சினையிலே தனது சபதத்தை நிறைவேற்ற உண்மையிலேயே அதில் உறுதியாக இருந்தால், அ.தி.மு.க. ஆட்சி ராஜினாமா செய்யும் என்று எப்போதாவது அறிவித்தது உண்டா? விடுதலை நாள் விழாவிலே கோட்டை கொத்தளத்திலே இருந்துகொண்டு வாய்ச் சவடாலாக முழங்கி விட்டு – அந்தப் பேச்சு ஏடுகளில் எல்லாம் கொட்டை எழுத்துக்களில் வெளிவந்ததே தவிர – வேறு என்ன செய்தார்? உச்சநீதிமன்றத்திலே வழக்கைப் போட்டு விட்டு, என் கடமை முடிந்துவிட்டது என்று இருந்தாரே தவிர வேறு என்ன செய்தார்? இரண்டு மூன்று கடிதங்களை மத்திய அரசுக்கு எழுதி விட்டு, பிரதமரிடம் நேரில் சந்தித்து வேண்டுகோள் விடுத்ததோடு சரி . ஆனால் நான் ஏதோ ஆட்சிப் பொறுப்பிலே இருந்தபோது அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்காமல் கை கட்டி, வாய் பொத்திக் கொண்டிருந்ததாக, தற்போது எப்படியோ தப்பித் தவறிக் கரையேறி விட்டோம் என்ற இறுமாப்பில் வாய் நீளம் காட்டியிருக்கிறார்.

முதலில், மத்திய அரசால் கச்சத் தீவு தாரைவார்க்கப்பட்ட போது தி.மு.க. எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கவில்லை என்பது உண்மையா?

1974ஆம் ஆண்டிலேயே ஆகஸ்ட் 21ஆம் தேதியன்று தமிழக சட்டமன்றத்தில் “கச்சத் தீவு” பற்றி நான் முன்மொழிந்த தீர்மானம் இதோ :

”இந்தியாவுக்குச் சொந்தமானதும், தமிழ்நாட்டுக்கு நெருங்கிய உரிமைகள் கொண்டதுமான கச்சத் தீவுப் பிரச்சினையில் மத்திய அரசு எடுத்துள்ள முடிவு பற்றி, இந்தப் பேரவை தனது ஆழ்ந்த வருத்தத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்வதோடு -மத்திய அரசு இதனை மறு பரிசீலனை செய்து கச்சத் தீவின்மீது இந்தியாவிற்கு அரசுரிமை இருக்கும் வகையில் இலங்கை அரசுடன் செய்துகொண்டுள்ள ஒப்பந்தத்தைத் திருத்திஅமைக்க முயற்சி எடுத்து, தமிழ் நாட்டு மக்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டுமென்று வலியுறுத்துகிறது”

எனவே தி.மு.க. அப்போது வாயைப் பொத்திக்கொண்டு சும்மா இருக்கவில்லை. மேலும் அந்தத் தீர்மானத்தில் நான் பேசும்போது,

“கச்சத் தீவு இலங்கைக்கு அளிக்கப்படக் கூடாது, தமிழ் மக்கள் அதை விரும்பமாட்டார்கள் என்பதைப் பற்றிப் பல நேரங்களில் மத்திய பேரரசுக்குத் தமிழக அரசு எடுத்துச்சொல்லி இருக்கிறது. நடைபெற்ற ஒவ்வொரு பேச்சுவார்த்தையிலும் இந்தியா கச்சத் தீவை விட்டுத் தருவது கூடாது என்ற கருத்து, தமிழக தி.மு.க. அரசின் சார்பாக வலியுறுத்தப்பட்டிருக்கிறது”

“கச்சத் தீவுப் பிரச்சினையை முடிந்து விட்ட பிரச்சினையாகக் கருதாமல் ஒப்பந்தத்தைத் திருத்தி அமைக்கின்ற முயற்சிகளை மத்திய அரசு மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று மத்திய அரசைக் கேட்டுக் கொள்வதில் தமிழ்நாட்டு மக்கள் யாருக்கும் அல்லது அந்த மக்களுக்குப் பிரதிநிதிகளாக இருக்கின்ற எந்தக் கட்சிகளுக்கும் மாறுபட்ட கருத்துக்கள் இருப்பதற்கு எந்தவகையான நியாயமும் இல்லை என்பதை நான் கூற விரும்புகிறேன்.

தமிழக அரசிடம் இது போன்ற பெரிய பிரச்சினைகளில் மத்திய அரசு தன்னுடைய ஒப்புதலைக் கேட்கவில்லை; ஆக்கபூர்வமான முறையில் பிரதமர் – முதல் அமைச்சர் இது பற்றி ஆலோசனை நடத்துவதற்கு வாய்ப்புக் கூறுகள் வழங்கப்படவில்லை என்று நாம் எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறோம்.

அனைத்துக் கட்சிகளினுடைய தலைவர்கள் அடங்கிய கூட்டத்திலேகூட – எத்தனை முறை இது பற்றிப் பிரதமரிடத்தில் தமிழக அரசின் சார்பிலே ஒரு முறையீடாக, இந்த அரசு கச்சத் தீவுப் பிரச்சினையில் விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது என்று வலியுறுத்தியது, பிரதமருக்குத் தமிழக அரசின் சார்பில் எழுதப்பட்ட கடிதத்திலே எவ்வளவு ஏராளமான ஆதாரங்களை கச்சத் தீவு தமிழ்நாட்டுக்கு, இந்தியாவுக்குத்தான் சொந்தம் என்பதை வலியுறுத்தும் வகையில் வழங்கியது,

அதைப் பிரதமருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் குறிப்பிட்டது என்பதையும் அனைத்துக்கட்சித் தலைவர்கள் கூட்டத்திலேயே எடுத்துக்காட்டியிருக்கிறேன்.

தனது ஆட்சிக் காலத்தில் கச்சத் தீவைத் திரும்பப் பெறுவதற்காகப் பல்வேறு முயற்சிகளை மேற்கொண்டேன் என்று அறிக்கைவிடும் ஜெயலலிதா, பதினைந்து ஆண்டுக் காலம் ஆட்சியிலே இருந்தபோது – கச்சத்தீவை மீட்கும் பிரச்சினையிலே தனது சபதத்தை நிறைவேற்ற உண்மை யிலேயே அதில் உறுதியாக இருந்தால், அ.தி.மு.க. ஆட்சி ராஜினாமா செய்யும் என்று எப்போதாவது அறிவித்தது உண்டா? விடுதலை நாள் விழாவிலே கோட்டைக் கொத்தளத்திலே இருந்துகொண்டு வாய்ச்சவடாலாக முழங்கிவிட்டு – அந்தப் பேச்சு ஏடுகளில் எல்லாம் கொட்டை எழுத்துக்களில் வெளிவந்ததே தவிர – வேறு என்ன செய்தார்? உச்ச நீதிமன்றத்திலே வழக்கைப் போட்டு விட்டு, என் கடமை முடிந்துவிட்டது என்று இருந்தாரே தவிர வேறு என்ன செய்தார்?

அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்களும் கடந்த ஜூன் மாதம் 29ஆம் தேதியன்று கோட்டையிலே கூடி எடுத்த முடிவினை உடனடியாக நான் தலைமை அமைச்சருக்கு எழுதியிருக்கிறேன். அது வருமாறு-

Dear Prime Minister, On behalf of the Government of Tamil Nadu and on behalf of the people of Tamil Nadu, I am constrained to express our deep sense of disappointment over the recent Indo-Sri-Lanka agreement, according to which, Sri Lanka’s claim to Kachativu has been conceded by the Government of India. May I express the hope that you will take into consideration the unanimous decision contained in the Resolution and take appropriate action?

(அன்புள்ள பிரதமர் அவர்களுக்கு, கச்சத் தீவின்மீது இலங்கை கொண்டாடிவரும்உரிமையை மத்திய அரசு ஏற்றுக்கொண்டு இரு நாடுகளுக்குமிடையே சமீபத்தில் செய்யப்பட்டுள்ள ஒப்பந்தம், மிகுந்த ஏமாற்றத்தை அளிப்பதாக அமைந்துள்ளது என்று தமிழக அரசின் சார்பாகவும் தமிழக மக்களின் சார்பாகவும் தெரிவித்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். நாங்கள் ஒருமனதாக நிறைவேற்றி அனுப்பியுள்ள தீர்மானத்தைக் கருத்திலே எடுத்துக் கொண்டு உரிய நடவடிக்கையினை மேற்கொள்வீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்.)

மேலும் அப்போது நான் ஆற்றிய உரையில்,

“1974ஆம் ஆண்டு ஜூன் 27ம் தேதி திடீரென்று அறிவிப்பு வந்தது. இப்போதும் சொல்கிறேன். இது பற்றி எந்தவிதமான சூசகமான தகவலையும் இந்த அரசுக்கு அறிவிக்கவில்லை. 27ம்தேதி பத்திரிகையில் பார்த்தவுடன் பதறிப்போய் எல்லாக் கட்சித் தலைவர்களுக்கும் தந்தி கொடுத்தேன். சில பேருக்குத் தொலைபேசி மூலம் தெரிவித்தேன். சில தலைவர்களுக்கு அதிகாரிகளையே அனுப்பினேன். அவ்வளவு அக்கறையோடும் இந்தக் காரியத்தில் நாங்கள் செயல்பட்டிருக்கிறோமே அல்லாமல், இதில் தமிழக அரசு கச்சத் தீவை இலங்கைக்கு அளிப்பதில் எந்த விதத்திலும் உடந்தையாக இல்லை என்பதை நான் மனப்பூர்வமாகச் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.’

அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்கள் கூட்டத்தைக் கூட்டி தீர்மானம் நிறைவேற்றி, பிரதமருக்குக் கடிதம் எழுதியதோடு, 24.7.1974 அன்று தி.மு.கழகத்தின் சார்பில் தமிழக மெங்கும் கண்டனப் போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டு, தஞ்சை, பாபநாசம் ஆகிய இடங்களில் நானே கண்டனக் கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டு உரையாற்றியிருக்கிறேன்.

பின்னர் ஒரு முறை செய்தியாளர்கள் “கச்சத் தீவு” பற்றி என்னைக் கேட்டபோதுகூட, கச்சத் தீவை விட்டுக் கொடுக்கும்போது, தமிழ்நாடு தி.மு.க. அரசு அதனை வன்மையாக மறுத்திருக்கிறது. அப்போது இந்திரா காந்தி அம்மையார் பிரதமராக இருந்தார். அவர்கள் சமாதானம் செய்து – கச்சத் தீவிலே நமக்குள்ள உரிமைகளுக்கெல்லாம் வழிவகுத்து விதிகள் செய்யப்பட்டன. அந்த உரிமைகள் – தேவாலயத்திற்கும், கிறித்தவ ஆலயத்திற்கும்

சென்று வருவதற்கான உரிமை, மீன்களைக் காயவைப்பதற்கும், மீன் பிடிப்பதற்குமான உரிமை, நம்முடைய மீனவர்கள் அங்கே தங்கள் வலைகளைக் காயவைப்பதற்கான உரிமை என்று பல உரிமைகள் நமக்கு இருந்தன. ஆனால் நெருக்கடி நிலைக்குப் பிறகு 1976இல் நம்முடைய ஆட்சி இல்லை. ஆளுநர் ஆட்சிதான் இருந்தது. ஆளுநர் ஆட்சியில் அந்த விதிகள் எல்லாம் மாற்றப்பட்டு விட்டன. அது தொடர்ந்து இப்போதும் இருக்கிறது. அதை நாமும் பல முறை அந்த விதிமுறைகளையெல்லாம் கொண்டுவர வேண்டுமென்று வற்புறுத்திக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம். இப்போது அதற்குரிய நேரம் வந்துவிட்டதாகவே கருதுகிறேன்” என்று கூறியிருக்கிறேன். இதெல்லாம் கச்சத் தீவினை நான் தாரை வார்த்துவிட்டேன் என்பதற்கான அடையாளங்களா?

17-8-1991 அன்றே “தினமணி” நாளேடு எழுதிய தலையங்கத்தில், “1974இல் அன்றைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி திருமதி பண்டார நாயகாவுடன் செய்துகொண்ட ஒப்பந்தத்தில், இரு நாடுகளுக்கும் இடையே நல்லுறவு ஏற்பட, கச்சத் தீவை இலங்கைக்கு விட்டுக்கொடுப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டது. இந்த ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகு முன்னர் இதைப்பற்றித் தமிழக மக்களிடம் மத்திய அரசு கலந்தாலோசிக்கவில்லை” என்று அப்போதே தினமணி எழுதியிருந்தது. அதே தலையங்கத்தில், “1976இல் இந்திய நாட்டில் அமலில் இருந்த நெருக்கடி காலத்தில், மக்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல் இலங்கை அரசுடன் செய்து கொண்ட மற்றொரு ஒப்பந்தத்தின் மூலம், இந்திய மீனவர்களுக்கு கச்சத் தீவின் அருகில் மீன் பிடிக்கும் பரம்பரை உரிமையும் விட்டுக் கொடுக்கப்பட்டது” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

உச்ச நீதிமன்றத்தில் உள்ள வழக்கு பற்றியும் “டெசோ” கூட்டத்தில் நான் பேசியது பற்றியும் நேற்றையதினம் ஜெயலலிதா பேரவையில் பேசியிருக்கிறார்.

“கச்சத் தீவு” பற்றிய வழக்கில் மத்திய அரசின் சார்பில் உச்ச நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட பிரமாணப் பத்திரத்தில், “கச்சத் தீவு எந்த நாட்டுக்கும் சொந்தமில்லாமல் இருந்தது; ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் கச்சத்தீவுக்கு யார் உரிமை கோருவது என்ற பிரச்சினை இந்தியா – இலங்கை இடையே நீடித்து வந்தது; அதைத் தொடர்ந்து இந்திய – இலங்கைக் கடல் பகுதியில் சர்வதேச எல்லைக் கோட்டை நிர்ணயித்தபோது,

கச்சத் தீவு இலங்கை வரம்புக்குள் சென்றுவிட்டது. அதன் பிறகு 1974ஆம் ஆண்டில் இந்தியா – இலங்கை இடையே கச்சத் தீவு ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. 1976ஆம் ஆண்டில் இரு நாடுகளிடையே மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒப்பந்தத்திலும், கச்சத்தீவு இலங்கையின் பகுதியில் இருப்பதை இந்தியா ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது. இந்திய எல்லைக்கோட்டுக்குள் இருந்த கச்சத் தீவை இலங்கைக்குத் தாரைவார்த்துக் கொடுத்ததாக மாயை ஏற்படுத்துவது தவறானது” என்றெல்லாம் தெரிவித்தது.

கச்சத் தீவைப் பொறுத்தவரையில், அதனைத் தாரைவார்க்க நான் எந்தக் காலத்திலும் ஒப்புக்கொண்டதும் இல்லை; உடன்பட்டதும் இல்லை. தமிழகத்தின் முதல் அமைச்சர் என்ற முறையில் என்னுடைய எதிர்ப்பை நான் அப்போதே தெரிவித்திருக்கிறேன். உடனடியாக அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்களையும் அழைத்து அவர்களிடம் கருத்தறிந்திருக்கிறேன். ஆனால் ஜெயலலிதா முதலமைச்சராக இருந்த காலத்தில் ஒரே ஒரு முறையாவது தமிழ்நாட்டிலே உள்ள அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்களை அழைத்து கச்சத் தீவை மீட்பது பற்றிக் கலந்தாலோசனை நடத்தியது உண்டா?

பேரவையில் பேசும்போது, “1974இல் கலைஞர் கச்சத் தீவு இலங்கைக்குத் தாரை வார்க்கப்பட்ட செய்தியைப் பத்திரிகைகளில் பார்த்துத்தான் தெரிந்து கொண்டார், பதறிப் போனேன் என்கிறார்; ஆனால் 2013இல், ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றப்படுவதற்கு முன்பே இவர் சொல்லித்தான் சில ஷரத்துக்கள் சேர்க்கப் பட்டன என்கிறார். இது என்ன வேறுபாடு?” என்று கேட்டுள்ளார்.

15-4-2013 அன்று நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானத்தில், “1974ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றப்பட்டபோது, கழக அரசு முதல் நிலையிலேயே அதனைக் கடுமையாக எதிர்த்தது. அதையும் மீறி ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானபோது, குறைந்தபட்சம் தமிழக மீனவர்களுக்கு கச்சத் தீவுப் பகுதியில் மீன் பிடிக்கும் உரிமையும், மீனவர்களின் வலைகளை அங்கே உலர்த்திக் கொள்வதற்கான உரிமையும் அந்த ஒப்பந்தத்தின் பிரிவுகளில் சேர்க்கப்பட வேண்டுமென்று கழக அரசு வலியுறுத்தி அந்த ஷரத்துக்கள் சேர்க்கப்பட்டன” என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

“கச்சத் தீவு” பற்றி 15-4-2013 அன்று நடைபெற்ற “டெசோ” அமைப்பின் கூட்டத்தில், “கச்சத் தீவு இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாகும். அது 1974ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்தத்தின்படி இலங்கை அரசுக்கு இந்திய அரசால், சட்டமன்றத்திலும், நாடாளுமன்றத்திலும் நாம் தெரிவித்த எதிர்ப்புகளையெல்லாம் மீறி விட்டுக்கொடுக்கப்பட்டது. இந்தியாவின் எந்தவொரு பகுதியையும் வேறு ஒரு நாட்டிற்கு விட்டுக்கொடுப்பதென்றால், இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் 368வது பிரிவின்படி நாடாளுமன்றத்தின் பரிசீலனைக்கு வைத்து சட்டம் இயற்றப்பட வேண்டும். கச்சத் தீவைப் பொறுத்துவரை அப்படி எந்தவொரு சட்டமும் இதுவரை நிறைவேற்றப்படாததால், கச்சத் தீவை இலங்கைக்கு ஒப்பந்தத்தின் மூலம் விட்டுக்கொடுத்தது அரசியல் சட்ட ரீதியாகச் செல்லுபடி ஆகாது என்பதுதான் உண்மை. எனவே 1974ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்யவும், கச்சத்தீவு இந்தியாவின் ஒரு பகுதிதான் என்பதைப் பிரகடனப்படுத்தவும்,”டெசோ” அமைப்பின் மூலம் உச்ச நீதிமன்றத்தை அணுகுவதென இந்தக் கூட்டம் தீர்மானிக்கின்றது” என்று தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

அந்தத் தீர்மானத்தின் அடிப்படையில், “டெசோ” அமைப்பின் சார்பில் நான் இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தில் மனு ஒன்றை 10-5-2013 அன்று தாக்கல் செய்திருக்கிறேன். உச்ச நீதிமன்றத்தில் நான் தாக்கல் செய்த இந்த மனு, 15-7-2013 அன்று தலைமை நீதிபதி அல்தமாஸ் கபீர், நீதிபதிகள் எப்.எம். இப்ராகிம் கலிபுல்லா, விக்ரம்ஜித் சென் ஆகியோர் அடங்கிய முதன்மை அமர்வு முன்னிலையில் விசாரணைக்கு வந்தது. விசாரணையின்போது, எனது மனுவினை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நீதிபதிகள், மத்திய அரசுக்கு “நோட்டீஸ்” அனுப்பிட உத்தரவிட்டனர்.

1974ஆம் ஆண்டு இந்தியா இலங்கையுடன் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டபோதே நாடாளுமன்றத்தில் அதற்குக் கடும் எதிர்ப்புக் கிளம்பியது. 23-7-1974 அன்று அந்த ஒப்பந்தத்தின் நகலை மத்திய வெளியுறவுத்துறை அமைச்சராக இருந்த சுவரண்சிங் தாக்கல் செய்தபோது, தமிழகத்துக்குச் சொந்தமான கச்சத் தீவை இலங்கைக்கு விட்டுக்கொடுத்ததை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டோம் என்று தி.மு.கழகத்தின் சார்பில் இரா.

செழியன் நாடாளுமன்றத்தில் கூறினார். பார்வர்டு பிளாக் கட்சியின் உறுப்பினராக இருந்த அருமை நண்பர் மூக்கையா தேவர், “எனது இராமநாதபுரம் தொகுதிக்குள் அடங்கியுள்ள இத்தீவை இலங்கைக்கு வழங்கியது அரசியல் சட்டத்துக்கு முரணானது” என்றார். “இலங்கையின் நட்பைப் பெறுவதற்காகவே ரகசிய பேரம் நடத்தி கச்சத் தீவைத் தானமாக வழங்கியுள்ளது என்று வாஜ்பாய் பேசினார். இப்படிப்பட்ட கருத்துக்களை மாநிலங்களவையில் கழகத்தின் சார்பில் எஸ்.எஸ். மாரிசாமி, சோஷலிஸ்ட் கட்சி சார்பில் ராஜ்நாராயண், முஸ்லீம் லீக் சார்பில் நண்பர் அப்துல் சமது ஆகியோர் தெரிவித்தனர்.

20-4-1992 அன்று தமிழகச் சட்டப்பேரவையில் ஜெயலலிதா பேசும்போது, “கச்சத் தீவை மீட்க வேண்டுமென்ற ஒரு தீர்மானத்தை இங்கே நிறைவேற்றி மத்திய அரசுக்கு அனுப்பினோம். ஆனால் கச்சத் தீவை மீட்பது என்பது விரைவில் நடக்கக்கூடிய, நடை பெறக்கூடிய ஒன்றாகத் தெரியவில்லை” என்று கூறினாரா? இல்லையா?

எந்தப் பிரச்சினையிலும் இரட்டை வேடம் போடும் ஜெயலலிதா, கச்சத்தீவுப் பிரச்சினையில், “கச்சத் தீவை மீட்பது விரைவில் நடக்கக்கூடிய ஒன்றாகத் தெரியவில்லை” என்றும், “கச்சத் தீவைப் பிரித்துக் கொடுத்தது, இரு நாடுகளுக்குமிடையே நல்லுறவு வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்” என்றும்; “கச்சத் தீவில் இலங்கை நாட்டுக்குள்ள இறையாண்மையை ஏற்றுக் கொள்ளலாம்” என்றும் சொன்னவர் என்பது பதிவாகி இருக்கிறது. எனவே ஜெயலலிதா அவ்வப்போது நினைத்துக்கொண்டு என் மீது வசைபுராணம் பாடுவதை இனியாவது நிறுத்திக்கொள்வது நல்லது!

இன்னும் சொல்லப் போனால், 30-9-1994 இல் தமிழக முதலமைச்சராக இருந்த ஜெயலலிதா, அப்போது பிரதமராக இருந்த திரு. நரசிம்மராவ் அவர்களுக்கு எழுதிய கடிதத்தில்,

“The Ceding of this tiny Island to the Island Nation had been done by the Government of India in the interest of better bilateral relations”

அதாவது “தீவு நாடான இலங்கைக்கு, இந்தச் சின்னஞ்சிறிய தீவினை (கச்சத் தீவினை) இந்திய அரசு பிரித்துக் கொடுத்தது, இந்தியாவிற்கும் இலங்கைக்கும் இடையிலே நல்லுறவு நிலவிட வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்” என்று தெரிவித்தது உண்டா இல்லையா?

மீண்டும் 23-7-2003 அன்று முதலமைச்சர் ஜெயலலிதா, அன்றைய பிரதமர் வாஜ்பய் அவர்களுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், இந்தியா – இலங்கை ஆகிய இரு நாடுகளுக்கிடையே நல்லுறவு பேணப்படவும், தமிழக மீனவர்கள் பாரம்பரியமாக அனுபவித்து வரும் உரிமைகள் காப்பாற்றப்படவும் உள்ள ஒரே வழி என்று ,

“The best possible solution is to get the island of Katcha Theevu and adjacent seas on lease in perpetuity solely for fishing, drying of nets and pilgrimage. Sri Lanka’s Sovereignty over Katcha Theeve could be upheld at the same time”

அதாவது கச்சத் தீவையும், அதற்கு அருகிலே உள்ள கடல் பகுதிகளையும் தமிழக மீனவர்கள் மீன் பிடிப்பதற்கும், வலைகளைக் காயவைப்பதற்கும், யாத்திரை செல்வதற்கும் நிரந்தரக் குத்தகைக்குப் பெறலாம்; அதே நேரத்தில் கச்சத் தீவில் இலங்கை நாட்டுக்குள்ள இறையாண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளலாம் என்று அன்றைக்கு எழுதியவர்தான் இன்றைய முதலமைச்சர் ஜெயலலிதா.

மீண்டும் ஒரு முறை ஜெயலலிதா வெளியிட்ட அறிக்கையில், “கச்சத் தீவுப் பிரச்சினை என்பது மற்றொரு நாட்டுடனான பிரச்சினை. அதை மீட்கக்கூடிய அதிகாரம் மத்திய அரசிடம்தான் இருக்கிறது. மாநில முதல் அமைச்சருக்கு அந்த அதிகாரம் இருந்திருந்தால் அன்றைக்கே கச்சத்தீவு மீட்கப்பட்டிருக்கும்” என்றார். அதையெல்லாம் மறந்துவிட்டு அல்லது மறைத்துவிட்டுத்தான் இப்போது, கச்சத் தீவை நான் தான் தாரைவார்த்தேன் என்று பேரவையில் பேசுகிறார்.

கச்சத் தீவைப் பொறுத்தவரையில், அதனைத் தாரை வார்க்க நான் எந்தக் காலத்திலும் ஒப்புக்கொண்டதும் இல்லை; உடன்பட்டதும் இல்லை. தமிழகத்தின் முதல் அமைச்சர் என்ற முறையில் என்னுடைய எதிர்ப்பை நான் அப்போதே தெரிவித்திருக்கிறேன். உடனடியாக அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்களையும் அழைத்து அவர்களிடம் கருத்தறிந்திருக்கிறேன். ஆனால் ஜெயலலிதா முதலமைச்சராக இருந்த காலத்தில் ஒரே ஒரு முறையாவது தமிழ்நாட்டிலே உள்ள அனைத்துக்

கட்சித் தலைவர்களை அழைத்து கச்சத்தீவை மீட்பது பற்றி கலந்தாலோசனை நடத்தியது உண்டா? நான் முதலமைச்சராக இருந்த காலத்தில், எந்த அளவுக்குக் கச்சத் தீவினை மீண்டும் பெறுவதற்காகப் போராட முடியுமோ, வாதாட முடியுமோ அந்த அளவுக்குப் போராடியிருக்கிறேன், வாதாடி இருக்கிறேன். ஆனால் எந்தப் பிரச்சினையிலும் இரட்டை வேடம் போடும் ஜெயலலிதா, கச்சத் தீவுப் பிரச்சினையில், “கச்சத் தீவை மீட்பது விரைவில் நடக்கக் கூடிய ஒன்றாகத் தெரியவில்லை” என்றும், “கச்சத் தீவைப் பிரித்துக் கொடுத்தது, இரு நாடுகளுக்குமிடையே நல்லுறவு வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்” என்றும்; “கச்சத் தீவில் இலங்கை நாட்டுக்குள்ள இறையாண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளலாம் என்றும் சொன்னவர் என்பது பதிவாகி இருக்கிறது. எனவே ஜெயலலிதா அவ்வப்போது நினைத்துக் கொண்டு என் மீது வசைபுராணம் பாடுவதை இனியாவது நிறுத்திக்கொள்வது நல்லது!

அன்புள்ள,
மு.க.
22-6-2016