சில குழந்தைகள் புதிய மனிதர்களைப் பார்த்தாலோ அல்லது பிற குழந்தைகளைப் பார்த்தாலோ உடனடியாக ஓடிச் சென்று அவர்களுடன் நட்பாகப் பழகிவிடுவார்கள். ஆனால், இன்னும் சில குழந்தைகளோ புதிய சூழலைக் கண்டால் பயந்து, பெற்றோரின் பின்னால் ஒளிந்து கொள்ளவோ அல்லது தனியாக ஒரு அறையில் அமரவோ விரும்புவார்கள். தங்களது குழந்தை மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து பழகாமல், எப்போதும் தனிமையிலேயே இருக்கிறானே என்று பல பெற்றோர்கள் கவலைப்படுகிறார்கள். இந்த நவீன டிஜிட்டல் யுகத்தில், குழந்தைகளுக்குப் படிப்பறிவு எவ்வளவு முக்கியமோ அதே அளவு அவர்களின் எதிர்கால வெற்றிக்கு Child Socializing Skills எனப்படும் சமூகத் திறன்களும், பிறருடன் இணங்கிப் போகும் பண்பும் மிக மிக இன்றியமையாததாகும்.
குழந்தைகளின் கூச்ச சுபாவத்தைப் போக்கி, அவர்கள் பிற குழந்தைகளுடன் பயமில்லாமல் மகிழ்ச்சியாக ஒன்று கூடிப் பழகுவதற்குப் பெற்றோர்களாகிய நாம் செய்ய வேண்டிய 5 எளிய பாசிட்டிவ் பேரண்டிங் வழிமுறைகளைப் பற்றி இங்கு விரிவாகப் பார்ப்போம்.
1. சிறிய அளவில் ‘ப்ளே-டேட்’ (Playdates) ஏற்பாடு செய்யுங்கள்
ஒரே நேரத்தில் ஒரு மாபெரும் கூட்டத்திற்கு நடுவே குழந்தையைக் கொண்டு போய் நிறுத்தினால் அவர்கள் இன்னும் அதிகமாகப் பயந்து நடுங்குவார்கள். அதற்கு மாற்றாக, உங்களது வீட்டிற்கு உங்களது நண்பர்களின் குழந்தைகள் அல்லது பக்கத்து வீட்டுப் பிள்ளைகளில் யாராவது ஒன்று அல்லது இரண்டு குழந்தைகளை மட்டும் விளையாட அழையுங்கள் (Small Playdates). குறைவான எண்ணிக்கையில் குழந்தைகள் இருக்கும்போது, உங்களது பிள்ளை எளிதாகப் பயம் நீங்கி அவர்களுடன் பேசவும், தனது பொம்மைகளைப் பகிர்ந்து விளையாடவும் தொடங்குவான்.
2. பகிர்ந்துகொள்ளும் பழக்கத்தைக் கற்றுக் கொடுங்கள் (Teaching to Share)
குழந்தைகள் மற்றவர்களுடன் பழகுவதைத் தடுக்கும் ஒரு முக்கியக் காரணி “என் பொம்மையை அவன் பிடுங்கிவிடுவான்” என்ற சுயநல பயம்தான். எனவே, வீட்டில் இருக்கும்போதே “பகிர்ந்து விளையாடினால் மகிழ்ச்சி இரட்டிப்பாகும்” என்பதை அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுங்கள். உங்களது குழந்தைக்குப் பிடித்த சிற்றுண்டிகளைப் பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு அவர்களது கைகளாலேயே கொடுத்துப் பழகச் செய்யுங்கள். கொடுப்பதில் இருக்கும் மகிழ்ச்சியை அவர்கள் உணரும்போது, பிறருடன் எளிதில் பழகுவார்கள்.
3. தினசரி விளையாட்டுத் திடல் நேரத்தை உருவாக்குங்கள் (Playground Time)
மாலை நேரத்தில் குழந்தைகளை வீட்டிற்குள்ளேயே பூட்டி வைக்காமல், அருகில் உள்ள பூங்காக்கள் அல்லது விளையாட்டுத் திடல்களுக்கு (Playgrounds) தினமும் குறைந்தது 1 மணி நேரம் அழைத்துச் செல்லுங்கள். அங்கு பிற குழந்தைகள் ஓடிவாடி விளையாடுவதை அவர்கள் வேடிக்கை பார்க்கட்டும். ஆரம்பத்தில் அவர்கள் விளையாடாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, தொடர்ந்து பிற குழந்தைகளைப் பார்க்கும்போது, தங்களுக்குள் இருக்கும் பயம் நீங்கி, அவர்களாகவே மெல்ல மெல்ல அந்தக் குழுவில் இணைந்து விளையாடத் தொடங்குவார்கள்.
4. நீங்கள் ஒரு சிறந்த முன்மாதிரியாக இருங்கள் (Role Modeling)
குழந்தைகள் உங்களது வார்த்தைகளைக் கேட்பதை விட, உங்களது அன்றாடச் செயல்பாடுகளைப் பார்த்துதான் அதிகம் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். நீங்கள் அண்டை வீட்டாருடன் பேசும்போது எப்படி இன்முகத்தோடு பழகுகிறீர்கள், புதியவர்களிடம் எப்படிப் பேசுகிறீர்கள் என்பதை அவர்கள் உன்னிப்பாகக் கவனிப்பார்கள். பெற்றோர்களாகிய நாமே யாரிடமும் பேசாமல் தனித்து இருந்தால், குழந்தைகளும் அதையே தான் பின்பற்றுவார்கள். எனவே, நீங்கள் ஒரு சிறந்த சமூக முன்மாதிரியாகத் திகழுங்கள்.
5. உணர்வுகளுக்குப் பெயரிட்டுப் புரிய வையுங்கள் (Validate their Feelings)
புதிய சூழலில் குழந்தை பயந்தால், “ஏன் இப்படி கோழை மாதிரி பயப்படுற?” என்று அவர்களைக் திட்டி அவமானப்படுத்தக் கூடாது. அதற்கு மாற்றாக, “உனக்கு புதிய இடத்திற்கு வர லேசாகப் பயமாக இருக்கிறது, அப்படித்தானே? பரவாயில்லை செல்லம், அம்மா உன் கூடவே தான் இருக்கேன். நீ மெதுவாகப் போய் விளையாடு” என்று அவர்களுக்குப் புரிய வையுங்கள். உங்களது ஆதரவு அவர்களின் தன்னம்பிக்கையை (Self-confidence) பல மடங்கு அதிகரிக்கும்.
குழந்தைகளிடம் மாற்ற வேண்டிய பேச்சு முறைகள் (Communication Shifts)
குழந்தைகளின் கூச்ச சுபாவத்தைப் போக்க கோபமான வார்த்தைகளைத் தவிர்த்து, சாதுரியமாகப் பேச சில உதாரணங்கள்:
- தவறான அணுகுமுறை: “அங்கே பார், அந்தப் பையன் எவ்ளோ அழகா எல்லாரூடவும் விளையாடுறான், நீ மட்டும் ஏன் இப்படி மூலையில உக்காந்திருக்க?” (ஒப்பீடு செய்தல் கூடாது).
- சரியான மாற்றம்: “செல்லம், அங்கே குழந்தைகள் எல்லாரும் சேர்ந்து சூப்பரா ஒரு கேம் விளையாடுறாங்க. உனக்கும் அதுல சேர ஆசையா இருந்தா சொல்லு, அம்மா உன்னை அவங்ககிட்ட கூட்டிட்டுப் போறேன்.”
- தவறான அணுகுமுறை: “யாராவது வீட்டுக்கு வந்தா ஏன் இப்படி ஓடிப் போய் ஒளிஞ்சுக்கிற, உனக்கு அறிவே இல்லையா?”
- சரியான மாற்றம்: “நம்ம வீட்டுக்கு வந்தவங்க ரொம்ப நல்லவங்கடா. அவங்ககிட்ட நீ ஹலோ சொன்னா அவங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கும்.”
“என் குழந்தை எல்லாரிடமும் உடனே பழக வேண்டும், மேடையில் ஏறிப் பேச வேண்டும்” என்று பெற்றோர்கள் தங்களது அதீத ஆசைகளை அவர்கள் மீது திணிக்கக் கூடாது. அறிவியல் பூர்வமாக ஒவ்வொரு குழந்தையின் ஆளுமையும் (Personality) மாறுபடும். சில குழந்தைகள் பிறப்பிலேயே ‘இன்ட்ரோவர்ட்’ (Introvert) எனப்படும் அமைதியான சுபாவம் கொண்டவர்களாக இருக்கலாம். அவர்கள் தனிமையை விரும்புவது ஒரு குறையோ அல்லது நோயோ அல்ல. அவர்களை வலுக்கட்டாயமாகப் பிறருடன் பழகச் சொல்லி வற்புறுத்தினால், அது அவர்களின் மனதில் ஒருவித வெறுப்பையும், சமூகப் பதற்றத்தையும் (Social Anxiety) உருவாக்கிவிடும். அவர்களின் தனித்துவத்தை மதித்து, மென்மையான முறையில் வழிகாட்டுங்கள்; அவர்கள் தங்களுக்குப் பொருத்தமான நண்பர்களைத் தாங்களாகவே தேடிக் கொள்வார்கள்!
