சினிமா என்பது அடிப்படையில் ஒரு கதை சொல்லும் கலை. ஆனால், அந்தக் கதையை பார்வையாளர்களின் நாடித் துடிப்புக்கு ஏற்ப தொய்வில்லாமல் நகர்த்திச் செல்வதுதான் ‘திரைக்கதை’ (Screenplay) எனப்படும் மேஜிக். தமிழ் சினிமாவில் இந்த மேஜிக்கை தன் விரல் நுனியில் வைத்திருந்தவர், ‘திரைக்கதை மன்னன்’ (Screenplay King) கே.பாக்யராஜ்.
எளிய மனிதர்களின் அன்றாடப் பிரச்சனைகளை எடுத்துக்கொண்டு, அதனுள் நகைச்சுவை, சென்டிமென்ட் மற்றும் யாரும் யூகிக்க முடியாத திருப்பங்களை (Plot twists) வைத்து அவர் பின்னிய திரைக்கதைகள், இன்று சினிமா கற்க வரும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பாடப்புத்தகம். ஒரு திரைப்பட உருவாக்குநரின் (Filmmaker) பார்வையில், கே.பாக்யராஜின் திரைக்கதை ஆளுமையைப் பறைசாற்றும் 5 முக்கியத் திரைப்படங்களின் (K Bhagyaraj Movies). ஆழமான அலசல் இதோ.
1. அந்த 7 நாட்கள் (1981): கிளைமேக்ஸ் இலக்கணத்தை மாற்றியமைத்த காவியம்
ஒரு காதல் கதையை எப்படிக் கையாள்வது என்பதற்கு ‘அந்த 7 நாட்கள்’ ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணம். காதலன், காதலி, காதலிக்கு கட்டாயத் திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்ட கணவன் – இதுதான் ட்ரையாங்கிள் (Triangle) கதையின் அடிப்படை. ஆனால், கணவனின் வீட்டில் நடக்கும் முதல் 7 நாட்களை வைத்துக்கொண்டு ஒட்டுமொத்தப் படத்தையும் நகர்த்திய விதம்தான் பாக்யராஜின் ஜீனியஸ்.
- திரைக்கதை சிறப்பு: கதாபாத்திரங்களின் முரண்பாடுகளை (Conflict) மிக நேர்த்தியாகக் கையாண்டிருப்பார். குறிப்பாக படத்தின் கிளைமேக்ஸ்! “என் காதலி உனக்கு மனைவியாகலாம், ஆனால் உன் மனைவி எனக்குக் காதலியாக முடியாது” என்ற ஒற்றை வசனத்தில், இந்திய சினிமாவின் கிளைமேக்ஸ் இலக்கணத்தையே மாற்றியமைத்தார். நடப்பதை விட, ‘எப்படி நடக்கிறது’ (How it happens) என்பதில் சுவாரஸ்யத்தைக் கூட்ட முடியும் என்பதை இந்தப் படம் ஆணித்தரமாக நிரூபித்தது.
2. முந்தானை முடிச்சு (1983): முரண்பாடுகளின் உச்சம்
ஒரு சிறிய கிராமம், அங்கு புதிதாக வரும் வாத்தியார், அவரை அடையத் துடிக்கும் ஒரு துடுக்குத்தனமான கிராமத்துப் பெண். மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இது ஒரு எளிய கதை. ஆனால், ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் அவர் வைத்த திருப்பங்கள் (Inciting incidents), படத்தை வேறொரு தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்றன.
- திரைக்கதை சிறப்பு: முதல் பாதியில் முழுக்க முழுக்க நகைச்சுவையால் கட்டிப்போடும் திரைக்கதை, இடைவேளைக்குப் பிறகு மிக அழுத்தமான சென்டிமென்ட் டிராமாவாக மாறும். வாத்தியாருக்கும், பரிமளாவிற்கும் இடையிலான மோதல் (Cat and mouse game) பார்வையாளர்களை சீட் நுனியில் உட்கார வைக்கும். ‘Planting and Payoff’ எனப்படும் திரைக்கதை உத்தியை மிகச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்திய படமிது.
3. தூறல் நின்னு போச்சு (1982): எமோஷனல் பேலன்ஸிங்
நகைச்சுவையும், எமோஷனும் கலந்த ஒரு கச்சிதமான கலவை இந்தப் படம். ஒரு தற்காப்புக் கலை (Martial arts) பின்புலத்தைக் கொண்ட முரட்டுத்தனமான மாமன், அவரிடம் மாட்டிக்கொள்ளும் சாதுவான மருமகன் எனப் பாத்திரப் படைப்புகளே (Characterization) சுவாரஸ்யத்தின் உச்சம்.
- திரைக்கதை சிறப்பு: ஒரு காட்சியில் நாம் வயிறு குலுங்கச் சிரித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அடுத்த சில நிமிடங்களில் நம்மை அறியாமல் கண்கலங்க வைப்பதுதான் நல்ல திரைக்கதையின் பலம். அந்த ‘எமோஷனல் ஷிஃப்ட்’ (Emotional Shift) இந்தப் படத்தில் மிகச் சரியாக அமைந்திருக்கும். எம்.என்.நம்பியார் மற்றும் பாக்யராஜ் இடையிலான காட்சிகள், திரைக்கதையில் பாத்திரங்களுக்கு இடையிலான ‘Dynamics’-க்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.
4. தாவணிக் கனவுகள் (1984): பன்முகக் கதாபாத்திரங்களின் ஒருங்கிணைப்பு
ஒரு வேலையில்லாத இளைஞன், அவனது பெரிய குடும்பம், ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு கனவு என ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தின் போராட்டத்தைப் பேசிய படம். சிவாஜி கணேசன் போன்ற ஒரு மகா நடிகனை வைத்துக் கொண்டு, அவரை கதையின் ஓட்டத்திற்கு ஏற்ப மிகச் சரியாகப் பயன்படுத்தியிருப்பார் பாக்யராஜ்.
- திரைக்கதை சிறப்பு: பல கதாபாத்திரங்களைக் கொண்ட கதையை (Ensemble narrative) எப்படிக் கையாள்வது என்பதற்கு இந்தப் படம் ஒரு சிறந்த பாடம். ஒவ்வொரு துணை நடிகருக்கும் (Supporting character) ஒரு தெளிவான தொடக்கம், மையப்பகுதி, முடிவு (Arc) இருக்கும்படி திரைக்கதையை அமைத்திருப்பார். யாருடைய கதையும் முற்றுப்பெறாமல் பாதியில் நிற்காது.
5. சின்ன வீடு (1985): சமூகத் தயக்கங்களை உடைத்த தைரியம்
மனைவி அழகாக இல்லை என்ற காரணத்திற்காக, வெளியில் வேறொரு பெண்ணைத் தேடிச் செல்லும் ஒரு நடுத்தர வர்க்க ஆணின் கதை. 80-களில் இப்படிப்பட்ட ஒரு ‘Taboo’ சப்ஜெக்ட்டை கையில் எடுத்து, அதைக் கொஞ்சமும் முகம் சுளிக்காத வகையில் திரைக்கதையாக மாற்றியது சாதாரண விஷயமல்ல.
- திரைக்கதை சிறப்பு: கதாநாயகனை ஒரு ‘Flawed Character’ ஆக (குறைபாடுகள் உள்ள மனிதன்) காட்டி, இறுதிவரை அவனது குற்றவுணர்ச்சியைப் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்திய விதம் திரைக்கதையின் வெற்றி. இறுதியில் மனைவியின் பெருந்தன்மையைப் புரிய வைக்கும் கிளைமேக்ஸ், சமூகத்திற்குத் தேவையான ஒரு முற்போக்கான செய்தியை எந்தவிதமான ‘பிரசங்கமும்’ (Preachiness) இன்றி மிக இயல்பாகக் கடத்தியது.
பிரம்மாண்டங்களை வெல்லும் எளிய மனிதர்களின் உணர்வுகள்!
இன்றைய நவீன சினிமா தொழில்நுட்பங்கள் எவ்வளவோ வளர்ந்துவிட்டன. ஆனால், ஒரு படத்தை வெற்றி பெறச் செய்வது அதன் ‘கோர் எமோஷன்’ (Core emotion) மற்றும் அதை பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்தும் ‘திரைக்கதை’ மட்டுமே. கே.பாக்யராஜின் திரைப்படங்கள் காலம் கடந்தும் நிற்பதற்குக் காரணம், அவர் மனித உணர்வுகளைத் திரைக்கதையின் அடிநாதமாகப் பயன்படுத்தியதுதான். சினிமாவை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் கே.பாக்யராஜின் இந்த மாஸ்டர்கிளாஸ் படைப்புகளைத் தொடர்ந்து கொண்டாட வேண்டும்!
