வீட்டிலிருந்தே வேலை (Work From Home) என்பது ஒரு வரமாகப் பார்க்கப்பட்ட காலம் மறைந்து, அது இப்போது ஒரு ‘டிஜிட்டல் சிறையாக’ மாறி வருகிறதோ என்ற அச்சம் எழுந்துள்ளது. சமீபத்தில் குர்லீன் (Gurleen) என்ற பெண் பகிர்ந்த ஒரு வைரல் வீடியோ, கார்ப்பரேட் உலகின் இருண்ட பக்கத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியுள்ளது. ஒரு வேலைக்கான நேர்காணலில் (Interview), அந்த நிறுவனம் விதித்த நிபந்தனைகளைக் கேட்டு அவர் அந்த வேலையையே அதிரடியாக நிராகரித்துள்ளார். “நாங்கள் ஊழியர்களை மனிதர்களாகப் பார்க்கிறோமா அல்லது ரோபோக்களாகவா?” என்ற அவரது கேள்வி இப்போது உலகம் முழுவதும் உள்ள லட்சக்கணக்கான ஊழியர்களின் குரலாக மாறியுள்ளது. அந்த நிறுவனத்தின் கொள்கைப்படி, ஊழியர் வேலை செய்யும் போது அவரது வெப்கேம் (Webcam) எப்போதும் ஆன் செய்திருக்க வேண்டும் மற்றும் ஒவ்வொரு 10 நிமிடத்திற்கும் ஒருமுறை கணினி திரை தானாகவே ஸ்கிரீன்ஷாட் (Screenshot) எடுக்கப்படும். இதைக் கேட்ட குர்லீன், “என்னால் 10 நிமிடம் கூட நிம்மதியாக ஓரிடத்தில் உட்கார முடியாது, இது வேலை அல்ல; ஒருவித சித்திரவதை” என்று கூறி அந்த வாய்ப்பைத் தட்டி கழித்துள்ளார்.
அந்தரங்கம் ஏலம் போகிறதா? 10 நிமிட ‘ஸ்கிரீன்ஷாட்’ திகில்!
ஒரு ஊழியர் தனது வீட்டின் தனிமையில் இருக்கும்போது, அவரை ஒரு கேமரா மூலம் இடைவிடாமல் கண்காணிப்பது என்பது அவரது அடிப்படை உரிமைகளைப் பறிக்கும் செயல் என சமூக வலைதளங்களில் கடும் விவாதம் எழுந்துள்ளது. நிறுவனங்கள் தங்கள் உற்பத்தித்திறனைக் (Productivity) கண்காணிக்க விரும்புவது நியாயமானதே என்றாலும், அதற்காக ஒரு மனிதனை ஒரு வினாடி கூடக் கண் இமைக்க விடாமல் கண்காணிப்பது எந்த வகையில் நியாயம்? பல நிறுவனங்கள் இப்போது ‘எபிசியன்சி டிராக்கிங்’ (Efficiency Tracking) என்ற பெயரில் ஊழியர்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனிக்கின்றன. இது ஊழியர்களிடையே ஒருவித பாதுகாப்பற்ற உணர்வையும், மன அழுத்தத்தையும் (Stress) உருவாக்குகிறது. “நீங்கள் என் உழைப்பை வாங்குகிறீர்கள், என் சுதந்திரத்தை அல்ல” என்பதே பலரது வாதமாக உள்ளது. ஒரு வீட்டில் குழந்தைகள் இருக்கலாம், முதியவர்கள் இருக்கலாம்; அப்படி இருக்கும்போது எப்போதும் கேமராவை ஆன் செய்து வைத்திருப்பது என்பது அந்த ஊழியரின் குடும்ப உறுப்பினர்களின் அந்தரங்கத்தையும் பாதிக்கும் ஒரு செயலாகும்.
நம்பிக்கை இல்லையா? அல்லது அதிகார வெறியா?
இந்தக் கண்காணிப்பு முறைகளுக்குப் பின்னால் இருப்பது ‘நம்பிக்கையின்மை’ என்ற ஒரு கசப்பான உண்மை. ஊழியர்கள் சரியாக வேலை செய்வார்களா என்ற சந்தேகம் மேலாளர்களிடம் (Managers) அதிகமாக இருப்பதே இதற்குக் காரணம். ஆனால், ஒரு மனிதனை ஒரு சிறைக்கைதியைப் போலக் கண்காணிப்பதன் மூலம் அவரிடமிருந்து சிறந்த உழைப்பை வாங்க முடியுமா? புள்ளிவிவரங்களின்படி, இத்தகைய கண்காணிப்புக்கு உள்ளாகும் ஊழியர்கள் 56% அதிக மன அழுத்தத்திற்கு ஆளாகிறார்கள். இது அவர்களின் படைப்பாற்றலை (Creativity) மழுங்கச் செய்வதோடு, நிறுவனத்தின் மீதான விசுவாசத்தையும் குறைக்கிறது. ஒரு ஆரோக்கியமான வேலைச் சூழல் என்பது பரஸ்பர நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டுமே தவிர, மென்பொருள் கண்காணிப்பின் அடிப்படையில் அல்ல. 2026-ன் புதிய தரவுப் பாதுகாப்புச் சட்டங்கள் (DPDP Act) இத்தகைய அத்துமீறிய கண்காணிப்புகளுக்குக் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளை விதித்திருந்தாலும், பல நிறுவனங்கள் ரகசியமாகத் தங்கள் ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தி வருகின்றன.
பழைய ‘ஆபீஸ்’ கலாச்சாரமே மேல்? டெக்கிகளின் குமுறல்!
இப்போதெல்லாம் பல பெங்களூரு மற்றும் சென்னை டெக்கிகள் (Techies), “இப்படிப்பட்ட கண்காணிப்பில் வீட்டில் இருப்பதை விட, அலுவலகத்திற்கே சென்றுவிடலாம்” என்று புலம்பத் தொடங்கியுள்ளனர். வீட்டிலிருந்தே வேலை செய்வதற்காகத் தரப்படும் சுதந்திரத்திற்குப் பின்னால் இவ்வளவு பெரிய விலை இருக்கிறதா? என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. ஒருமுறை குர்லீன் தனது வீடியோவில் கேட்டது போல, “இது மனிதர்களை வேலைக்கு எடுப்பதா அல்லது ரோபோக்களைத் தயாரிப்பதா?” என்பதுதான் இன்றைய கார்ப்பரேட் உலகின் முன் இருக்கும் மிகப்பெரிய சவால். மனிதநேயம் மறந்த எந்த ஒரு நிறுவனமும் நீண்ட காலம் நிலைக்க முடியாது. எதிர்காலத் தலைவர்கள் (Human-Centered Leaders) ஊழியர்களின் மனநலத்திற்கும், அந்தரங்கத்திற்கும் மதிப்பளிப்பவர்களாக இருந்தால் மட்டுமே தரம் வாய்ந்த பணியாளர்களைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியும். குர்லீனின் இந்த ஒரு ‘நோ’, பல ஆயிரம் ஊழியர்களுக்குத் தங்கள் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்கும் தைரியத்தைத் தந்துள்ளது.