சில நேரங்களில், நாம் ஒரு இருட்டான அறையில் வழி தெரியாமல் அமர்ந்திருப்பதைப் போன்ற உணர்வு நம் உறவில் ஏற்படும். “இன்னும் கொஞ்சம் முயற்சி செய்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடுமோ?” என்ற ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கை ஒருபுறம், “இனியும் என்னால் முடியாது” என்ற மனச்சோர்வு மறுபுறம். ஒரு உறவை உருவாக்குவதை விட, அது முடிந்துவிட்டது என்பதை ஒப்புக்கொள்வதுதான் உலகிலேயே மிகக் கடினமான காரியம்.
ஏனெனில், அங்கே ஒரு மனிதனை மட்டும் நாம் இழப்பதில்லை; அந்த மனிதரோடு நாம் கண்ட கனவுகளையும், சேர்த்த நினைவுகளையும் சேர்த்தே இழக்கிறோம். ஒரு உறவு முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது எளிதல்ல. சில நேரங்களில், நாம் பிடித்துக்கொள்வது காதலுக்காக அல்ல… பழக்கத்துக்காக.
ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒரு கேள்வி தொடர்ந்து வரும் – “இது இன்னும் வேலை செய்கிறதா?” அந்த கேள்விக்கான பதிலை கண்டுபிடிப்பது, அதை நீங்கள் கேட்கத் தயாராக இருக்கிறீர்களா?
நீங்கள் அந்த மனிதரை நேசிக்கவில்லை… பழைய நினைவுகளை நேசிக்கிறீர்கள்!
கண்ணை மூடிக்கொண்டு யோசித்துப் பாருங்கள். இப்போது உங்கள் முன்னால் இருக்கும் மனிதரைப் பிடித்துள்ளதா அல்லது ஆரம்பக் காலங்களில் அவர் உங்களை நடத்திய விதத்தைப் பிடித்துள்ளதா? பல உறவுகள் “ஒரு காலத்தில் அவர் இப்படி இருந்தார், மீண்டும் அப்படி மாறிவிடுவார்” என்ற ஒற்றை நம்பிக்கையில்தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. நீங்கள் இன்று இருக்கும் நிதர்சனத்தை நேசிக்காமல், நேற்றைய நினைவுகளில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தால், அந்த உறவின் ஆன்மா எப்போதோ பிரிந்துவிட்டது என்று அர்த்தம். இறந்த கால நினைவுகளுக்காக நிகழ்காலத்தை அடகு வைக்காதீர்கள்.
மௌனம் இப்போது பாரமாகத் தெரிகிறதா?
ஆரம்பத்தில் அந்த மௌனம் அழகாக இருந்திருக்கும். கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு மணிக்கணக்கில் பேசாமல் அமர்ந்திருப்பது ஒரு சுகம். ஆனால் இன்று, அதே மௌனம் உங்களை மூச்சுத் திணற வைக்கிறதா? சொல்ல வேண்டிய விஷயங்கள் நிறைய இருந்தும், “சொல்லி என்ன பயன்?” என்ற ஒரு விரக்தி உங்களை மௌனமாக்கிவிட்டதா? சண்டையிடுவதை விட, அமைதியாக இருப்பது ஒரு ஆபத்தான அறிகுறி. ஏனெனில் சண்டை என்பது இன்னும் அங்கே அக்கறை இருக்கிறது என்பதைக் குறிக்கும். ஆனால் அலட்சியம் (Indifference) என்பது அந்த உறவின் முடிவுரை.
அவர் இல்லாத நேரமே உங்களுக்கு நிம்மதியைத் தருகிறதா?
அவர் வேலைக்குச் சென்ற பிறகு அல்லது உங்களை விட்டு வெளியே சென்ற பிறகு, நீங்கள் ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுகிறீர்களா? “அப்பாடா… இனி என் இஷ்டப்படி இருக்கலாம்” என்ற உணர்வு உங்களுக்குள் மேலோங்குகிறதா? ஒரு உறவு என்பது உங்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான புகலிடமாக (Safe Haven) இருக்க வேண்டுமே தவிர, அங்கிருந்து தப்பித்துச் செல்ல நினைக்கும் சிறைச்சாலையாக இருக்கக் கூடாது. அவர் வரும் நேரத்திற்காகக் காத்திருப்பதற்குப் பதில், அவர் எப்போது போவார் என்று நீங்கள் எண்ணத் தொடங்கிவிட்டால், உங்கள் இதயம் ஏற்கனவே விடைபெற்றுவிட்டது.
மரியாதை இழந்த இடத்தில் காதல் இருக்காது!
அன்பு இல்லாவிட்டாலும் கூட ஒரு உறவு சில காலம் தாக்குப் பிடிக்கும், ஆனால் மரியாதை இல்லாத இடத்தில் ஒரு நிமிடம் கூட காதல் நிலைக்காது. உங்கள் கருத்துக்களை மதிக்காமல் இருப்பது, மற்றவர்களுக்கு முன்னால் உங்களை மட்டம்தட்டுவது, அல்லது உங்கள் உணர்ச்சிகளைப் பலவீனமாகக் கருதுவது – இவை யாவும் அந்த உறவு நச்சுத்தன்மையாக மாறிவிட்டதைக் காட்டும். ஒருவரை மாற்ற முயன்று நீங்கள் உங்கள் சுயமரியாதையை இழக்கிறீர்கள் என்றால், நீங்கள் இழப்பது ஒரு உறவை அல்ல, உங்களையே! உங்களை மதிக்காத ஒருவருக்கு உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் சேவை செய்ய நீங்கள் கடமைப்படவில்லை.
நீங்கள் மட்டுமே அந்தச் சுமையைத் தாங்குகிறீர்களா?
ஒரு படகைச் செலுத்த இருவர் துடுப்பு போட வேண்டும். ஒருவர் மட்டுமே துடுப்பு போட்டுக்கொண்டிருந்தால், அந்தப் படகு ஒரே இடத்தில்தான் சுற்றும்; முன்னேறாது. நீங்கள் மட்டுமே அந்த உறவைச் சரிசெய்யப் போராடுவது, நீங்கள் மட்டுமே சமாதானம் பேசுவது, நீங்கள் மட்டுமே விட்டுக்கொடுப்பது என்று இருந்தால், சீக்கிரம் நீங்கள் மனரீதியாக உடைந்து போவீர்கள். ஒரு கட்டத்தில் உங்கள் ஆற்றல் தீர்ந்துவிடும். மற்றவர் உங்கள் முயற்சியை மதிக்கவில்லை என்றால், அந்தப் போராட்டத்தை அங்கேயே நிறுத்திவிடுவதுதான் புத்திசாலித்தனம்.
பிரிவு என்பது ஒரு தோல்வி அல்ல; அது ஒரு புதிய தொடக்கம். “பிரிந்துவிட்டால் உலகம் என்ன சொல்லும்?” அல்லது “தனியாக எப்படி வாழ்வேன்?” என்ற பயம் உங்களை அங்கே கட்டிப்போட அனுமதிக்காதீர்கள். உங்களைச் சிதைக்கும் ஒரு உறவில் இருப்பதை விட, உங்களை நேசிக்கும் ஒரு தனிமை எவ்வளவோ சிறந்தது. உங்கள் இதயம் மீண்டும் சிரிக்க வேண்டும், உங்கள் கண்கள் மீண்டும் ஒளிர வேண்டும். அதற்கான விலை ஒரு பிரிவு என்றால், அதைத் துணிச்சலோடு எதிர்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் நேசிக்கப்பட வேண்டியவர், மதிக்கப்பட வேண்டியவர். அந்த உண்மையை மறந்துவிடாதீர்கள்.