நிம்மதிங்கிறது எங்கேயோ இல்லைங்க, அது நமக்குள்ளேயே தான் இருக்கு! இந்த அவசர உலகத்துல மன அமைதியைக் காப்பது எப்படி?

காலையில கண்ணு முழிச்சதுல இருந்து ராத்திரி படுக்கப்போற வரைக்கும் நம்ம வாழ்க்கை ஒரு ரேஸ் (Race) ஓடுற மாதிரியே இருக்குல? அலாரம் சத்தம், வாட்ஸ்அப் நோட்டிபிகேஷன், ஆபீஸ் டென்ஷன், அப்புறம் ரோட்டுல போனா அந்த டிராஃபிக் ஜாம்… அப்பாடா, ஒரு நிமிஷம் அமைதியா உட்காரக்கூட நேரம் இல்லையேன்னு பல நேரங்கள்ல தோணும். “நிம்மதியைத் தேடி நான் காசிக்கு போறேன், இல்லனா ரிஷிகேஷ் போறேன்”னு சிலர் சொல்லுவாங்க. ஆனா உண்மையச் சொல்லப்போனா, அந்த நிம்மதிங்கிறது நமக்கு வெளியில எங்கேயும் இல்லை, அது நமக்குள்ளேயே தான் இருக்கு. இந்த ரணகளத்துக்கு நடுவுலயும் நம்ம மன அமைதியை (Inner Peace) எப்படிக் காப்பாத்திக்கலாம்னு கொஞ்சம் எதார்த்தமா யோசிச்சுப் பார்ப்போமா?

முதல்ல அந்த ‘நோ’ (No) சொல்லக் கத்துக்கோங்க

நம்ம அமைதியைக் கெடுக்குறதுல முதல் விஷயம், எல்லாருக்கும் ‘எஸ்’ (Yes) சொல்றதுதான். ஒருத்தர் ஒரு உதவி கேக்குறாங்க இல்லனா ஒரு வேலையை நம்ம தலைல கட்டுறாங்கன்னா, “ஐயோ அவங்க தப்பா நினைப்பாங்களே”னு நாம ஒத்துப்போம். ஆனா உள்ளுக்குள்ள நமக்கு அது பிடிக்காது. அங்கேயே நம்ம நிம்மதி உடைய ஆரம்பிச்சுடும். எல்லாருக்கும் நல்லவரா இருக்கணும்னு அவசியம் இல்லைங்க. உங்க மனசுக்கு எது சரினு படுதோ அதை மட்டும் செய்யுங்க. பிடிக்காத விஷயங்களுக்கு ரொம்ப மரியாதையாவே “என்னால இப்போ இது முடியாது”னு சொல்லக் கத்துக்கோங்க. அந்த ஒரு வார்த்தை உங்க பாதி டென்ஷனைக் குறைச்சுடும்.

ஸ்மார்ட்போன் எனும் அந்த ‘சைலண்ட் கில்லர்’

நம்ம நிம்மதியோட மிகப்பெரிய எதிரி நம்ம கையில இருக்குற அந்த போன் தான். சும்மா இருக்கும்போதெல்லாம் இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ் பார்க்குறது, மத்தவங்க லைஃப் எவ்வளவு ஜாலியா இருக்குன்னு பார்த்து நம்ம வாழ்க்கையோட கம்பேர் பண்றது – இதுதான் இப்போ இருக்குற பெரிய வியாதி. “அவன் பாரின் போயிருக்கான், இவன் புது கார் வாங்கிட்டான், நாம மட்டும் ஏன் இப்படியே இருக்கோம்?”ங்கிற அந்த எண்ணம் வந்தாலே மனசுல இருக்குற அமைதி போயிடும். முடிஞ்ச வரைக்கும் ஒரு நாளைக்கு ஒரு மணி நேரமாவது போனை ஓரமா வச்சுட்டு, வேடிக்கை பாருங்க, இல்லனா உங்க வீட்ல இருக்குறவங்க கிட்ட பேசுங்க. அந்த டிஜிட்டல் டிடாக்ஸ் (Digital Detox) உங்க மனசுக்கு ஒரு பெரிய ரிலாக்ஸைக் கொடுக்கும்.

சின்ன சின்ன விஷயங்களை ரசிங்க

அமைதிங்கிறது ஏதோ ஒரு பெரிய இமயமலை உச்சியில இல்லை. காலையில குடிக்கிற அந்த ஒரு கப் சூடான டீ, சாயந்திரம் வீட்டுக்கு வரும்போது பார்க்குற அந்த சூரிய அஸ்தமனம், இல்லனா ஒரு சின்ன குழந்தையோட சிரிப்பு – இதுல கூட நிம்மதி இருக்கு. நாம எப்பவுமே பெருசா எதையோ தேடி ஓடிக்கிட்டு இருக்குறதுனால, பக்கத்துல இருக்குற இந்த சின்ன சந்தோஷங்களை விட்டுடுறோம். ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் அமைதியா கண்ணை மூடி உட்கார்ந்து உங்க மூச்சை கவனிங்க. எந்த ஒரு செலவும் இல்லாம கிடைக்கிற மிகப்பெரிய மெடிடேஷன் இதுதான்.

எல்லாத்தையும் நம்மால மாத்த முடியாது

வாழ்க்கையில நடக்குற எல்லா விஷயத்தையும் நம்மால கட்டுப்படுத்த முடியாதுங்கிற உண்மையை நாம ஏத்துக்கணும். ஆபீஸ்ல பாஸ் திட்டுறது, திடீர்னு வர்ற பணக் கஷ்டம், இல்லனா வேற ஏதாவது ஒரு பிரச்சனை – இதெல்லாம் நம்ம கை மீறி நடக்குறது. இதைப் பத்தி யோசிச்சு யோசிச்சு நம்ம உடம்பையும் மனசையும் கெடுத்துக்குறதுல ஒரு லாபமும் இல்லை. “நடக்குறது நடக்கட்டும், நாம நம்ம வேலையைச் சரியா செய்வோம்”னு அந்த ‘லெட் இட் கோ’ (Let it go) மனப்பான்மை வந்துட்டா, அப்புறம் எந்தப் புயலும் உங்களை அசைக்க முடியாது.

கடைசியா ஒன்னு, உங்க கூடவே உங்களுக்கு ஒரு குட்டி உலகத்தை உருவாக்கிக்கோங்க. அது ஒரு புத்தகமா இருக்கலாம், ஒரு பாட்டா இருக்கலாம், இல்லனா ஒரு சின்ன தோட்டமா இருக்கலாம். கஷ்டம்னு வரும்போது அந்த உலகத்துக்குள்ள போயிட்டு வந்தா, மனசு லேசாகிடும். வாழ்க்கை எப்பவுமே பரபரப்பா தான் இருக்கும், ஆனா அந்தப் பரபரப்புக்கு நடுவுலயும் ஒரு அமைதியான தீவு மாதிரி நீங்க இருக்கலாம். அது உங்க கையில தான் இருக்கு!