ஈரானை ஆதரிப்பதில் உள்ள சிக்கல் என்ன?

ஈரானுக்கு ஆதரவான முற்போக்கு சர்வதேச எதிர்வினைகள் பெரும்பாலும் புவிசார் அரசியலுக்கும், அமெரிக்க எதிர்ப்பு ஏகாதிபத்தியத்திற்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன; ஆனால் ஈரானின் மதவாத சர்வாதிகாரத்திற்கு எதிரான ஜனநாயகப் போராட்டத்தை இதற்கு விலையாகக் கொடுக்கின்றன.

நிசிம் மன்னாத்துக்காரன்

13ஆம் நூற்றாண்டின் பாரசீகக் கவிஞர் சாதி ஷிராசி, மனிதர்களை “ஒரே முழுமையின் உறுப்புகள்” என்றும், ஒரே சாராம்சத்தையும் ஆன்மாவையும் கொண்டவர்கள் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். மானுட வலியின் மீது அனுதாபம் கொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை அவர் இவ்வாறு வலியுறுத்துகிறார்:

ஓர் உறுப்பு வலியால் துடித்தால்,
மற்ற உறுப்புகளும் அமைதியிழக்கும்.
மானுட வலியின் மீது உனக்கு இரக்கம் இல்லையெனில்,
‘மனிதன்’ என்ற பெயருக்கு நீ தகுதியற்றவன்!

ஏகாதிபத்தியக் குண்டுகள் ஏற்கனவே ஒடுக்கப்பட்ட ஈரானிய மக்களை அச்சுறுத்திக்கொண்டிருக்கும் வேளையில், சர்வதேச சமூகம் மக்களின் வேதனையின் மீதும், போர் உருவாக்கக்கூடிய துயரமான சிக்கல்கள் மீதும் ஆழ்ந்த அனுதாபத்தை வெளிப்படுத்துவது அவசியம். ஆனால் அதே நேரத்தில், ஈரானுக்குள் நடக்கும் விடுதலைப் போராட்டத்தை ஏகாதிபத்தியத்தால் தூண்டப்பட்டதாகவோ அல்லது உலகளாவிய ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புத் தேவைகளுக்குக் கீழ்ப்பட்டதாகவோ சுருக்கிவிடாமல், அதன்மீதும் அனுதாபம் கொள்வதும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.

ஈரான் மீதான அமெரிக்க-இஸ்ரேலிய போர் ஏற்கனவே பேரழிவுகளை ஏற்படுத்திவருகிறது. கிட்டத்தட்ட 2,000 பேர் உயிரிழந்துள்ள நிலையில், முற்போக்கு சர்வதேச சமூகம் இந்தப் போரின் சட்டவிரோதத் தன்மையைச் சரியாகவே விமர்சித்துள்ளது.

இருப்பினும், ஈரானியப் பெண்ணிய, ஜனநாயக ஆர்வலர்களின் கூற்றுப்படி, கடந்த காலங்களில் சர்வதேச முற்போக்கு எதிர்வினைகள் பெரும்பாலும் புவிசார் அரசியலுக்கும், அமெரிக்க எதிர்ப்பு ஏகாதிபத்தியத்திற்கும் மட்டுமே முன்னுரிமை அளித்துள்ளன. இது ஈரானுக்குள்ளே இருக்கும் சர்வாதிகாரத்தின் மீதும் ஜனநாயகத்திற்கான போராட்டத்தின் மீதுமான கவனத்தைக் குறைத்துவிட்டது. சில முன்னணி உலகளாவிய இடதுசாரி கட்சிகள், குழுக்கள், தலைவர்கள், அறிவுஜீவிகள் ஆகியோர் இத்தகைய நிலைப்பாட்டையே எடுத்துள்ளனர். இந்த நிலைப்பாடு சர்வாதிகார இஸ்லாமிய மதகுருமார்களின் ஆட்சியின் கீழ் ஈரானியர்கள் படும் துயரத்தை மிகக் குறைவாகவே மதிப்பிட்டுள்ளது.

அதற்குப் பதிலாக, ஏகாதிபத்தியம், மதவாத சர்வாதிகாரம் ஆகிய இரண்டின் பேரழிவு விளைவுகளையும் – அவை ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்திருந்தாலும், தனித்தனியாக இருந்தாலும் – புரிந்துகொள்வது அவசியமாகும்.

ஏகாதிபத்தியத்தின் வரலாறு

உலகில் மேலைநாட்டு ஏகாதிபத்தியக் குற்றங்களின் பட்டியல் மிக நீளமானது. ஈரானுக்கு ஜனநாயகத்தைக் கொண்டுவருவதாக அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் கூறுவது மிகப்பெரிய முரண். ஏனெனில், 1953ஆம் ஆண்டு ஈரானிய பிரதமர் முகமது மொசாடெக்கின் அரசாங்கத்தைக் கவிழ்த்து, அங்கு ஜனநாயகத்தின் பிறப்பைத் தடுத்ததே அமெரிக்க-பிரிட்டிஷ் கூட்டுச் சதியால்தான். ஈரானிய எண்ணெய் வளத்தின் மீது இறையாண்மையை நிலைநாட்ட முயன்றதே அவர் செய்த குற்றம். அதன் பிறகு முகமது ரேசா பஹ்லவி என்ற பொம்மை மன்னர் ஆட்சியில் அமர்த்தப்பட்டதிலிருந்து ஈரான் ஜனநாயகத்தை அனுபவிக்கவில்லை.

பெரிய அமெரிக்க எண்ணெய் நிறுவனங்களின் ஆதரவுடன் ஜனநாயக, தொழிலாளர் வர்க்க அபிலாஷைகளை மேலைநாடுகள் நசுக்கியது ஈரானுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை; அது லெபனான், சிரியா, சவுதி அரேபியா, ஈராக்வரை நீண்டது. அரசியல் கோட்பாட்டாளர் திமோதி மிட்செல் தனது ‘கார்பன் டெமாக்ரசி’ (Carbon Democracy) என்ற நூலில், நிலக்கரி போன்ற எரிபொருட்களின் உற்பத்தியும் விநியோகமும் தொழிலாளர்களின் போராட்டங்களால் பாதிக்கப்படக்கூடியதாக இருந்ததால், அது மேற்கத்திய நாடுகளில் ஜனநாயகக் கோரிக்கைகளுக்கு வழிவகுத்தது என்று வாதிடுகிறார்.

மாறாக, மத்திய கிழக்கில் மலிவான, அபரிமிதமான எண்ணெய் உற்பத்தி முறையானது தொழிலாளர் கட்டுப்பாட்டிற்கு மிகக் குறைவாகவே இடம் கொடுத்தது. இது ஜனநாயகத்திற்கு எதிரான திசையில் சென்றது. மேற்கத்திய நாடுகள் தங்களின் நிலக்கரி எரிபொருள் தேவைகளுக்காகவும், ஆயுத விற்பனைக்காகவும் மத்திய கிழக்கின் ஜனநாயகமற்ற நாடுகளைத் தாங்கிப் பிடித்தன என்று மிட்செல் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

மேற்கத்திய ஏகாதிபத்தியம் மிகப்பெரிய மனித இழப்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ‘லான்செட் குளோபல் ஹெல்த்’ (The Lancet Global Health) ஆராய்ச்சியின்படி, 1970 முதல் 2021 வரை, ஏகாதிபத்தியப் போர்களைத் தவிர்த்து, உலகளாவிய தெற்கு நாடுகள் மீது மேலைநாடுகள் விதித்த பொருளாதாரத் தடைகளால் மட்டும் 3.8 கோடி மக்கள் உயிரிழந்துள்ளனர். இதில் பாதிப் பேர் குழந்தைகள், முதியவர்கள்.

அடால்ஃப் ஹிட்லர் (1.1 கோடி), ஜோசப் ஸ்டாலின் (60-90 லட்சம்), மா சேதுங் (30 லட்சம்) ஆகியோரின் சர்வாதிகார ஆட்சிக் கால உயிரிழப்புகளைவிட, மேலைநாடுகளின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளால் ஏற்பட்ட உயிரிழப்புகள் அதிகம் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

உள்நாட்டு முரண்பாடுகள்

வரலாறு இப்படி இருந்தபோதிலும், ஈரானியர்களிடம், “ஏகாதிபத்தியம் கோடிக்கணக்கானோரைக் கொன்றது, உங்கள் சர்வாதிகார அரசு ஆயிரக்கணக்கானோரைத்தானே கொன்றது, எனவே நீங்கள் நிம்மதியாக இருங்கள்” என்று சொல்வது நியாயமற்றது. பொருளாதாரத் தடைகள் ஈரானியர்களின் வாழ்க்கையை மோசமாக்கியுள்ளன என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால், சர்வாதிகாரம் என்பது பொருளாதாரத் தடைகளின் விளைவு அல்ல.

ஈரான் பல உள்நாட்டு முரண்பாடுகளின் களமாகத் திகழ்கிறது. தீவிரமான பாலினக் கட்டுப்பாடு, பாரசீக – ஷியா ஆதிக்கம் கொண்ட தேசிய-அரசு நெருக்கடி (பாரசீக மொழி மற்றும் ஷியா மத அடையாளத்தை மட்டும் அரசு அதிகாரத்தின் மூலம் திணிப்பதாலும்; குர்துக்கள், அஸேரிகள், பலூச்சிகள் போன்ற பிற இனத்தவரையும் சன்னி பிரிவினரையும் ஒடுக்குவதாலும் ஏற்படும் பிளவு), அதிகாரத்துவ முதலாளித்துவத்துடன் கைகோர்த்துச் செயல்படும் இஸ்லாமியக் குடியரசு ஆகியவை இதில் முதன்மையானவை.

குறிப்பாக, மதச் சட்டங்களை வன்முறை மூலம் திணிப்பது, கைதுகள், சித்திரவதைகள், தூக்குத்தண்டனைகள் ஆகியவை மக்களின் சுதந்திரத்தைப் பறித்துள்ளன. ஈரானியப் பெண்கள் பொதுப் பல்கலைக்கழகங்களில் 60% வரை கல்வி கற்றாலும், அவர்கள் ஆண்களின் பாதுகாப்பில் இருக்க வேண்டும் என்ற சட்டங்கள், கட்டாய ஹிஜாப் உள்ளிட்ட ஆடை விதிமுறைகள் போன்றவற்றால் கடும் ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாகின்றனர். 2022ஆம் ஆண்டு ஜினா மஹ்சா அமினி என்ற இளம் பெண் காவலில் இருந்தபோது உயிரிழந்ததைத் தொடர்ந்து வெடித்த “பெண், உயிர், சுதந்திரம்” என்ற போராட்டம் 160 நகரங்களுக்குப் பரவியது. இந்தப் போராட்டங்கள் ஏகாதிபத்தியத்தால் தூண்டப்பட்டவை அல்ல; மாறாக இஸ்லாத்தின் பெயரால் அரசு செய்யும் ஒடுக்குமுறையை எதிர்த்தவை.

2026 ஜனவரி போராட்டங்கள் நிதி நெருக்கடியால் தூண்டப்பட்டன. ஏகாதிபத்தியத் தடைகள் ஒரு காரணமாக இருந்தாலும், ஆட்சியாளர்களின் முதலாளித்துவக் கொள்கைகளும் இந்தப் பொருளாதாரச் சரிவுக்குக் காரணம். தொழிலாள வர்க்க அமைப்புகளையும் கம்யூனிஸ்டுகளையும் இந்த ஆட்சி கடுமையாக ஒடுக்கியுள்ளது.

ஒடுக்குமுறையின் மாறுபட்ட முகங்கள்

ஈரானிய அரசை அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்ப்பவராக மட்டுமே பார்க்கும் முற்போக்குச் சமூகம், அதே அரசு தனது சொந்த மக்களை ஒடுக்குவதைக் காணத் தவறுகிறது. ஈரானிய மக்கள் தங்களின் விடுதலைக்காக அரை நூற்றாண்டு காலமாகப் போராடிவருகின்றனர்.
போர் எதற்கும் தீர்வாகாது. போருக்கு முன்னால் அமெரிக்க தலையீட்டைச் சிலர் விரும்பியிருக்கலாம், ஆனால் குண்டுகள் விழத் தொடங்கியவுடன் அந்த எண்ணம் மாறிவிடுகிறது. தங்கள் தேசம் சிதைந்துவிடுமோ என்ற பயம் மக்களை ஆட்கொள்கிறது.

ஏகாதிபத்தியம் எப்போதுமே விடுதலை அல்லது ஜனநாயகத்தின் மீது அக்கறை கொண்டதில்லை என வரலாறு காட்டுகிறது. அமெரிக்கத் தாக்குதலால் 165 ஈரானியக் குழந்தைகள் கொல்லப்பட்டதை டொனால்ட் டிரம்ப் ஏற்க மறுத்தார். ஈரானில் ஜனநாயகம் தழைத்தால் அது அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்திற்கு ஆபத்தானது. இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம் தங்களுக்குப் பணிவாக இருக்கும்வரை மேலைநாடுகளுக்கு அதில் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை; சவுதி அரேபியாவே இதற்குச் சான்று.

இந்தப் போர் மிகப்பெரிய சோகத்தை உருவாக்குகிறது. இது கடந்த ஐந்து தசாப்தங்களாக ஏகாதிபத்தியத்தையும் மதவாத சர்வாதிகாரத்தையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்த்துப் போராடும் ஈரானியர்களுடன் சர்வதேச முற்போக்குச் சமூகம் நிற்கத் தவறியதன் வெளிப்பாடாகும்.

ஈரானியப் பெண் ஒருவரின் கருத்து இதைப் பிரதிபலிக்கிறது: “இறுதியில் சிதைவுகளும், அதே பழைய முல்லாக்களும், அதே அரசாங்கமும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தால் என்ன செய்வது?”

அதனுடன் நாமும் ஒன்றைக் கேட்கலாம்: “மீண்டும் ஒரு மேற்கத்திய ஏகாதிபத்திய ஆதிக்கம் ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது?”

இரண்டுமே முக்கியமான கேள்விகள் என்பதுதான் இங்கே முக்கியம்.

கட்டுரையாசிரியர்: நிசிம் மன்னாத்துக்காரன், கனடாவின் டல்ஹௌசி பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றுகிறார்.

நன்றி: ஸ்க்ரால் இணைய இதழ்