குழந்தை வளர்ப்பு முறையில் (Parenting) ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் ஒரு புதிய அணுகுமுறை பிரபலமடைவது வழக்கம். கடந்த சில ஆண்டுகளாக, குழந்தைகளிடம் கடுமை காட்டாமல் அன்பால் வழிநடத்தும் ‘ஜென்டில் பேரன்டிங்’ (Gentle Parenting) முறை உலகளவில் பேசப்பட்டது. இருப்பினும், இதில் உள்ள சில நடைமுறைச் சிக்கல்கள் காரணமாக, இப்போது பல பெற்றோர்கள் ‘ரெஸ்பான்சிவ் பேரன்டிங்’ (Responsive Parenting) எனப்படும் ‘பதிலளிக்கக்கூடிய வளர்ப்பு முறை’ நோக்கித் திரும்பி வருகின்றனர்.
ஜென்டில் பேரன்டிங்கில் ஏற்பட்ட சவால்கள் (Challenges in Gentle Parenting)
ஜென்டில் பேரன்டிங் முறையில் குழந்தைகளின் உணர்வுகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டது. ஆனால், பல நேரங்களில் இது தெளிவான எல்லைகள் (Clear Boundaries) இல்லாத நிலையை உருவாக்கியது.
- முடிவில்லாத பேச்சுவார்த்தை: ஒரு சிறிய செயலைச் செய்யக் கூட குழந்தையிடம் நீண்ட நேரம் கெஞ்ச வேண்டிய அல்லது சமாதானம் செய்ய வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது.
- பெற்றோர் சோர்வு: எப்போதும் பொறுமையாகவே இருக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தம் பெற்றோர்களுக்கு மனரீதியான சோர்வை (Parental Burnout) உண்டாக்கியது.
- ஒழுக்கக் குறைபாடு: சில நேரங்களில் குழந்தைகளின் தவறான நடத்தைக்குச் சரியான நேரத்தில் முட்டுக்கட்டை போடாதது, அவர்களின் ஒழுக்கத்தைப் பாதிப்பதாகக் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன.
ரெஸ்பான்சிவ் பேரன்டிங் என்றால் என்ன (What is Responsive Parenting)?
ரெஸ்பான்சிவ் பேரன்டிங் என்பது குழந்தையின் தேவைகளை உணர்ந்து அதற்குச் சரியான முறையில் பதிலளிப்பதாகும். இது ‘மென்மையான’ வளர்ப்பிற்கும் ‘கடுமையான’ வளர்ப்பிற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு சமநிலையான அணுகுமுறை.
- தெளிவான எல்லைகள்: ஒரு குறிப்பிட்ட செயலைச் செய்யக்கூடாது என்றால், அதற்குத் தகுந்த காரணத்துடன் கூடிய தெளிவான எல்லையை இது வகுக்கிறது.
- உணர்ச்சி மீள்திறன் (Emotional Resilience): குழந்தையின் அழுகையை நிறுத்த எப்போதும் முயற்சி செய்யாமல், அவர்கள் தங்கள் உணர்ச்சிகளைத் தாங்களே கையாளுவதற்கு (Self regulation) இந்தப் பயிற்சி உதவுகிறது.
- நேரடித் தொடர்பு: குழந்தையுடன் எப்போதும் கெஞ்சிக் கொண்டிருக்காமல், ஒரு தலைவராக (Leader) நின்று அவர்களை வழிநடத்துவதை இது வலியுறுத்துகிறது.
உணர்ச்சி மீள்திறனை வளர்த்தல் (Developing Resilience)
இன்றைய குழந்தைகளுக்குத் தேவையான மிக முக்கியமான பண்பு சவால்களை எதிர்கொள்ளும் திறன் ஆகும். ரெஸ்பான்சிவ் பேரன்டிங் முறையில், ஒரு குழந்தை தோல்வியடையும் போது அல்லது ஏமாற்றமடையும் போது, பெற்றோர் உடனடியாகத் தலையிட்டு அதைச் சரிசெய்ய மாட்டார்கள்.
- சுய திருத்தம் (Self Correction): குழந்தை தனது தவறைத் தானே உணரவும், அதை எப்படிச் சரி செய்வது (Problem Solving) என்று சிந்திக்கவும் தூண்டுகிறது.
- ஏமாற்றத்தைக் கையாளுதல்: வாழ்க்கையில் ‘இல்லை’ என்ற வார்த்தையையும், ஏமாற்றங்களையும் ஏற்றுக்கொள்வதற்கான மனவலிமையை இது குழந்தைகளிடம் உருவாக்குகிறது.
நடைமுறைப்படுத்துவது எப்படி (Practical Tips)?
பெற்றோர்கள் தங்கள் தினசரி வாழ்க்கையில் இந்த மாற்றத்தைக் கொண்டு வர சில எளிய வழிகள் உள்ளன:
- உறுதியான குரல்: கட்டளையிடும் போது கோபப்படாமல், ஆனால் உறுதியான தொனியில் பேசுங்கள்.
- தேவைகளுக்கு முன்னுரிமை: குழந்தையின் விருப்பங்களுக்கும் (Wants) அவர்களின் தேவைகளுக்கும் (Needs) இடையே உள்ள வித்தியாசத்தை உணர்ந்து பதிலளியுங்கள்.
- முன்னுதாரணம்: நீங்கள் ஒரு பிரச்சனையை எப்படிச் சமாளிக்கிறீர்கள் என்பதைப் பார்த்துதான் உங்கள் குழந்தை கற்றுக்கொள்கிறது. எனவே, பெற்றோராக நீங்கள் ஒரு சிறந்த முன்னுதாரணமாக (Role Model) இருங்கள்.
முடிவுரை
ஒரு குழந்தையைச் சிறந்த மனிதனாக வளர்க்க அன்பு மட்டும் போதாது; அதற்குத் தெளிவான வழிநடத்துதலும், தோல்விகளைத் தாங்கும் மனவலிமையும் அவசியம். ‘ரெஸ்பான்சிவ் பேரன்டிங்’ இந்த இரண்டையும் சரியாக வழங்குகிறது.