“கனவு தேசம்… நிஜமான பாசம்! பிரியங்கா மோகனின் ‘மேட் இன் கொரியா’ – சியோலில் ஆன்மா இருக்கிறதா?”

ஒரு சிறிய கிராமத்தில், யானை மீதேறி இண்டர்நெட் சிக்னல் பிடித்து ‘கே-டிராமா’ (K-Drama) பார்க்கும் ஒரு பெண்ணின் ஆர்வம் நம்மைப் புன்னகைக்க வைக்கிறது. ‘கொரியா’ என்றாலே அது ஒரு மாய உலகம், அங்கிருப்பவர்கள் எல்லாம் தேவதைகள் என்று நம்பும் கோடிக்கணக்கான தமிழ்ப் பெண்களின் பிரதிநிதியாக ‘செண்பகம்’ அறிமுகமாகிறார். ஆனால், திரையில் விரியும் இந்த ‘மேட் இன் கொரியா’ (Made in Korea) திரைப்படம், அந்த எதிர்பார்ப்பைப் பூர்த்தி செய்ததா அல்லது வெறும் ‘டிராவல் லாக்’ (Travel Vlog) போல முடிந்துவிட்டதா?

கதைக்களம்: கோலப்பூரிலிருந்து சியோல் வரை

தமிழகத்தின் ஒரு சிறிய கிராமமான கோலப்பூரில் வசிக்கும் செண்பகத்திற்கு (பிரியங்கா மோகன்), சிறுவயது முதலே கொரியா மீது ஒரு தீராத காதல். இதற்குக் காரணம், ஒரு பள்ளி நாடகத்தில் அவர் நடித்த ‘செண்பகவல்லி’ என்ற பாண்டிய நாட்டு இளவரசி கொரியா சென்று ராணியானார் என்ற ஐதீகம் தான். வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட சில கசப்பான சம்பவங்களுக்குப் பிறகு, தனது கனவு தேசமான சியோலுக்கு (Seoul) ஒரு வழியாகச் சென்றடைகிறார் செண்பகம்.

அந்நிய தேசத்தில் மொழி தெரியாமல், பணம் இல்லாமல் அவர் படும் அவஸ்தைகளும், அங்கிருக்கும் ஒரு ‘வொலாக்’ (Vlog) எடுக்கும் இளைஞன் மற்றும் ஒரு முதியவர் மூலமாக அவர் மீண்டும் எழுந்து நிற்பதும்தான் படத்தின் சுருக்கம்.

பிரியங்கா மோகனின் ‘பெர்பாமன்ஸ்’

இந்தத் திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் பிரியங்கா மோகன் தான். இதுவரை நாம் பார்த்த ‘கிளாமர்’ பிரியங்காவை விட, இதில் ஒரு முதிர்ச்சியான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

• நிஜமான நடிப்பு: கொரிய கலாச்சாரத்தைப் பார்த்து வியப்பதும், அதே சமயம் தெரியாத மொழியால் தத்தளிப்பதும் மிகவும் இயல்பாக இருக்கிறது.
• உணர்ச்சிகரமான பிணைப்பு: கொரிய நாட்டுப் பாட்டியாக நடித்திருக்கும் பார்க் ஹை-ஜின் (Park Hye-jin) உடன் பிரியங்கா பகிரும் காட்சிகள் நெஞ்சைத் தொடுகின்றன.
• தன்னம்பிக்கை: ஒரு வெளிநாட்டில் தனியாக நின்று போராடும் பெண்ணின் உறுதியை அவர் கண்களிலேயே காட்டியிருக்கிறார்.

சமையல் கலையும் ‘இண்டோ-கிம்ச்சி’யும்

படம் உணவை ஒரு முக்கியக் கருவியாகப் பயன்படுத்தியுள்ளது. செண்பகம் கொரியப் பாட்டியின் உதவியுடன் ஒரு உணவகத்தைத் தொடங்குவதும், அதில் ‘இண்டோ-கிம்ச்சி ஃபிரைடு ரைஸ்’ (Indo-Kimchi Fried Rice) என்ற புதிய உணவை அறிமுகப்படுத்துவதும் சுவாரசியமான கற்பனை.

தமிழகத்தின் பூண்டு சாதமும், கொரியாவின் பாரம்பரிய ‘கிம்ச்சி’யும் (Kimchi) இணையும் அந்தப் புள்ளியில் இரண்டு கலாச்சாரங்களும் கைகுலுக்குகின்றன. சியோலின் தெருக்களில் ஒரு வயலின் கலைஞர் தமிழ் மெலடி வாசிப்பது போன்ற காட்சிகள் ஒருவித நெகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன.

எங்கு சறுக்குகிறது இந்த ‘மேட் இன் கொரியா’ (Made in Korea)?

இயக்குநர் ரா. கார்த்திக் ஒரு நல்ல கருவைக் கையில் எடுத்திருந்தாலும், அதைத் திரைக்கதையாக்கிய விதத்தில் சற்றுத் தடுமாறியுள்ளார்.

• குவீன் பாதிப்பு: பல இடங்களில் இந்தத் திரைப்படம் கங்கனா ரணாவத்தின் ‘குவீன்’ (Queen) அல்லது ‘இங்கிலீஷ் விங்கிலீஷ்’ (English Vinglish) படங்களின் சாயலைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.
• ஆழமில்லாத காட்சிகள்: சியோலில் செண்பகம் சந்திக்கும் சவால்கள் மிகவும் எளிதாகக் கடந்து போகின்றன. ஒரு பிழைப்புக்கான போராட்டம் (Survival) இருக்க வேண்டிய இடத்தில், எல்லாம் மிக அழகாக ‘பளபளப்பாக’ காட்டப்பட்டுள்ளது.
• ஆல்காரிதம் கட்டாயம்: இன்றைய ஜென்-ஜி (Gen Z) ரசிகர்களைக் கவர வேண்டும் என்பதற்காகவே சில வசனங்களும் காட்சிகளும் திணிக்கப்பட்டிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

தொழில்நுட்பம் மற்றும் இசை

ஹிஷாம் அப்துல் வஹாப், தரண் குமார் மற்றும் சைமன் கே. கிங் ஆகியோரின் இசை படத்திற்குப் பலம் சேர்க்கிறது. கொரியாவின் அழகைத் தனது கேமரா கண்களால் பிரசன்ன குமார் மிக நேர்த்தியாகப் படம் பிடித்துள்ளார். ஆனால், ஒரு உணவைப் பற்றிய படத்தில், அந்த உணவின் காட்சிகள் நம்மை எச்சில் ஊற வைக்கத் தவறியது சற்று ஏமாற்றமே.

முடிவுரை: ‘மேட் இன் கொரியா’ நிச்சயம் ஒரு புதிய முயற்சி. கொரிய கலாச்சாரத்தின் மீது ஆர்வம் கொண்டவர்களுக்கு இது ஒரு விருந்தாக அமையலாம். ஆனால், வெறும் ‘சென்டிமென்ட்’ மற்றும் அழகான லொகேஷன்களை மட்டும் நம்பாமல், இன்னும் ஆழமான திரைக்கதை இருந்திருந்தால் ‘செண்பகம்’ நம் இதயத்தில் நிரந்தரமாகத் தங்கியிருப்பார். இருப்பினும், நெட்ஃபிக்ஸ் தளத்தில் ஒருமுறை நிதானமாகப் பார்க்கலாம்!