இன்று மார்ச் 8, International Women’s Day 2026. வழக்கம்போல இந்நாளில் வாட்ஸ்அப் ஸ்டேட்டஸ்களிலும், சமூக வலைதளங்களிலும் பெண்களைத் தேவதைகளாகவும், தியாகத்தின் வடிவங்களாகவும், சகிப்புத்தன்மையின் சிகரங்களாகவும் சித்தரிக்கும் செய்திகள் குவியும். ஆனால், இந்தத் தத்துவார்த்தமான மிகைப்படுத்தல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஒரு நுட்பமான ஒடுக்குமுறையை நாம் கவனிப்பதில்லை. நிஜமான Gender Equality என்பது பெண்களைக் கொண்டாடுவதிலோ அல்லது அவர்களை பீடத்தில் ஏற்றி வைத்து வணங்குவதிலோ இல்லை; மாறாக, அவர்களை எந்தவிதமான எதிர்பார்ப்புகளும் இன்றி ஒரு சக மனிதராக வாழ விடுவதில்தான் இருக்கிறது.
புகழ்ச்சி எனும் அழகான சிறை
பெண்களைக் ‘கடவுள்’ நிலைக்கு உயர்த்துவதும், ‘குடும்பத்தின் விளக்கு’ என்று பாராட்டுவதும் உண்மையில் அவர்களுக்கு ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத பாரத்தைச் சுமத்துகிறது. ஒரு பெண் தேவதையாக இருக்க வேண்டும் என்று சமூகம் எதிர்பார்க்கும் போது, அவளால் ஒரு சாதாரண மனிதராக இருக்க முடிவதில்லை. கோபப்படவோ, சோர்வடையவோ அல்லது தவறு செய்யவோ அவளுக்கு அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது. அவள் எப்போதும் இன்முகத்துடன் இருக்க வேண்டும், மற்றவர்களின் தேவைகளைத் தனக்கு முன்னால் வைக்க வேண்டும் என்ற ஒரு எழுதப்படாத விதி அவளைச் சுற்றியுள்ளது.
பெண்களைப் போற்றுவதை நிறுத்திவிட்டு, அவர்களைப் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்குவதே ஒரு முற்போக்கான சமூகத்தின் அடையாளம். பெண்களுக்குத் தேவை ஒரு ‘பீடம்’ அல்ல, மாறாக ஆண்களுக்கு நிகரான ஒரு சமமான ‘தளம்’. அவர்கள் ஒரு வேலையில் சொதப்பினாலோ அல்லது ஒரு நாள் சமைக்காமல் சோம்பேறியாக இருந்தாலோ, அது அவர்களின் தனிப்பட்ட இயல்பாகப் பார்க்கப்பட வேண்டுமே தவிர, ‘பெண்மைக்கு’ இழுக்காகப் பார்க்கப்படக் கூடாது.
தாய்மை மற்றும் பெண்மைக்கு அப்பாற்பட்ட தனித்துவம்
மகளிர் தினம் என்றாலே பெரும்பாலும் ‘தாய்மை’ குறித்த புகழ்ச்சிகள் முன்னிலைப்படுத்தப்படும். ஒரு பெண் தாயாகும்போது மட்டுமே முழுமையடைகிறாள் என்ற கருத்து, அவளது தனிப்பட்ட ஆசைகளையும் திறமைகளையும் அவளது அடையாளத்திலிருந்து பிரித்துவிடுகிறது. தாய்மை என்பது ஒரு பெண்ணின் வாழ்வின் ஒரு பகுதிதானே தவிர, அதுவே அவளது முழு அடையாளமாகிவிடக் கூடாது.
தியாகம் செய்தவளே சிறந்த தாய், குடும்பத்திற்காகத் தன்னையே அழித்துக் கொள்பவளே சிறந்த பெண் என்ற பிம்பங்கள் இப்போதாவது உடைக்கப்பட வேண்டும். தன் விருப்பப்படி வாழும் பெண், தன் கனவுகளைத் துரத்தும் பெண், அல்லது எவ்விதப் பொறுப்புகளும் இன்றித் தனக்கான நேரத்தைச் செலவிட விரும்பும் பெண் – இவர்களுக்கெல்லாம் சமூகம் வழங்கும் இடம் என்ன? தியாகம் செய்ய மறுக்கும் பெண்களை இந்தச் சமூகம் ‘சுயநலவாதி’ என்று முத்திரை குத்துகிறது. ஆனால், ஒரு மனிதராகத் தனக்காக வாழ்வது எப்படிச் சுயநலமாகும்? தியாகம் என்பது ஒரு தேர்வாக இருக்கலாமே தவிர, அது ஒரு பெண்ணின் கடமையாக இருக்கக் கூடாது.
இயல்பாக வாழ விடுதலே மிகச்சிறந்த சுதந்திரம்
பெண்களுக்கு இன்று கல்வி கிடைக்கிறது, பல துறைகளில் வேலைவாய்ப்பு கிடைக்கிறது. ஆனால், உண்மையான ‘சுதந்திரம்’ அவர்களுக்குக் கிடைத்துவிட்டதா? ஒரு பெண் என்ன உடை அணிய வேண்டும், யாரிடம் பழக வேண்டும், எப்போது வீட்டிற்கு வர வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் இன்னும் அவளிடம் முழுமையாக இல்லை. “அவள் பெண், அவளுக்குப் பாதுகாப்பு வேண்டும்” என்ற பெயரில் அவளது நகர்வுகள் முடக்கப்படுகின்றன.
உண்மையான விடுதலை என்பது ஒரு பெண் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், யாரையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல், தன் மனதிற்குப் பிடித்தமான காரியங்களைச் செய்வதில்தான் இருக்கிறது. அவளது Ambition ஒரு ஆணின் Ambition போலவே இயல்பாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும். அவள் தன் வாழ்க்கையில் எடுக்கும் முடிவுகள் – அது திருமணம் சார்ந்ததாகவோ அல்லது வேலை சார்ந்ததாகவோ இருக்கலாம் – அதை விமர்சிக்காமல் ஏற்கும் பக்குவம் இந்தச் சமூகத்திற்குத் தேவை.
இந்தச் சர்வதேச மகளிர் தினத்தில் நாம் பெண்களுக்கு வழங்க வேண்டிய ஆகச்சிறந்த பரிசு ‘அமைதி’. அவர்களை எதனுடனும் ஒப்பிடாமல், எதற்காகவும் கட்டாயப்படுத்தாமல், அவர்களின் போக்கிலேயே அவர்களை வாழ விடுவோம். பெண்ணியம் என்பது பெண்களை ஆண்களுக்கு மேலாகவோ அல்லது கீழாகவோ வைப்பதல்ல; இருவரையும் ஒரே தராசில் ‘மனிதர்களாக’ மட்டுமே பார்ப்பது. இன்று மலரும் காலை, ஒவ்வொரு பெண்ணும் எவ்வித சமூக அழுத்தங்களும் இன்றி, ஒரு சுதந்திரப் பறவையாகத் தன் நாளைத் தொடங்கட்டும்.