“ஆம்பளன்னா அழக்கூடாது…” – இது வீரமா? அல்லது விபரீதமா? ‘டாக்சிக் மாஸ்குலினிட்டி’ சொல்லும் பாடம்!

சமீபகாலமாகச் சமூக வலைதளங்களிலும், ஊடகங்களிலும் அதிகம் விவாதிக்கப்படும் ஒரு வார்த்தை “Toxic Masculinity” (நச்சுத்தன்மை கொண்ட ஆண்மை). இந்த வார்த்தையைக் கேட்டவுடனேயே, இது ஆண்களுக்கு எதிரான ஒரு பிரச்சாரம் என்று பலர் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். உண்மையில், இது ஆண்களைக் குறை சொல்வதல்ல; மாறாக, “ஆண்கள் என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்” என்று சமூகம் பல ஆண்டுகளாகக் கட்டமைத்து வைத்திருக்கும் சில ஆபத்தான வரைமுறைகளை உடைப்பதே இதன் நோக்கம்.

எது Toxic Masculinity? “ஆண்கள் எப்போதும் வலியைக் காட்டிக்கொள்ளக் கூடாது”, “அழுவது பலவீனத்தின் அடையாளம்”, “பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க வன்முறையே வழி”, “பெண்களை அடக்கி ஆள்வதே கெத்து” – இதுபோன்ற சிந்தனைகள் தான் நச்சுத்தன்மை கொண்ட ஆண்மை எனப்படுகிறது. இது தைரியத்திற்கும், முரட்டுத்தனத்திற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறுகிறது.

ஆண்களுக்கே இது எதிரி: இந்த மனநிலை சமூகத்தைப் பாதிப்பதை விட, ஆண்களையே அதிகம் பாதிக்கிறது என்பதுதான் கசப்பான உண்மை.

• மனநலப் பாதிப்பு: சிறுவயது முதலே “Boys don’t cry” (ஆண்கள் அழக்கூடாது) என்று வளர்க்கப்படுவதால், ஆண்கள் தங்கள் சோகத்தை, பயத்தை, அல்லது மன அழுத்தத்தை வெளிப்படுத்தத் தயங்குகிறார்கள். உணர்வுகளைத் தொடர்ந்து அடக்கி வைப்பது (Emotional Repression), ஆண்களிடையே மனச்சோர்வு (Depression) மற்றும் தற்கொலை எண்ணங்கள் அதிகரிக்க முக்கியக் காரணமாக அமைகிறது.
• உறவுகளில் விரிசல்: தான் சொல்வதுதான் சரி, தான் மட்டுமே அதிகாரம் செலுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம், கணவன்-மனைவி உறவிலும், நட்பு வட்டத்திலும் விரிசலை ஏற்படுத்துகிறது.

விவாதம் என்ன? இதை எதிர்ப்பவர்கள், “ஆண்மை என்பதே தவறு என்று சித்தரிக்கப்படுகிறது” என்று வாதிடுகிறார்கள். ஆனால், ஆதரவாளர்கள் கூறுவது என்னவென்றால், “ஆரோக்கியமான ஆண்மை” (Healthy Masculinity) வேறு; நச்சுத்தன்மை வேறு. தைரியம், தலைமைத்துவம், குடும்பத்தைப் பாதுகாத்தல், பொறுப்புடன் இருத்தல் ஆகியவை ஆரோக்கியமான விஷயங்கள். ஆனால், பிறரைத் துன்புறுத்துவதும், உணர்வற்ற கல் நெஞ்சக்காரராக இருப்பதும் ஆண்மை அல்ல.

மாற்றம் எங்கே தொடங்க வேண்டும்? உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவது மனித இயல்பு; அது பாலினம் சார்ந்தது அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு ஆண் தனது பயத்தையோ, கவலையையோ பகிர்ந்துகொள்வது அவனது பலவீனம் அல்ல; அது அவனது முதிர்ச்சியின் அடையாளம்.

இந்த விவாதம் ஆண்களைக் குற்றவாளிகளாக்க அல்ல; அவர்களை அந்தப் பழமையான, அழுத்தமான பிம்பத்திலிருந்து விடுவிப்பதற்கே! அழுகையும், அன்பும், அரவணைப்பும் எல்லோருக்கும் பொதுவானதே.