மின்னம்பலம் மின்னம்பலம்
மாலை 7, திங்கள், 14 அக் 2019

சிறப்புக் கட்டுரை: கந்து வட்டிதான் தமிழ் சினிமாவை இயக்குகிறதா? - 5

 சிறப்புக் கட்டுரை:  கந்து வட்டிதான் தமிழ் சினிமாவை இயக்குகிறதா? - 5

கேபிள் சங்கர்

நண்பருக்காகப் படம் தயாரிக்க வந்து கிட்டத்தட்ட மூன்று கோடி ரூபாய்க்கு மேல் இழந்து இன்னும் முடிக்காமல் இருக்கும் படத்தைக் கையில் வைத்துக்கொண்டிருந்தவரிடம் நான் சொன்ன பதில், யோசனை செய்ய வைத்தது. “அப்ப படத்தை அப்படியே விட்டுற சொல்றீங்களா?”

“நான் சாதகம் பாதகம் ரெண்டையும் சொல்லிட்டேன். அப்புறம் உங்க இஷ்டம்” என்றேன்.

நீண்ட பெருமூச்சை விட்டவர், “நல்லதோ, கெட்டதோ நான் ஒரு விஷயத்தை எடுத்தா முடிக்காம விட்டதில்லை. இனி யோசிக்கிறதுக்கு ஒண்ணுமில்லை. இன்னும் ஒரு ஐம்பது லட்சம் தானே... போகட்டும்” என்று சொல்லிவிட்டு, ஊருக்கு சென்றவர்தான். இதுவரை பட ரிலீஸ் அன்றைக்குக்கூட அவர் வரவில்லை. அனைவராலும் கைவிடப்பட்ட ஒரு குழந்தையைப் போல யாருக்கும் தெரியாமல் அந்தப் படம் சென்னையில் மொக்கை தியேட்டர்களில் ரீலீஸ் செய்யப்பட்டு இரண்டொரு ஷோவில் தூக்கப்பட்டு முடிந்துபோனது.

கந்து வட்டிதான் சினிமாவை இயக்குகிறதா என்று கேட்பீர்கள் என்றால், நிச்சயம் இல்லை. இம்மாதிரியான தயாரிப்பாளர்களினால்தான் சினிமா இயங்குகிறது என்று சொல்வேன்.

இவராவது சினிமா எனும் மாயை தெரியாமல் நண்பருக்காக மாட்டிக்கொண்டவர். என்றைக்காவது ஒருநாள் சினிமாவில் நடித்தே தீருவேன் என்ற நம்பிக்கையில் ஊரிலிருந்து மஞ்சப்பை கூட இல்லாமல் வந்தவர் நண்பரொருவர். ஆரம்பக் காலத்தில் ஏறாத படியில்லை. அந்தக்கால சின்ன ராஜ்கிரண் போல இருப்பார். கிராமத்துப் படங்கள் ஏக போகமாய் ஓடிக்கொண்டிருந்த காலம். “ராமராஜனெல்லாம் நடிக்கும்போது எனக்கென்ன குறைச்சல்?” என்று வெளிப்படையாகவே பொருமுவார். தீவிர முயற்சி செய்து நான்கைந்து படங்களில் வாய்ப்பு கிடைத்தது. எல்லாமே உதிரி வாய்ப்புகள். கூட்டத்தில் குரல் கொடுப்பதாகவோ, அல்லது நான்கைந்து பேருடன் நடந்து போவதாகவோ இருக்கும். ஒரு கட்டத்தில் வெறுத்துப் போய், சென்னையில் ஒரு கடைக்கு வேலைக்குப் போய்விட்டார்.

சில பல வருடங்களுக்குப் பின் அவரை சந்தித்த போது ஒர் பெரிய டிபார்ட்மெண்டல் ஸ்டோருக்கு உரிமையாளராக இருந்தார். அவரை எப்போது சந்தித்தாலும் கண்களில் பஞ்சடைந்த நான்கைந்து இளைஞர்கள் அவரைச் சுற்றி இருப்பார்கள். எல்லாரும் உதவி இயக்குநர்கள். நண்பர் உடலைக் கட்டு மஸ்தாகவே வைத்திருந்தார். இன்றைக்கு அவரது வயது ஐம்பதுக்கும் மேலே. ஆனால், பார்த்தால் தெரியாது. உடனிருக்கும் இயக்குநர்கள் தினமும் அவரை சந்தித்துக் கதை சொல்வது, படங்களுக்குப் போவது என்றிருக்க, ஒவ்வொரு நாளும் அவர் இன்னமும் ஹீரோவாக மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையில்தான் இருக்கிறோம் என்ற நம்பிக்கையையும் ஏற்றிக்கொண்டேயிருந்தார்கள்.

“சார்... இந்தியில ஷாருக், சல்மான் எல்லாம் அம்பது வயசு கிட்ட... அவங்க எல்லாம் மாஸ் ஹீரோ. உங்களுக்கு என்ன குறைச்சல்? சும்மா கிண்ணுனு இருக்கீங்க... நல்ல கதைதான் நல்ல சினிமாவுக்கு அடிப்படை. நல்ல கதையை எடுத்தோம்னா ஹிட்டாயிட்டு போகுது. இந்தியாவுலேயே தமிழ் சினிமாதான் அப்படியான படங்களை, கதைகளைக் கொடுத்திட்டிருக்கு தெரியுங்களா... உங்களுக்காகவே ஒரு கதை பண்ணுவோம். அதை நல்லா பண்ணுவோம்” என்று உதவி இயக்குநர்கள் திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல, ஒரு சுபயோக சுப தினத்தில் அவரை நாயகனாய்ப் போட்டு, போட்டோ செக் ஷனும் செய்து ஒரு பட விளம்பரம் வெளியானது.

விளம்பரத்தைப் பார்த்ததும் போன் செய்தேன். விளம்பரத்தில் வித்தியாசமாக இருப்பதாகச் சொன்னேன். பெரிதாகச் சிரித்தார். “பர்ஸ்ட் லுக்கே அசத்திருச்சு போலருக்கே. அதுலேயும் நீங்களே நல்லருக்குன்னு சொல்றீங்க”என்று சந்தோஷப்பட்டார். ஒரு மரியாதை நிமித்தமாய் பாராட்டியதை அவர் சீரியசாக எடுத்துக்கொண்டார் என்பது புரிந்தது.

அதன்பிறகு அவரைச் சந்திக்க விழையும்போதெல்லாம் இயக்குநரோ, உதவி இயக்குநரோ, சமயங்களில் பதினெட்டு வயது நாயகியோ உடனிருக்க, அவருடன் பேசவே நேரம் கிடைக்கவில்லை. ஜரூராய் படப்பிடிப்பு நடந்தது. ஒருநாள் அவரிடமிருந்து போன். “தலைவரே. நம்ப படத்துக்கு பைனான்ஸ் கிடைக்குமா?” என்றார்.

“அண்ணே தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க... புது நடிகர்கள் படத்துக்கு பைனான்ஸ் எல்லாம் பண்ற நிலைமையில இப்போதைக்கு தமிழ் சினிமா நிலவரமில்லை” என்றேன்.

“படம் நல்லா வந்திட்டிருக்கு. டைரக்டர் கொஞ்சம் பர்பெக்ஷன் பார்ட்டி. நம்மளை நல்லா கொண்டு வரணும்னு ரொம்பவே மெனக்கெடறாரு. அதான் பட்ஜெட் கொஞ்சம் ஜாஸ்தியாவுது” என்று இழுத்தவர், “நம்ம வீட்டு மேல கடன் கிடைக்குமா?’ என்று கேட்டவரின் குரலில் அவசரம் இருந்தது.

“அண்ணே உங்க நண்பர்ங்கிற முறையில கேட்குறேன். தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க.. ஒரு வாட்டி எடுத்தவரைக்கும் பார்க்க முடியுமா? ஏதாச்சும் கரெக்ஷன் அல்லது செலவு குறைச்சு இருக்குறத வெச்சி முடிக்க முடியுமான்னு பார்ப்போமே?” என்றேன்.

எதிர்முனையில் பதிலில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து “நான் கூப்புடுறேன்” என்று போனை வைத்தவர்தான். அதன்பின் கூப்பிடவேயில்லை. வேறு ஒரு வேலையாக அவரின் டிபார்ட்மெண்டல் ஸ்டோர் வழியாக சென்ற போது அவரைப் பார்க்கலாம் என்று போனபோது அவரது பையன்தான் இருந்தான்.

“அப்பா எப்படி இருக்காரு?”

“அத ஏன் கேக்குறீங்க? சொல்ல சொல்ல கேட்காமல் வீட்டை அடமானம் வெச்சி படமெடுத்தாரு. அதுவும் பத்தாம, வட்டிக்குக் கடன் வாங்கி. வீடும் போயிருச்சு. நல்லவேளை கடை என் பேர்ல இருக்கு. அத வெச்சி கடன் அடைச்சிட்டிருக்கோம். எப்பவும் சொல்லிட்டே இருப்பாரு... உங்கள கூட்டிட்டு வந்து படத்த காட்டியிருந்தா தப்பாயிருக்காதுன்னு.”

இப்ப எங்க இருக்காரு என்றேன். ஊருக்கு அனுப்பிட்டோம் என்றார். என் கண்முன் பழைய இளமையான ராஜ்கிரண் போல இருக்கும் அவரது போட்டோ கடையில் சிரித்துக்கொண்டிருந்தது.

கந்து வட்டிதான் தமிழ் சினிமாவை இயக்குகிறதா? 1

கந்து வட்டிதான் தமிழ் சினிமாவை இயக்குகிறதா? 2

கந்து வட்டிதான் தமிழ் சினிமாவை இயக்குகிறதா? 3

கந்து வட்டிதான் தமிழ் சினிமாவை இயக்குகிறதா? 4

திங்கள், 25 டிச 2017

chevronLeft iconமுந்தையது
அடுத்ததுchevronRight icon