மின்னம்பலம் மின்னம்பலம்
பகல் 1, வெள்ளி, 22 நவ 2019

கந்து வட்டிதான் தமிழ் சினிமாவை இயக்குகிறதா?

கந்து வட்டிதான் தமிழ் சினிமாவை இயக்குகிறதா?

கேபிள் சங்கர்

எங்கு பார்த்தாலும் கந்து வட்டி, கந்து வட்டி என்கிற பேச்சுத்தான். ஒரு மாதத்துக்கு முன் கந்து வட்டி காரணமாக நெல்லையில் தீக்குளித்த குடும்பத்துக்குக் கிடைத்த கவன ஈர்ப்பைவிட சமீபத்தில் பைனான்ஸ் பிரச்னையால் தூக்கு மாட்டிக்கொண்ட இயக்குநர், நடிகர் சசிகுமாரின் உறவினரும் அவர் கம்பெனியின் நிர்வாகத் தயாரிப்பாளருமாகிய அசோக் குமாரின் மரணம் அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. சினிமாவின் பவர் அப்படி.

‘தன் இறப்புக்குக் காரணமானவர் அன்புச்செழியன் என்கிற ஃபைனான்ஸியர்தான்’ என்று இறந்தவர் எழுதி வைத்துவிட்டுப் போக, ஏற்கெனவே அவரின் பேரில் பல செவிவழிக் கதைகள் உள்ள நிலையில் பிரச்னை தீவிரமாகப் பற்றிக்கொண்டது. ‘உடனடியாக கைது செய்’ என்று ஒரு கோஷ்டி போர்க்கொடி ஏந்திக் களத்தில் இறங்க, அடுத்த நாளே, ‘அன்புச்செழியன் நல்லவர், வல்லவர், உத்தமர், எங்களிடம் அவர் நன்றாகத்தான் நடந்துகொண்டிருக்கிறார்’ என்று பத்திரிகையாளர்களைக் கூப்பிட்டு ஒரு கோஷ்டி பேட்டி கொடுக்க, தமிழ் சினிமா இரண்டாகப் பிளந்திருக்கிறது. கைது செய்யச் சொல்லிப் போராடுகிறவர்களில் அதே அன்புவிடம் கிட்டத்தட்ட ரூ.50 கோடிக்கு மேல் கடன் வாங்கியவர்களும் இருக்கிறார்கள். இந்தப் பிரச்னையைப் பெரிதுபடுத்தி, அதில் தங்களின் கடனை ‘மஞ்சள் குளிக்க’ முயற்சிக்கிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டும் பெருகியிருக்கிறது.

தயாரிப்பாளர்கள் கையில் இருந்த சினிமா

நிஜத்தில் அன்புச்செழியனால்தான் தமிழ் சினிமா நடக்கிறதா என்று கேட்டால் ஒரு மாதிரி மையமாகத் தலையாட்ட வேண்டிய கட்டாயத்தில்தான் இருக்கிறது தமிழ் சினிமா தயாரிப்பாளர்கள் நிலை. முன்பெல்லாம் தயாரிப்பாளர்கள் தங்களது பணத்திலிருந்து படமெடுக்க ஆரம்பிப்பார்கள். படம் முடியும் தருவாயில் தேவைக்கேற்பப் பணம் கடன் வாங்கிய காலங்களும் உண்டு. செட்டியார்கள் சினிமா ஃபைனான்ஸில் கொடிகட்டிப் பறந்த காலம் ஒன்று இருந்து, பிற்காலத்தில் அவர்களே தயாரிப்பாளர்கள் ஆன கதையும் உண்டு. ஆனால், அப்படிக் கடன் வாங்கும் தயாரிப்பாளர்கள் கந்து வட்டியெல்லாம் வாங்கிப் படம் செய்ததில்லை. காரணம், அன்று இருந்த தயாரிப்பு முறையும் வியாபாரமும். சினிமா எனும் ஜிகினா உலகில் அப்படி யாரும் சுலபமாக நுழைந்துவிட முடியாது. அதையும் மீறிக் கோட்டைக்குள் நுழைந்தால், அன்றைய சினிமா தயாரிப்பாளர்கள் வசமிருந்தது. சிவாஜியும் எம்.ஜி.ஆரும் தயாரிப்பாளர்களை முதலாளி என்று அழைப்பார்கள் என்றெல்லாம் சொல்வார்கள். ஏனென்றால் பணம் போடும் முதலாளிதான் தெய்வம்.

ஆனால், அதே எம்.ஜி.ஆர்தான் தயாரிப்பாளர்கள் கையில் இருந்த சினிமாவை ஹீரோக்கள் கையில் மாற்றியவர் என்றும் சொல்ல வேண்டும். எம்.ஜி.ஆரின் கால்ஷீட் கிடைத்துவிட்டால் அங்கே, இங்கே புரட்டி, இரண்டு பேர், மூன்று பேர் சேர்ந்தெல்லாம் பணம் போட்டு படம் தயாரித்த கதை உண்டு. ஏன் எம்.ஆர்.ராதாவேகூட எம்.ஜி.ஆர். கால்ஷீட் கிடைத்துப் படமெடுக்கப்போய், அதில் பிரச்னை ஆரம்பித்துப் பின்பு துப்பாக்கிச் சூடுவரை போனது உலகம் அறிந்ததே. எனவே ஃபைனான்ஸ் எனும் விஷயம் சினிமாவுக்குப் புதிதல்ல. எல்லா காலங்களில் வாங்கி வாழ்ந்தவர்களும் இருக்கிறார்கள், ஒழிந்தவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

மாறிவரும் தயாரிப்பு முறைகள்

ஒரு தயாரிப்பு நிறுவனம் படம் தயாரிக்க முனையும்போது நல்ல கதையைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள். பின்பு அதற்கான நடிகர்களை, டெக்னீஷியன்களைத் தேர்வு செய்வார்கள். இப்படி கதைக்காக நடிகர்களைத் தேர்ந்தெடுத்த காலத்திலிருந்து விலகி, இன்றைக்கு இந்த நடிகர், இயக்குநர், இசையமைப்பாளர்... போன படத்து பட்ஜெட் ரூ.40 கோடி என்றால் இந்தப் படத்துக்கு அட்லீஸ்ட் ரூ.60 கோடியாவது இருக்க வேண்டுமென்று முடிவு செய்து படமெடுக்கிறார்கள். முன்பு தயாரிப்பாளர் ஆக வேண்டுமென்றால் பரம்பரைப் பணக்காரர்கள்தான் படமெடுக்க வருவார்கள். புரடெக்ஷன் மேனேஜர்கள், மேக்கப்மேன்கள், காஸ்ட்யூமர்கள் என ஆரம்பித்து மொத்தமாக லட்சத்தில் வாங்கியவர்கள்கூடத் தயாரிப்பாளர்கள் ஆனது நடிகர்களின் கால்ஷீட்டினாலும் ஃபைனான்ஸியர்கள் பணத்தினாலும்தான். கையில் கால் காசுகூட இல்லாமல் நடிகர்களின் கால்ஷீட்டை வைத்து ஓ.பி.எம். எனும் அதர் பீப்பிள் மணியை வைத்துப் படமெடுப்பது எப்படி சுலபமோ, அதைப் போல மிகவும் ரிஸ்க்கானதும்கூட. படம் தோல்வியெனில் திரும்ப வராது. செட்டில்மென்ட் செய்ய அந்த நடிகர்தான் வர வேண்டும். தயாரிப்பாளரிடம் ஒன்றும் இருக்காது.

இருபது வருடங்களுக்கு முன் ஒரு படம் தயாரிக்கக் கொஞ்சம் முன் பணம் வைத்துக்கொண்டு பத்து நாள் ஷூட்டிங் போய்விட்டால் நிச்சயம் ஃபைனான்ஸ் கிடைக்கும். படத்தின் நெகட்டிவ் உரிமையை வைத்துக்கொண்டு பணம் கொடுப்பார்கள். படத்தின் ரிலீஸ் அன்று பணம் செட்டில் செய்யப்பட வேண்டும். எப்படி செட்டில் செய்வார்கள் என்றால் படத்தை வியாபாரம் செய்துதான். சரியான முறையில் திட்டமிடப்பட்டு, சரியான பட்ஜெட்டில் படமெடுத்த சின்ன பட்ஜெட் படத் தயாரிப்பாளர்கள் பல பேர், படத்தை விற்று லாபமும் சம்பாதித்துக் கடனை அடைத்திருக்கிறார்கள். இத்தனைக்கும் தியேட்டர் மூலம் வெளியாகி, அதில் வரும் வருமானம் தவிர வேறெதும் இல்லாத காலம். ஆடியோ மார்க்கெட் என்று ஒன்று மட்டும் கொஞ்சமே கொஞ்சம் இருந்த காலம். அந்த ஒரே ஒரு வியாபாரத்தை வைத்து பணம் எடுத்து, சம்பாதித்து, கடன் அடைத்தோரும் இருந்த காலமது.

ஆனால் இன்றோ, ஆடியோ, வீடியோ, தியேட்டரிக்கல், ஸ்ட்ரீமிங் டிஜிட்டல், வெளிநாட்டு உரிமம் எனப் பல உரிமங்கள் மூலம் வருமானம் வந்தாலும் கடன் கடனாகவே இருக்கிறது. இன்றைக்குப் பிரபலமாக உள்ள நான்கைந்து நிறுவனங்களின் தயாரிப்பாளர்கள் இதற்கு முன்பு என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்கள் என்று தெரிந்தால் எப்படி இவர்கள் இத்தனை கோடியெல்லாம் செலவு செய்து படமெடுக்கிறார்கள் என்று கேட்பீர்கள். அதற்கு ஒரே காரணம் அன்புச்செழியன் போன்ற ஃபைனான்ஸியர்கள் என்றே சொல்வேன்.

அப்படியானால், அன்புவின் நிஜமான பங்கு என்ன? அவரிடம் கடன் வாங்கியவர்களின் நிலை என்ன? அவர் வில்லனா அல்லது பண உதவி செய்யும் ஆபத்பாந்தவனா?

அலசுவோம்...

(கட்டுரையாளர் பற்றிய குறிப்பு: கேபிள் சங்கர் எழுத்தாளர், திரைப்பட விமர்சகர், இயக்குநர். ‘சினிமா வியாபாரம்’ உள்ளிட்ட நூல்களின் ஆசிரியர். ‘தொட்டால் தொடரும்’ என்னும் படத்தை இயக்கியுள்ளார். இவரைத் தொடர்புகொள்ள: [email protected])

திங்கள், 27 நவ 2017

chevronLeft iconமுந்தையது
அடுத்ததுchevronRight icon