சில சமயம் வாழ்க்கை நம்மை விசித்திரமான ஒரு முடிவை எடுக்க வைக்கும். நமக்குப் பிடித்த ஒருவரை, அல்லது நமக்குப் பிடித்த ஒரு உறவை, நம்மை விட்டுப் பிரிக்கப் பார்க்கும். அப்போது நாம் செய்யும் முதல் தவறு என்ன தெரியுமா? அந்தப் பிரிவை ஏற்க மறுத்து, அந்த நினைவுகளை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொள்வதுதான்.
கயிறிழுக்கும் போட்டியை நினைத்துப் பாருங்கள். மறுமுனையில் இருப்பவர் கயிற்றை விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார். ஆனால், நீங்கள் மட்டும் இன்னும் அந்தக் கயிற்றை விடாமல், உள்ளங்கை ரேகைகள் பிய்ந்து போகும் அளவுக்கு இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். இப்போது வலிப்பது யாருக்கு? பிடித்துக் கொண்டிருப்பவருக்கா? அல்லது விட்டுச் சென்றவருக்கா?
நிச்சயமாகப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பவருக்குத் தான். வாழ்க்கை என்பதும் அப்படித்தான்.
ஏன் நம்மால் விட முடிவதில்லை? ஏனென்றால், நாம் இழந்தது வெறும் ஒரு நபரையோ, ஒரு வேலையையோ அல்ல. அவர்களோடு நாம் கற்பனை செய்து வைத்திருந்த அந்த அழகான எதிர்காலத்தை. “எல்லாம் சரியாகிவிடும்” என்ற அந்தச் சின்ன நம்பிக்கைதான் நம்மை நகர விடாமல் தடுக்கிறது.
பழைய மெசேஜ்களைப் படித்துப் பார்ப்பது, அவர்கள் கொடுத்த பரிசுகளைப் பார்த்து அழுவது, “நான் என்ன தப்பு பண்ணேன்?” என்று நம்மை நாமே நோகடித்துக்கொள்வது… இவை எல்லாம் நம்மைச் சிறுகச் சிறுகக் கொல்லும் விஷங்கள்.
‘Let Go‘ செய்வது என்றால் மறப்பது அல்ல! பலரும் நினைத்துக் கொள்கிறார்கள், ‘Let Go’ என்றால் அவர்களை மறந்துவிடுவது என்று. இல்லை. அவர்களை மறக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அவர்கள் உங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு அழகான அத்தியாயம். ஆனால், அந்த அத்தியாயம் முடிந்துவிட்டது என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதுதான் ‘Let Go’.
ஒரு புத்தகத்தின் ஒரு பக்கத்தையே திரும்பத் திரும்பப் படித்துக் கொண்டிருந்தால், அடுத்த பக்கத்தில் என்ன திருப்பம் இருக்கிறது என்பது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?
வலியை அனுமதிக்காதீர்கள்: அழாதீர்கள் என்று சொல்ல மாட்டேன். அழுங்கள். கதறி அழுங்கள். உங்கள் தலையணை நனையும் வரை அழுங்கள். ஆனால், அழுது முடித்த பிறகு, ஒரு முடிவை எடுங்கள். “இனி இந்த வலி எனக்கு வேண்டாம்” என்று.
விட்டுவிடுவது என்பது தோல்வி கிடையாது. அது ஒரு முதிர்ச்சி. “நீ என் வாழ்க்கையில் இருந்தவரை சந்தோஷம். இப்போது இல்லை என்றாலும் என் வாழ்க்கை தொடரும்” என்று சொல்வதுதான் தனக்குத்தானே செய்துகொள்ளும் மிகப்பெரிய மரியாதை (Self-respect).
மொத்தத்தில்… இறந்த காலத்தைச் சுமந்துகொண்டு திரியும் பிணமாக நீங்கள் இருக்காதீர்கள். உங்கள் கைகளில் இருக்கும் பழைய பாரத்தை இறக்கி வைத்தால்தான், கடவுள் கொடுக்கும் புதிய சந்தோஷங்களை உங்களால் ஏந்த முடியும்.
வானம் மேகமூட்டமாகத் தான் இருக்கும். ஆனால், மழை பெய்து ஓய்ந்த பிறகு ஒரு வானவில் வரும். அந்த வானவில்லுக்காகவாவது, மேகத்தைக் கடந்து செல்ல அனுமதியுங்கள்.
விட்டுவிடுங்கள்… வாழ்க்கை அழகானது!